Έναν αιώνα ζωής κλείνει ο θρυλικός Δωριέας!

Έναν αιώνα ζωής συμπλη­ρώ­νει σήμερα ο θρυ­λι­κός Σύλ­λο­γος του Δωριέα Ρόδου. Η ιστορία του Δωριέα-που δεν ήταν απλά ένας αθλη­τι­κός σύλλογος- είναι συνυ­φα­σμένη άμεσα με την γενι­κό­τερη ιστορία της Ρόδου και μάλιστα με μερικές από τις πιο ζοφερές στιγμές της. Την ιτα­λο­κρα­τία κατά την εποχή του φασι­σμού, όταν η ιταλική κατοχή έδειξε το ποιο σκληρό της πρόσωπο, προ­σπα­θώ­ντας βίαια να αφελ­λη­νί­σει τα Δωδε­κά­νησα.

Μέσα από τους αγώνες τους σε κάθε άθλημα, πολι­τι­στική πρω­το­βου­λία και κοι­νω­νική εκδή­λωση, οι συμπα­τριώ­τες μας, αντι­στά­θη­καν γρά­φο­ντας ένδοξη ιστορία. «Δωριεί­της» ο ήρωας του Ελλη­νοϊ­τα­λι­κού πόλεμου Αλέ­ξαν­δρος Διάκος, που έπεσε μαχό­με­νος, ως ο πρώτος Έλληνας αξιω­μα­τι­κός και τιμή­θηκε με το χρυσό Αρι­στείο Ανδρείας και τα μέλη της Διοί­κη­σης και συνα­θλη­τές του μετέ­φε­ραν τα οστά που τάφηκαν στο άγαλμα του στην πόλη της Ρόδου.

Η «γυναίκα με τα κίτρινα» Χαρι­τίνη

Ο Δωδε­κα­νη­σια­κός Αθλη­τι­κός Ναυ­τι­κός Σύλ­λο­γος (ΔΑΝΣ) Δωριεύς, είναι ο αρχαιό­τε­ρος ποδο­σφαι­ρι­κός σύλ­λο­γος στα Δωδε­κά­νησα και απο­τε­λεί ένα από τα πιο ιστο­ρικά σωμα­τεία της χώρας. Έχει το όνομα του ιδρυτή της Πόλης της Ρόδου και σπου­δαίου πολι­τι­κού, Ολυμπιονίκη-Περιοδονίκη γιου του Διαγόρα. Ιδρύ­θηκε την Κυριακή 24 Αυγού­στου 1924, στα χρόνια της Ιτα­λο­κρα­τίας, κάτω από αντί­ξοες συν­θή­κες με πρόεδρο τον Γαβριήλ Μίσιο, αρχικά ως ποδο­σφαι­ρικό τμήμα.

Ο σύλ­λο­γος ανέ­πτυξε και λει­τούρ­γησε αθλη­τικά τμήματα (πέραν του ποδο­σφαί­ρου) σε Μπάσκετ, Ποδη­λα­σία, Στίβο, Πυγ­μα­χία, Ιστιο­πλοΐα και Κωπη­λα­σία βγά­ζο­ντας εξαι­ρε­τι­κούς αθλητές και σαρώ­νο­ντας όλα τα πρω­τα­θλή­ματα. Είχε περισ­σό­τε­ρους φιλά­θλους σε σχέση με όλες τις ομάδες της Ρόδου μέχρι τα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’70. Είναι ο σύλ­λο­γος του οποίου ο ιδρυτής και πρό­ε­δρος του Γαβριήλ Μίσιος, υπη­ρέ­τησε ναύτης στο κατα­δρο­μικό «Έλλη» πριν την Μικρα­σια­τική κατα­στροφή, ενώ την περίοδο του Β’ Παγκο­σμίου πολέμου, συνε­λή­φθη από τους Ιταλούς κατα­κτη­τές και εξο­ρί­στηκε στην Τήλο (1940-1942).

