Πατριαρχική απόδειξις επί τοις Χριστουγέννοις

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Αδελφοί συλ­λει­τουρ­γοί και ευλο­γη­μένα τέκνα,

Φθά­σα­ντες και πάλιν εις την πάμ­φω­τον εορτήν της κατά σάρκα Γεν­νή­σεως του επι­σκε­ψα­μέ­νου ημάς εξ ύψους Σωτήρος Χριστού, δοξά­ζο­μεν εν ψαλμοίς και ύμνοις το υπε­ρου­ρά­νιον όνομα Αυτού. Η Εναν­θρώ­πη­σις του προ­αιω­νίου Λόγου του Θεού είναι «της σωτη­ρίας ημών το κεφά­λαιον», το υπέρ­λο­γον «αεί μυστή­ριον» της θεαν­θρω­πί­νης κοι­νω­νίας. Ο Θεός, ως λέγει με υπέ­ρο­χον τρόπον ο Άγιος Μάξιμος ο Ομο­λο­γη­τής, «ως φιλάν­θρω­πος εκ της ανθρώ­που ουσίας αληθώς άνθρω­πος γεγονώς, τον του πως άνθρω­πος γέγονε τρόπον μένει δια παντός έχων ανέκ­φα­ντον· υπέρ άνθρω­πον γαρ γέγονεν άνθρω­πος».

Η θεία Ενσάρ­κω­σις, ομού μετά της φανε­ρώ­σεως της αλη­θείας περί του Θεού, απο­κα­λύ­πτει και την αλή­θειαν και τον τελικόν προ­ο­ρι­σμόν του ανθρώ­που, την κατά χάριν θέωσιν. Θεο­λο­γι­κώ­τατα, ο Άγιος Νικό­λαος Καβά­σι­λας δια­κη­ρύσ­σει ότι ο Χριστός «τον αλη­θι­νόν άνθρω­πον και τέλειον πρώτος και μόνος έδειξεν». Έκτοτε, ο τιμών τον Θεόν οφείλει να σέβεται και τον άνθρω­πον, και ο υπο­τι­μών τον άνθρω­πον ασεβεί προς τον Θεόν, τον προ­σλα­βό­ντα την ημε­τέ­ραν φύσιν. Εν Χριστώ, ο λόγος της θεο­λο­γίας περί του Θεού είναι εν ταυτώ και λόγος περί του ανθρώ­που. Η ένσαρ­κος Θεία Οικο­νο­μία αναιρεί ορι­στι­κώς την εικόνα του Θεού ως δυνά­στου, τιμωρού και αντι­πά­λου του ανθρώ­που. Ο Χριστός είναι παντα­χού, πάντοτε και εν παντί η άρνησις της αρνή­σεως του ανθρώ­που και ο υπε­ρα­σπι­στής της ελευ­θε­ρίας του. Η ζωή της Εκκλη­σίας, ως η σαρξ την οποίαν ανέ­λα­βεν ο εναν­θρω­πή­σας Υιός και Λόγος του Θεού, εκπρο­σω­πεί, εκφρά­ζει και δια­κο­νεί αυτό το παν­σω­στι­κόν μυστή­ριον της θεαν­θρω­πι­νό­τη­τος.

Με λάβαρον την εν Χριστώ «άλλην πλάσιν» του ανθρώ­που και την ανα­καί­νι­σιν συμπά­σης της κτίσεως, η Εκκλη­σία δίδει και σήμερον την καλήν μαρ­τυ­ρί­α­νέ­να­ντι όλων των εξε­λί­ξεων, αι οποίαι απει­λούν την ιερό­τητα του ανθρω­πί­νου προ­σώ­που και την ακε­ραιό­τητα της δημιουρ­γίας, βιούσα και κηρύτ­τουσα την αλή­θειαν της γνησίας πνευ­μα­τι­κής ζωής και τον πολι­τι­σμόν της αγάπης και της αλλη­λεγ­γύης. Διδούσα λόγον «περί της εν ημίν ελπίδος», ουδόλως θεωρεί τον σύγ­χρο­νον πολι­τι­σμόν ως την νέαν αμαρ­τό­ζωον Νινευί, επι­κα­λου­μένη ως ο Ιωνάς την θείαν μήνιν επ  αὐτόν και τον αφα­νι­σμόν του, αλλά αγω­νί­ζε­ται δια την εν Χριστώ μετα­μόρ­φω­σιν αυτού. Απαι­τεί­ται εις την εποχήν μας ποι­μα­ντική φαντα­σία, διά­λο­γος όχι αντί­λο­γος, μετοχή όχι αποχή, συγκε­κρι­μένη πράξις όχι από­κο­σμος θεωρία, δημιουρ­γική πρό­σλη­ψις όχι γενική απόρ­ρι­ψις. Όλα αυτά δεν λει­τουρ­γούν εις βάρος της πνευ­μα­τι­κό­τη­τος και της λατρευ­τι­κής ζωής, αλλά ανα­δει­κνύ­ουν την αδιά­σπα­στον ενότητα της λεγο­μέ­νης «καθέτου» και «ορι­ζο­ντίου» δια­στά­σεως της εκκλη­σια­στι­κής παρου­σίας και μαρ­τυ­ρίας. Πιστό­της εις την παρά­δο­σιν της Εκκλη­σίας δεν είναι εγκλω­βι­σμός εις το παρελ­θόν, αλλά αξιο­ποί­η­σις της πείρας του παρελ­θό­ντος προ­σφυώς εν τω παρόντι.

