Η Ομιλία του Βασ. Υψηλάντη στην Ολομέλεια της Βουλής για την παραπομπή του Δ. Παπαγγελλόπουλου

Κατά τη συζή­τηση στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής, για την παρα­πο­μπή ή μη του Δ. Παπαγ­γε­λό­που­λου, μίλησε ο Αντι­πρό­ε­δρος της Προ­κα­ταρ­κτι­κής Επι­τρο­πής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Βασίλης Α. Υψη­λά­ντης. Ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου ξεκί­νησε την ομιλία μου με αναφορά στο Καστελ­λό­ριζο και την τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα και επε­σή­μανε ότι αυτές τις ώρες η Νέα Δημο­κρα­τία δεν θα επι­θυ­μούσε να υπάρ­χουν τέτοιου είδους εκκρε­μό­τη­τες. Ωστόσο η περί­ο­δος δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, άφησε δύσο­σμες κατα­στά­σεις για τη Δημο­κρα­τία οι οποίες πρέπει να ξεκα­θα­ρί­σουν. Επε­ξή­γησε τους λόγους που η πλειο­ψη­φία της Επι­τρο­πής οδη­γή­θηκε στην πρόταση παρα­πο­μπής του πρώην υπουρ­γού για οκτώ αδι­κή­ματα και εξέ­φρασε την ελπίδα να είναι η τελευ­ταία εκτροπή στη λει­τουρ­γία των δημο­κρα­τι­κών θεσμών.

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Βασίλη Α. Υψη­λά­ντη είναι το ακό­λουθο:

Κυρίες και κύριοι Βου­λευ­τές,

Σήμερα η σκέψη και το μυαλό μου βρί­σκε­ται στο Καστελ­λό­ριζο μας, στο Αιγαίο μας, στις ένοπλες δυνά­μεις της χώρας που εγγυώ­νται την ανε­ξαρ­τη­σία και εδαφική ακε­ραιό­τητα της χώρας μας. Και αυτές τις δύσκο­λες ώρες, με τα τερά­στια εθνικά, υγειο­νο­μικά και οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα η παρά­ταξη μας είναι η τελευ­ταία που θα ήθελε να υπάρ­χουν τέτοιου είδους εκκρε­μό­τη­τες.

Αλλά δυστυ­χώς υπάρ­χουν από μια περίοδο δύσοσμη για την δημο­κρα­τία, για τους θεσμούς, επι­κίν­δυνη για την οικο­νο­μία, την ασφά­λεια των πολιτών, έλαβε τέλος, πέρσυ, τέτοια εποχή, στις 7 Ιουλίου 2019.

Ήταν τότε, που ο ελλη­νι­κός λαός, απηυ­δι­σμέ­νος και αηδια­σμέ­νος, από τη δια­κυ­βέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, Τσίπρα-Καμμένου, έδινε ισχυρή εντολή, στον Κυριάκο Μητσο­τάκη και τη Νέα Δημο­κρα­τία να βγάλουν τον τόπο από τη δημο­κρα­τική και κυβερ­νη­τική αυτή ανε­πάρ­κεια, την οικο­νο­μική δυσπρα­γία, την ανα­πτυ­ξιακή στα­σι­μό­τητα και βεβαίως να κλεί­σουν τους επι­κίν­δυ­νους αρμούς που άνοιξαν για τη δημο­κρα­τία μας, με το σύστημα δια­πό­μπευ­σης και εμπλο­κής των πολι­τι­κών τους αντι­πά­λων, ως δήθεν υπόπτων στο περι­βό­ητο διεθνές σκάν­δαλο Novartis.

Ήταν οι ίδιοι που με έμφαση, υπό­σχο­ντο κάθαρση από το παλιό και δήθεν διε­φθαρ­μένο. Σήμερα, με όσα στοι­χεία βλέπουν το φως της δημο­σιό­τη­τας, αλλα και από τα κρίσιμα ζητή­ματα που διε­ρευ­νή­θη­καν, ανα­δεί­χθη­καν και απο­δεί­χθη­καν κατά τις εργα­σίες της προ­κα­ταρ­κτι­κής επι­τρο­πής, αυτό που προ­κύ­πτει, είναι η ακραία αντί­φαση λόγων και έργων τους, το καλά σκη­νο­θε­τη­μένο παι­χνίδι πολι­τι­κής υπο­κρι­σίας και η προ­α­πο­φα­σι­σμένη εξό­ντωση πολι­τι­κών τους αντι­πά­λων, με