Στον Δωριέα παρα­χω­ρή­θηκε με νόμο (48/52) δημό­σιος χώρος προς χρήση, για γήπεδο μπάσκετ και να στε­γά­σει τα τμήματα του επί της οδού Δημο­κρα­τίας. Επί­τι­μος πρό­ε­δρος του, υπήρξε και ο αεί­μνη­στος Δήμαρ­χος Ρόδου Μιχαήλ Πετρί­δης. Ο θρυ­λι­κός Δωριέας είχε για τρεις δεκα­ε­τίες, γυναίκα έφορο αθλη­τι­κού υλικού, την γνωστή «γυναίκα με τα κίτρινα» Χαρι­τίνη, που αφιέ­ρωσε την ζωή της στον Δωριέα. Από τα σημα­ντικά γεγο­νότα της κοι­νω­νι­κής δράσης του συλ­λό­γου, η διορ­γά­νωση Διεθνών Καλ­λι­στείων στο Ακταίον, παρου­σία της Μις Υφηλίου και της Μις Αμε­ρι­κής το 1964 στην προ­σπά­θεια του­ρι­στι­κής προ­βο­λής της Ρόδου! Για την ιστορία του «ΔΑΝΣ Δωριέα» βιβλίο έχει γράψει ο συγ­γρα­φέας Κυριά­κος Χονδρός που εξέδωσε ο Δήμος Ρόδου επί δημαρ­χίας του Γ. Γιαν­νο­πού­λου.

Ο ιδρυτής Γαβριήλ Μίσιος

Ένας 22χρονος κάτοι­κος Ρόδου, γεν­νη­μέ­νος στη Σύμη που αγαπάει τον αθλη­τι­σμό και την πατρίδα, ο Γαβριήλ Μίσιος, έτρεξε στην αυλή της Αστικής Σχολής όπου έπαιζαν διάφορα παιδιά από τις γει­το­νιές, και ζήτησε να συγκρο­τή­σουν μια ποδο­σφαι­ρική ομάδα. Η απά­ντηση τους ήταν θετική και μάλιστα πλήρωσε ο καθένας από 2 ιτα­λι­κές λιρέτες (1.03€) για την αγορά της πρώτης μπάλας. Παρό­ντες στην πρω­το­βου­λία ίδρυσης στην αίθουσα της Αστικής Σχολής, ο αρχι­μαν­δρί­της Γερά­σι­μος Σμυρ­νά­κης, ο δικη­γό­ρος Γιάννης Τσα­βα­ρής καθώς και άλλοι πρού­χο­ντες της εποχής. Τα χρώματα της ομάδας, κίτρινο και μαύρο.

Η πρώτη ποδο­σφαι­ρική ανα­μέ­τρηση έγινε 11 Ιανουα­ρίου 1925 ημέρα Κυριακή με το 9ο Τάγμα Πεζικού (Ιταλοί). Την ομάδα του Δωριέα απο­τε­λού­σαν νέα παιδιά 15-17 χρονών -εκτός των Κασα­πίδη και Παπανικολάου- όπου και έχασε με 5-0.

Το 1929 με αφορμή ένα σημα­ντικό θεσμό για την εποχή το «κύπελλο της δημαρ­χίας» (αγώνας δρόμου γύρω από τα τείχη του κάστρου 4 χλμ.) και μετά από επει­σό­δια ανάμεσα στον Δωριέα και τον Διαγόρα οι Ιταλοί απο­φά­σι­σαν την διάλυση των σωμα­τείων.

Σημειώ­νε­ται δε ότι ο Δωριέας είχε κερ­δί­σει το κύπελλο, το 1927 και 1928. Μετά την διάλυση οι περισ­σό­τε­ροι αθλητές προ­σχω­ρούν σε άλλα σωμα­τεία, ενώ από το 1931 οι αθλητές του στίβου άρχισαν να πλαι­σιώ­νουν τον Αθλη­τικό Ροδιακό Σύλλογο που ίδρυσε ο Γαβριήλ Μίσιος. Το 1945 επα­νι­δρύ­θηκε μόλις τελεί­ωσε ο πόλεμος, δημιουρ­γώ­ντας ξανά το ποδο­σφαι­ρικό του τμήμα, ενώ άρχισε στα­διακά να ανα­πτύσ­σει και τα υπό­λοιπα δημιουρ­γώ­ντας και τμήμα ιππα­σίας.

