Πόσοι πια!

Με έχει πιάσει κανο­νική ναυτία! Πόσος πια κιτρι­νι­σμός; Πόσοι πια δημο­σιο­γρά­φοι χυδαίοι, ανάλ­γη­τοι, και­ρο­σκό­ποι, εκσκα­φείς των χαμη­λό­τε­ρων ενστί­κτων των θεατών τους; Πόσοι πια φυσιο­γνω­μι­στές, συν­δι­κα­λι­στές της αστυ­νο­μίας, γεί­το­νες στα Γλυκά Νερά, γεί­το­νες στην Αλόν­νησο,  φιλο­ζω­ι­κές οργα­νώ­σεις, παλιές καρα­βά­νες της  της αστυ­νο­μίας πόλεων, αυτοί που το ήξεραν κι αυτοί που έπεσαν απ’ τα σύννεφα, σύμ­βου­λοι γάμου σε sites, σε δελτία ειδή­σεων, σε ενη­με­ρω­τι­κές εκπο­μπές, σε μεση­με­ρια­νά­δικα, σε talk shows και σε καλτ εκπο­μπού­λες.  Εκτός της περιτ­τής για την είδηση και κιτρί­νου χρώ­μα­τος περι­γρα­φής ανα­τρι­χια­στι­κών λεπτο­με­ρειών του τρόπου θανάτου της δυστυ­χούς κοπέλας, δεν περνάει λεπτό από το μυαλό κνενός, ότι όλο αυτό μπορεί να το ακούνε οι τρα­γι­κοί γονείς και πως αργό­τερα αυτό το παιδάκι θα βρεθεί με ένα απλό γκου­γκλά­ρι­σμα μπροστά στον απόλυτο τρόμο; Να ζητή­σεις αυτο­συ­γκρά­τηση γιατί υπάρ­χουν οι οικο­γέ­νειες του θύματος και του θύτη και κυρίως ένα παιδί, μάλλον είναι μάταιος κόπος.