Και κατά το παριπ­πεύον έτος, η παν­δη­μία του κορω­νοϊού Covid – 19 ετα­λά­νισε την ανθρω­πό­τητα. Δοξά­ζο­μεν τον Θεόν του ελέους, τον κρα­τύ­να­ντα τους ειδι­κούς επι­στή­μο­νας εις την ανά­πτυ­ξιν απο­τε­λε­σμα­τι­κών εμβο­λίων και άλλων φαρ­μά­κων δια την αντι­με­τώ­πι­σιν της κρίσεως και καλού­μεν όσους πιστούς δεν έχουν ακόμη εμβο­λια­σθή να το πράξουν, πάντας δε να ακο­λου­θούν τα προ­τει­νό­μενα υπό των υγειο­νο­μι­κών αρχών μέτρα προ­στα­σίας. Η επι­στήμη, εφ  ὅσον λει­τουρ­γεί ως διά­κο­νος του ανθρώ­που, είναι πολύ­τι­μον δώρον του Θεού. Οφεί­λο­μεν να δεχώ­μεθα ευγνω­μό­νως το δώρον και να μη παρα­συ­ρώ­μεθα από τας ανευ­θύ­νους φωνάς των μη επαϊ­ό­ντων και των αυτο­α­να­κη­ρυ­χθέ­ντων εις εκπρο­σώ­πους του Θεού και της γνησίας πίστεως «πνευ­μα­τι­κών συμ­βού­λων», αυτο­α­ναι­ρου­μέ­νων όμως οικτρώς, λόγω της απου­σίας αγάπης προς τον αδελφόν, την ζωήν του οποίου εκθέ­τουν εις μέγαν κίν­δυ­νον.

Τιμιώ­τα­τοι αδελφοί και προ­σφι­λέ­στατα τέκνα,

Με αμε­τα­κί­νη­τον πίστιν ότι την ζωήν εκάστου εξ ημών και την πορείαν της ανθρω­πό­τη­τος όλης κατευ­θύ­νει ο Θεός της σοφίας και της αγάπης, προ­σβλέ­πο­μεν εις εν αίσιον 2022, το οποίον, ανε­ξαρ­τή­τως των εξω­τε­ρι­κών δεδο­μέ­νων και των εξε­λί­ξεων, θα είναι δι  ἡμᾶς πάντας έτος σωτή­ριον, εφ  ὅσον και κατ  αὐτό την πορείαν των πραγ­μά­των κατευ­θύ­νει ο φιλαν­θρώ­πως πάντα οικο­νο­μών Χριστός, «ος πάντας ανθρώ­πους θέλει σωθήναι και εις επί­γνω­σιν αλη­θείας ελθείν»[1].

Του Κυρίου ευδο­κού­ντος, κατά την Αγίαν και Μεγάλην Εβδο­μάδα του επερ­χο­μέ­νου έτους, θα πραγ­μα­το­ποι­ηθή εν τω παν­σέ­πτω καθ  ἡμᾶς Κέντρω, η τελετή Καθα­για­σμού του Αγίου Μύρου. Θεω­ρού­μεν ανε­πα­νά­λη­πτον θείαν δωρεάν προς την ημών Μετριό­τητα, ότι θα αξιω­θώ­μεν να προ­στώ­μεν της πανη­γυ­ρι­κής και κατα­νυ­κτι­κής αυτής τελε­τουρ­γίας δια τετάρ­την φοράν κατά την διάρ­κειαν της ταπει­νής ημών Πατριαρ­χίας. Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!

Με αυτά τα αισθή­ματα, προ­σκυ­νού­ντες ευσε­βο­φρό­νως το εν Βηθλεέμ τεχθέν παιδίον Ιησούν, στρέ­φο­μεν την σκέψιν ημών προς τους εκείσε αδελ­φούς Χρι­στια­νούς μας και προ­σευ­χό­μεθα δια την ειρη­νι­κήν και αρμο­νι­κήν συνύ­παρ­ξιν όλων των δια­βιού­ντων εις την Αγίαν Γην.

Επί δε τούτοις, ευχό­μεθα πάσιν υμίν, τοις εγγύς και τοις μακράν, ευλο­γη­μέ­νον το Άγιον Δωδε­κα­ή­με­ρον, υγιηρόν δε, καλ­λί­καρ­πον εν έργοις αγαθοίς και μεστόν θείων δωρη­μά­των τον νέον ενιαυ­τόν της χρη­στό­τη­τος του Κυρίου, Ω η δόξα και το κράτος εις τους απε­ρά­ντους αιώνας. Αμήν.

Χρι­στού­γεννα ‚βκα’

† Ο Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

διά­πυ­ρος προς Θεόν ευχέτης πάντων υμών