Επέ­στρε­ψαν την αγγλική σημαία ως ένδειξη δια­μαρ­τυ­ρίας για την Κύπρο

Ο Δωριέας το 1956 επέ­στρεψε την αγγλική σημαία του Βρε­τα­νι­κού πολε­μι­κού «Λόντον» που είχε δωρίσει στο σύλλογο σε ανά­μνηση φιλικού αγώνα τον Ιούλιο του 1950. Η πράξη αυτή έγινε σε ένδειξη δια­μαρ­τυ­ρίας για τις βαναυ­σό­τη­τες που δια­πράτ­τουν οι Άγγλοι στη Κύπρο. Επι­τροπή του Δωριέα απο­τε­λού­μενη από τους Γ. Μίσιο, Α. Καρα­γιαν­νίδη, Α. Μανω­λα­κάκη, Δ. Σαρρή, Α. Οικο­νο­μάκη και Κ. Μελλίνη παρέ­δω­σαν την σημαία του πολε­μι­κού πλοίου στον Άγγλο πρόξενο της Ρόδου Χέρστ. Από το 1947 ο ΔΑΝΣ Δωριέας ήταν ιδρυ­τικό σωμα­τείο της νεο­σύ­στα­της Ε.Π.Σ. Δωδε­κα­νή­σου με πρώτο πρόεδρο τον Γαβριήλ Μίσιο. Στα μετα­πο­λε­μικά χρόνια συμ­με­τείχε στο τοπικό πρω­τά­θλημα. Απο­κο­ρύ­φωμα οι 3 παρου­σίες τις περιό­δους 1963-64, 1965-66, 1966-67 οπού αγω­νί­σθηκε στη Β’ Εθνική. Το 1968 με εντολή του δικτα­το­ρι­κού καθε­στώ­τος (χούντα) υπο­χρε­ώ­θηκε σε συγ­χώ­νευση με τον Διαγόρα και τον Ροδιακό για τη δημιουρ­γία ενός νέου συλ­λό­γου του Α.Σ. Ρόδος. Ο Δωριέας στα 100 χρόνια ζωής του έχει κατα­κτή­σει στο ποδό­σφαιρο, 3 Πρω­τα­θλή­ματα Ε.Π.Σ. Δωδε­κα­νή­σου, 4 φορές το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Δωδε­κα­νή­σου, έχει δια­κρι­θεί ως Φινα­λίστ Πρω­τά­θλημα Ε.Π.Σ. Δωδε­κα­νή­σου 8 φορές , Φινα­λίστ Κυπέλ­λου Ε.Π.Σ.Δωδε­κα­νή­σου 7 χρονιές, ενώ έχει κατα­κτή­σει το Πρω­τά­θλημα Β’ Ε.Π.Σ. Δωδε­κα­νή­σου 2 χρονιές και το Τμήμα Υπο­δο­μών το Πρω­τά­θλημα Νέων Δωδε­κα­νή­σου του 2007. Ο Δωριέας είχε και συντη­ρούσε επί 13 χρόνια (1994-2007), χωρίς οικο­νο­μική συν­δρομή Ποδο­σφαι­ρική Ακα­δη­μία. Αυτή η γνωστή «Ακα­δη­μία «των φτωχών», έβγαλε τον διεθνή Φιόρι Ντουρ­μι­σάι, τον Γιώργο Καντι­μοίρη (Α’ Εθνική) Βασίλη Καρα­γιάννη (Λοριάν) και άλλους ποδο­σφαι­ρι­στές, που αγω­νί­σθη­καν σε εθνικές κατη­γο­ρίες. Το τμήμα του ποδο­σφαί­ρου είναι το μονα­δικό που παρα­μέ­νει ενεργό μέχρι σήμερα.

Σ. Σκάρος, Σ. Κια­πά­κης, Γ. Παρα­σκευάς, Α. Ελευ­θε­ριά­δης, Τ. Αγια­κά­τσι­κας, Κ. Ξύπας, Κρ. Βασι­λειά­δης υπήρξαν πρω­τα­θλη­τές στο τμήμα στίβου του Δωριέα, ενώ είναι κυριο­λε­κτικά εκα­το­ντά­δες τα ονόματα των αθλητών και των παρα­γό­ντων που έχουν υπη­ρε­τή­σει την ιδέα του συλ­λό­γου αυτά τα 100 χρόνια. Από τον Δωριέα και το τμήμα μπάσκετ έχουν περάσει πολλοί και σπου­δαίοι αθλητές τις περα­σμέ­νες δεκα­ε­τίες. Μεταξύ των οποίων: Τ. Παπα­δού­λης, Δ. Κου­νελ­λές, Γ.Τσέρκης, Σ. Στάλας, Γ. Στάλας, Μ. Μαυριός, Γ. Χατζη­στρα­τής, Σ. Τέιλορ, Μ. Αγγε­λό­που­λος, Π. Καγκί­δης, Τ. Πουρ­να­ράς, Γ. Ξανθός, Γ. Γεωρ­γα­τζής, Ι. Αλχαδέφ, Ν. Ηλιό­που­λος, Τ.Αρα­πού­δης, Β.Τσο­σκού­νο­γλου, Μ.Σακκής, Λ.Καρ­πα­θά­κης, Κ.Μακρά­κης, Γ.Μαστο­ρά­κης, Σ.Κων­στα­ντι­νί­δης, Τ.Αντω­νιά­δης, Σ.Φωκάς, Β.Παυ­λί­δης, Ν.Παπα­θα­νά­σης, Μ.Παλο­γιαν­νί­δης, Α.Στε­φά­νου, Ν. Φρα­γκε­σκά­κης, Κ. Του­φε­ξής, Γ. Σαμπά­νης, Β. Κου­ζου­κά­κης κ.α.