πρώτα θύματα επιφανή πολι­τικά πρόσωπα, άλλων πολι­τι­κών χώρων. Ως λαθρο­κυ­νη­γοί έστησαν καρτέρι, εξέ­θε­σαν και δια­πό­μπευ­σαν, ευτυχώς όχι για πολύ, γιατί δεν τους βγήκε, πρώην πρω­θυ­πουρ­γούς, αρχηγό κόμ­μα­τος και υπουρ­γούς. Τόσο από τις μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις όσο και από πλήθος απο­δει­κτι­κών στοι­χείων προ­έ­κυψε μία μεθο­δευ­μένη προ­σπά­θεια χει­ρα­γώ­γη­σης της Δικαιο­σύ­νης με απώτερη, όπως φαί­νε­ται, στό­χευση την πολι­τική εξό­ντωση αυτών των πολι­τι­κών και της εκλο­γι­κής συντρι­βής των κομ­μά­των τους. Τα δεδο­μένα αυτά πέραν από την ποινική τους απαξία, είναι προ­φα­νές πως συν­θέ­τουν σκηνικό πρω­το­φα­νούς πολι­τι­κής σήψης, με την προη­γού­μενη Κυβέρ­νηση να επι­στρα­τεύει αθέμιτα μέσα, βγαλ­μένα από μια άλλη εποχή, αγνο­ώ­ντας επι­δει­κτικά την αυστηρή Συνταγ­μα­τική επιταγή για σαφή διά­κριση των λει­τουρ­γιών. Αυτό μάλιστα που είναι ιδιαί­τερα θλιβερό είναι το γεγονός πως οι πρω­τα­γω­νι­στές των υπό διε­ρεύ­νηση γεγο­νό­των βρί­σκο­νταν στον στενό κύκλο της τότε πολι­τι­κής ηγεσίας, η οποία εξα­κο­λου­θεί να σιωπά, άρα εμμέσως να επι­κρο­τεί τις έκνομες πρα­κτι­κές. Αλλά και η λει­τουρ­γία του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, ως αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση, στην προ­κα­ταρ­κτική επι­τροπή, υπήρξε παρελ­κυ­στική, παρε­μπο­δι­στική των δια­δι­κα­σιών για τη διε­ρεύ­νηση των συγκε­κρι­μέ­νων κατη­γο­ριών που απο­δί­δο­ντο στον κ. Παπαγ­γε­λό­πουλο.

Με την κατά­θεση του πορί­σμα­τος στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής ολο­κλη­ρώ­νε­ται μία μακρά, θεσμική δια­δι­κα­σία διε­ρεύ­νη­σης για την διά­πραξη τυχόν αδι­κη­μά­των ποι­νι­κής φύσεως. Η Εθνική Αντι­προ­σω­πεία, ως το πλέον αρμόδιο Πολι­τειακό όργανο κατ’ άρθρο 86 παρ. 3 του Συντάγ­μα­τος απο­φα­σί­ζει για την άσκηση ή μη δίωξης ώστε, σε περί­πτωση υπερ­ψή­φι­σης, να συνε­χι­στεί η δια­δι­κα­σία με την συγκρό­τηση Ειδικού Δικα­στη­ρίου για την εκδί­καση των σχε­τι­κών υπο­θέ­σεων.

Καλού­μα­στε συνεπώς σήμερα να υιο­θε­τή­σουμε το πόρισμα που μετά από συστη­μα­τική, ενδε­λεχή και προ­ση­λω­μένη στο γράμμα του Συντάγ­μα­τος και του Νόμου δια­δι­κα­σία προ­τεί­νει στην εθνική αντι­προ­σω­πεία η πλειο­ψη­φία της προ­κα­ταρ­κτι­κής επι­τρο­πής.

Από το σύνολο του απο­δει­κτι­κού υλικού προ­κύ­πτει με σαφή­νεια ο κεντρι­κός ρόλος του κ. Παπαγ­γε­λό­που­λου στις όλες έκνομες παρεμ­βά­σεις . Στο πόρισμα ανα­φέ­ρο­νται με λεπτο­μέ­ρειες και κατά τρόπο ενδε­λεχή, τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, που οδηγούν στο συμπέ­ρα­σμα αυτό αλλά και στην τελική πρόταση άσκησης ποι­νι­κής δίωξης σε βάρος του ελεγ­χό­με­νου πρώην ανα­πλη­ρωτή Υπουρ­γού κ. Δημη­τρίου Παπαγ­γε­λό­που­λου, καθώς προ­έ­κυ­ψαν απο­χρώ­σες ενδεί­ξεις ενοχής του για οκτώ αδι­κή­ματα. Αυτό της κακουρ­γη­μα­τι­κής κατά­χρη­σης εξου­σίας (άρθρο 46 παρ.1 σε συν­δυα­σμό με το άρθρο 239 ΠΚ), ηθικής αυτουρ­γίας σε πλημ­με­λη­μα­τική κατά­χρηση εξου­σίας (άρθρο 46 παρ.1 σε συν­δυα­σμό με το άρθρο 259 ΠΚ), παρά­βα­σης καθή­κο­ντος κατ’εξακολούθηση 259 αυτο­τε­λώς), από­πειρα εκβί­α­σης (άρθρο 385 παρ.1 περ.Γ παλαιού ΠΚ του άρθρου 385 παρ.1 και 3 ΠΚ, ως ισχύει μετά τη θέση σε ισχύ του Ν. 4619/2019), Δωρο­λη­ψίας πολι­τι­κού αξιω­μα­τού­χου (άρθρο 159 παρ.1), Δωρο­λη­ψίας υπαλ­λή­λου (άρθρο 235 ΠΚ), εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης (άρθρο 187 παρ.5 παλαιού ΠΚ και παρ.3 νέου ΠΚ) ενώ δεν προ­έ­κυ­ψαν επαρ­κείς ενδεί­ξεις ενοχής για δύο αδι­κή­ματα, της ηθικής αυτουρ­γίας σε ψευδή κατά­θεση (46 παρ.1 και 224 ΠΚ) και της πρό­κλη­σης και προ­σφο­ράς για την τέλεση κακουρ­γή­μα­τος (άρθρο 186 ΠΚ).

Έτσι ολο­κλη­ρώ­νε­ται και ζητάμε να παρα­δο­θεί στα χέρια της ελλη­νι­κής δικαιο­σύ­νης για κρίση, μια μελανή περί­ο­δος της πολι­τι­κής μας ζωής, ευχό­με­νοι να μην την ξανα­ζή­σουμε.