Ο ρόλος των σωματείων στην ανάπτυξη του ελληνικού τένις

Γράφει ο Πανα­γιώ­της Ράγκος, μέλος του Δ.Σ.  της ΕΦΟΑ και πρό­ε­δρος του  Συλ­λό­γου Απόλλων Καλύ­μνου

Το ελλη­νικό τένις βρί­σκε­ται σε ανοδική πορεία, αλλά αυτή η δυνα­μική κρύβει ένα κρίσιμο, συχνά απο­σιω­πη­μένο ζήτημα, την αλλαγή νοο­τρο­πίας στα ίδια τα σωμα­τεία. Πολλά από αυτά έχουν παγι­δευ­τεί σε έναν φαύλο κύκλο διεκ­δι­κή­σεων, συχνά χωρίς αντί­στοιχη προ­σφορά προς το άθλημα, τους αθλητές και την κοι­νω­νία.

Η προβολή του τένις από τα ΜΜΕ και οι επι­τυ­χίες των Ελλήνων επαγ­γελ­μα­τιών δημιούρ­γη­σαν μια εικόνα του τένις ως “ελκυ­στι­κής επέν­δυ­σης” , για γονείς, για ιδιώτες, αλλά και για ορι­σμένα σωμα­τεία. Η εκπαί­δευση παιδιών έγινε σε κάποιες περι­πτώ­σεις περισ­σό­τερο «υπη­ρε­σία» παρά «προ­σφορά», και το όραμα της δημιουρ­γίας αθλητών ή υγιών προ­σω­πι­κο­τή­των αντι­κα­τα­στά­θηκε από βρα­χυ­πρό­θε­σμα οικο­νο­μικά οφέλη.

Ορι­σμένα σωμα­τεία οφεί­λουν να αντι­λη­φθούν ότι η διαρκής διεκ­δί­κηση πόρων και στή­ρι­ξης, χωρίς αντί­στοιχη διάθεση να προ­σφέ­ρουν πίσω στην κοι­νό­τητα, δεν μπορεί να συνε­χι­στεί. Δεν αρκεί να ζητούν ενί­σχυση από την Ομο­σπον­δία ή τους Δήμους.

Πρέπει να προ­σφέ­ρουν:

-Πρόσβαση σε περισ­σό­τερα παιδιά, χωρίς οικο­νο­μι­κούς φραγ­μούς.

-Καταρτισμένους και υπεύ­θυ­νους προ­πο­νη­τές.

-Διαφάνεια στη λει­τουρ­γία τους και στους οικο­νο­μι­κούς όρους.

-Κοινωνικές δράσεις, εντός και εκτός γηπέδων.

-Ποιότητα εκπαί­δευ­σης και όχι απλώς χρο­νο­χρέ­ωση ωρών.

Ένα σωμα­τείο δεν είναι επι­χεί­ρηση. Είναι φορέας παι­δείας, πολι­τι­σμού και αθλη­τι­κής ηθικής. Πρέπει να λει­τουρ­γεί με γνώμονα το συλ­λο­γικό καλό και την ανά­πτυξη του τένις όχι μόνο ως άθλημα, αλλά ως κοι­νω­νικό φαι­νό­μενο. Η πραγ­μα­τική προ­σφορά μετριέ­ται σε αθλητές που αγαπούν το άθλημα, σε κοι­νό­τη­τες που το αγκα­λιά­ζουν, και σε παιδιά που βρί­σκουν σε αυτό διέξοδο και αξίες…

Το ελλη­νικό τένις έχτισε τα τελευ­ταία 30 χρόνια μία λαθε­μένη νοο­τρο­πία και με κύριο υπεύ­θυνο έναν άνθρωπο που το δια­χει­ρί­στηκε με βάση την λογική των προ­σω­πι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Χρειά­ζε­ται ένα νέο κοι­νω­νικό συμ­βό­λαιο ανάμεσα στα σωμα­τεία, τους προ­πο­νη­τές, την Ομο­σπον­δία και την κοι­νω­νία. Με λιγό­τερη εστίαση στο «τι δικαιού­μαι» και περισ­σό­τερη στο «τι προ­σφέρω». Η αλλαγή κουλ­τού­ρας είναι δύσκολη, αλλά απα­ραί­τητη. Και η αρχή πρέπει να γίνει από εκεί που όλα ξεκι­νούν, απ’ τα σωμα­τεία.