Αστέρια του πεντάλ

Το τμήμα Ποδη­λα­σίας του Συλ­λό­γου είχε ενεργή δράση από την εποχή της ιτα­λο­κρα­τίας. Από τους αθλητές που κυριάρ­χη­σαν τα δύσκολα χρόνια της αντί­στα­σης ήταν ο Σ. Κελε­πέ­ρας, Ε. Μερ­κου­ρά­κης, Ν. Κου­ντου­διός. Γ. Ζαχα­ριάς κ.α.

Η ενδο­ξό­τερη περί­ο­δος του Ποδη­λα­τι­κού τμή­μα­τος του Δωριέα (σε αντί­θεση με τα άλλα αθλή­ματα) ήταν η περί­ο­δος 1975-1985 όπου κατα­κτή­θη­καν και οι σπου­δαιό­τε­ρες νίκες του συλ­λό­γου. Το 1977 συμ­με­τείχε μετά από πολλά χρόνια στα Τοπικά Πρω­τα­θλή­ματα με τους Χαρα­λα­μπάκη, Χαλ­κιό­πουλο, Βογια­τζή και το 1978 κατέ­κτησε για πρώτη φορά το Πρω­τά­θλημα Νοτίου Ελλάδας Εφήβων στα Χανιά με τους Κ. Κωστάκη, Μ. Καρ­πα­θάκη, Γ. Μαστο­ρίδη και Τ. Χατζη­ϊ­ω­άν­νου.

Η ίδια τετράδα είναι αυτή που θα μεγα­λουρ­γή­σει το 1979, κερ­δί­ζο­ντας πρώτα το Πρω­τά­θλημα Νοτίου Ελλάδας Εφήβων στην Ρόδο και μετά το Πανελ­λή­νιο Πρω­τά­θλημα Εφήβων στην Βάρκιζα Αττικής επι­τυγ­χά­νο­ντας Πανελ­λή­νιο Εθνικό Ρεκόρ Ομα­δι­κής Χρο­νο­μέ­τρη­σης απο­στά­σεως 80 χλμ. (Βάρκιζα-Ανάβυσσος 4 φορές) με χρόνο 2.02.12′.34″ αφή­νο­ντας στις πλάτες τους Πανα­θη­ναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ερμής κ.α. Αυτό το Πανελ­λή­νιο Ρεκόρ έμεινε για 10 χρόνια και καταρ­ρί­φθηκε τελικά από ομάδα Ανδρών.

Την ίδια χρονιά (1979) η ίδια ομάδα κατέ­κτησε με τον T. Χατζη­ϊ­ω­άν­νου την 3η θέση στο Ατομικό Πανελ­λή­νιο Εφήβων και οι Κ. Κωστά­κης Μ. Καρ­πα­θά­κης, Γ.Μαστο­ρί­δης και T. Χατζη­ϊ­ω­άν­νου κατέ­λα­βαν τις πρώτες θέσεις στα Βενι­ζέ­λεια των Χανίων.

Το 1980 ο Δωριέας κατέ­κτησε το Πανελ­λή­νιο Πρω­τά­θλημα Ανδρών Πίστας στην Ρόδο, επι­κρα­τώ­ντας παρα­δο­σια­κών συλ­λό­γων πίστας, όπως Κολοσ­σός Ρόδου, Δια­γό­ρας Ρόδου και Ερμής Αθηνών. Τα επόμενα χρόνια τις εμφα­νί­σεις στα Εθνικά Πρω­τα­θλή­ματα, αλλά και σε πολλές διε­θνείς εμφα­νί­σεις συμ­με­τέ­χει ο Γ. Βογια­τζής που «σαρώνει» σε πίστα και δρόμο και ο Α. Χαλ­κιό­που­λος με αρκετές επι­τυ­χίες στα ατομικά πρω­τα­θλή­ματα.

