Α-τυπος και υπογραμμός: Η ανισότητα της ποσόστωσης

Όλα τα ακού­σα­με στην συ­ζή­τη­ση για τον εκλο­γι­κό νόμο, πο­σο­στά ει­σό­δου στη Βουλή, bonus, όριο ηλι­κί­ας… Όλα έπε­σαν στο τρα­πέ­ζι. Όλα εκτός από το ανα­χρο­νι­στι­κό μέτρο της πο­σό­στω­σης υπέρ (;) των γυ­ναι­κών.

Θα πε­ρί­με­νε κα­νείς, πως αφού τέ­θη­κε θέμα εκ­συγ­χρο­νι­σμού του εκλο­γι­κού νόμου, θα βρι­σκό­ταν του­λά­χι­στον ένας ή μία, να θέσει το θέμα της πο­σό­στω­σης.

Όπως είναι γνω­στό, για την ανα­κή­ρυ­ξη των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των κατά τις βου­λευ­τι­κές εκλο­γές, ο αριθ­μός των υπο­ψη­φί­ων βου­λευ­τών από κάθε φύλο πρέ­πει να ανέρ­χε­ται σε πο­σο­στό του­λά­χι­στον ίσο με το 1/3 του συ­νο­λι­κού αριθ­μού των υπο­ψη­φί­ων τους, αντι­στοί­χως, σε όλη την Επι­κρά­τεια. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη πο­σό­στω­ση δεν αφορά στο σύ­νο­λο των υπο­ψη­φί­ων κάθε συν­δυα­σμού σε κάθε εκλο­γι­κή πε­ρι­φέ­ρεια, αλλά μόνο στο σύ­νο­λο των υπο­ψη­φί­ων κάθε συν­δυα­σμού  σε όλη την Επι­κρά­τεια. Βε­βαί­ως, όπως είναι εύ­κο­λα αντι­λη­πτό, το πο­σο­στό αυτό αφορά τις γυ­ναί­κες, μιας και θε­ω­ρή­θη­κε ότι με τον τρόπο αυτό, εν­θαρ­ρύ­νε­ται η συμ­με­το­χή τους στα ψη­φο­δέλ­τια.

Παρά το γε­γο­νός ότι για το θέμα της πο­σό­στω­σης σε βου­λευ­τι­κές και αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές, ακόμα και πολ­λές γυ­ναι­κεί­ες ορ­γα­νώ­σεις το­πο­θε­τού­νται θε­τι­κά και επι­χαί­ρουν, είναι ένα βαθιά ανα­χρο­νι­στι­κό μέτρο καθώς εκ προ­οι­μί­ου θέτει την γυ­ναί­κα σε υπο­δε­έ­στε­ρη θέση ένα­ντι του άνδρα. Αλ­λιώς, γιατί να χρειά­ζε­ται η θέ­σπι­ση της πο­σό­στω­σης;

Η πο­σό­στω­ση, εν­δε­χο­μέ­νως να ήταν χρή­σι­μη μέχρι και την δε­κα­ε­τία του 1970, τότε που ελά­χι­στες γυ­ναί­κες κα­τεί­χαν αξιώ­μα­τα. Στην πλειο­νό­τη­τά τους ασχο­λού­νταν με τα οι­κια­κά και χρεια­ζό­ταν ένα κί­νη­τρο, μία ώθηση, μια πα­ρό­τρυν­ση για να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή.

Από τότε μέχρι σή­με­ρα, κύ­λη­σε πολύ νερό στο αυ­λά­κι. Οι γυ­ναί­κες ερ­γά­ζο­νται όσο και οι άντρες (πολ­λές φορές πε­ρισ­σό­τε­ρο και συ­νή­θως όχι από επι­λο­γή) και το γε­γο­νός ότι στην οι­κο­γέ­νεια ερ­γά­ζο­νται πλέον και οι δυο γο­νείς, έχει ανα­τρέ­ψει πα­λιές κα­τε­στη­μέ­νες λο­γι­κές.

Είναι ρα­τσι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση να θε­ω­ρεί­ται ένας πο­λί­της, λι­γό­τε­ρο ικα­νός από έναν άλλον, στο δι­καί­ω­μα  ­του εκλέ­γε­σθαι.

Τα κόμ­μα­τα προ­κει­μέ­νου να κα­λύ­ψουν τα κενά της πο­σό­στω­σης, πολ­λές φορές επι­στρα­τεύ­ουν γυ­ναί­κες μόνο και μόνο για να κα­λύ­ψουν θέ­σεις, γυ­ναί­κες που υπό άλλες συν­θή­κες, ούτε θα σκέ­φτο­νταν να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή. Βε­βαί­ως έχει πα­ρα­τη­ρη­θεί και το φαι­νό­με­νο γυ­ναι­κών που έκα­ναν κα­ριέ­ρα στην πο­λι­τι­κή, μόνο επει­δή είναι γυ­ναί­κες… Αυτές είναι στρε­βλώ­σεις που απορ­ρέ­ουν από την πο­σό­στω­ση.

Οι γυ­ναί­κες που έχουν τα προ­σό­ντα και τα εχέγ­γυα, οι γυ­ναί­κες που θέ­λουν από επι­λο­γή να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή, δεν χρειά­ζο­νται καμία πο­σό­στω­ση και δεν θα έμπαι­ναν ποτέ σε ένα ψη­φο­δέλ­τιο για να… μπα­λώ­σουν τρύ­πες!

Κι αυτές οι γυ­ναί­κες αδι­κού­νται κα­τά­φω­ρα από το μέτρο του 1/3, των προ­σθα­φαι­ρέ­σε­ων και της υπο­χρε­ω­τι­κής επι­στρά­τευ­σης  –συ­νή­θως στο παρά πέντε- για να πλαι­σιώ­σουν ως γλά­στρες τους άν­δρες συ­νυ­πο­ψή­φιούς τους.