Οι πρό­ε­δροι της ομάδας (1924-2024)

Γαβριήλ Μίσιος, Μανώλης Καλα­μπί­χης, Γαβριήλ Μίσιος (β’ θητεία 1926), Μανώλης Πολε­μι­κός, Κων/νος Παπα­γε­ωρ­γίου, Γαβριήλ Μίσιος (γ’ θητεία 1946), Γιάννης Ανα­στα­σιά­δης, Γιώργος Μανιάς, Νίκος Φώκια­λης, Νίκος Αρα­πού­δης, Περι­κλής Φρα­ρά­κης, Σταύρος Μοσχής, Άγγελος Καρα­γιαν­νί­δης, Ευάγ­γε­λος Θερμός, Δημή­τρης Κόκ­κι­νος, Γιάννης Χατζη­ιω­άν­νου. Από το 1993 έως το 2023, πρό­ε­δρος ήταν ο Τάσος Βογια­τζό­γλου που πέτυχε το ρεκόρ ως ο μακρο­βιό­τε­ρος πρό­ε­δρος σε ερα­σι­τε­χνικό σωμα­τείο στην Ελλάδα, ενώ από τον Ιούνιο του 2023, πρό­ε­δρος ανέλαβε ο Τάσος Χαρα­λά­μπης.

«Σήμερα 24-8-2024 συμπλη­ρώ­νο­νται 100 χρόνια ζωής ενός από τους πιο ιστο­ρι­κούς συλ­λό­γους τις Ρόδου του ”ΔΩΡΙΕΑ”. Δεν θα ανα­φερθώ σε αυτό το άρθρο για την μεγάλη ιστορία του Δωριέα, γιατί γνωρίζω ότι όλος ο κόσμος θέλει να μάθει τι θα γίνει στο μέλλον. Όλο το βάρος της προ­σπά­θειας μας για την ώρα είναι στην ανα­κα­τα­σκευή του ιστο­ρι­κού γηπέδου μπάσκετ. Παρά τα πολλά προ­βλή­ματα που βγήκαμε (και ακόμα βρί­σκουμε) μπροστά μας έχουμε επι­διορ­θώ­σει αρκετά πράγ­ματα και ας μην φαί­νο­νται με πρώτη ματιά. Το Σήμα του Δωριέα που αφαι­ρέ­θηκε από την κεντρική πόρτα θα ξανα­το­πο­θε­τη­θεί, αφού γίνουν οι απα­ραί­τη­τες παρεμ­βά­σεις στην Κολώνα. Δυστυ­χώς είμαστε μόνοι μας σαν διοί­κηση σε αυτό το έργο. Θα ήθελα να ζητήσω την βοήθεια τον Τοπικών αρχό­ντων για μια ακόμα φορά. Ανε­ξάρ­τητα από κομ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα, το γήπεδο βρί­σκετε στην καρδιά τις Ρόδου σε ένα σημείο που περνάει χιλιά­δες κόσμος κάθε μέρα. Θα ήταν πρέπον να ξοδέ­ψουμε ένα μικρό ποσό σε αυτό το σημείο της πόλης για ανα­κα­τα­σκευή, αντί να δώσουμε περισ­σό­τερα χρήματα για ένα γήπεδο η μια εγκα­τά­σταση σε ένα μέρος που δεν το βλέπει κάνεις. Τέλος θα ήθελα να ανα­φερθώ σε όλους τους Δωριεί­τες και να τους υπο­σχεθώ ότι θα κάνουμε το παν για να επα­να­φέ­ρουμε τον σύλλογο εκεί που πρέπει να βρί­σκε­ται» δηλώνει ο Προ­έ­δρος του ΔΑΝΣ Δωριεύς Ανα­στά­σιος Χαρα­λά­μπης.

«Γνω­ρί­ζουμε ότι το 1924 οι γονείς και παπ­πού­δες μας στην σκλα­βω­μένη τότε Ρόδο με αγάπη στην ελλη­νική κλη­ρο­νο­μιά μας, ίδρυσαν τον ιστο­ρικό Αθλη­τικό Σύλλογο με το όνομα «Δωριέας» ξεκινά η επι­στολή του Παρ­ρο­δια­κού Συλ­λό­γου Αμε­ρι­κής «Απόλλων», που προ­τί­θε­ται να δωρίσει και ζητά να τοπο­θε­τη­θεί το άγαλμα του ιδρυτή της Πόλης της Ρόδου, μπροστά από το Δημαρ­χιακό Μέγαρο. Ελπί­ζουμε μαζί με την τοπο­θέ­τηση του αγάλ­μα­τος και ο ιστο­ρι­κός σύλ­λο­γος Δ.Α.Ν.Σ. Δωριεύς, να βρει και πάλι το δρόμο του…

ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΜΠΡΗ