Η εκκωφαντική απουσία του κράτους: Η “φωνή” του εγκαταλελειμμένου σχολείου της Ψερίμου

Τα σχολεία στα μικρά μας νησιά, απο­τε­λούν ελπίδα τους δύσκο­λους μήνες του χειμώνα. Όταν οι του­ρί­στες, τα ιστιο­πλοϊκά και τα σκάφη φεύγουν, τα φώτα σβήνουν κι έρχεται ο δύσκο­λος χει­μώ­νας της απο­μό­νω­σης. Μπορεί να κρατάει λίγο, αλλά τα προ­βλή­ματα και οι ελλεί­ψεις είναι αρκετές.

Η απο­μό­νωση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη όταν το κράτος απου­σιά­ζει, γράφει η δημο­σιο­γρά­φος Μάχη Χρι­στο­φο­ρί­δου, στο Human Stories.

Δυστυ­χώς σε αυτά τα νησιά, το κράτος απου­σιά­ζει εκκω­φα­ντικά, χρόνια τώρα. Τα υπο­βαθ­μί­ζει, κλεί­νο­ντας ακόμη και τον τελευ­ταίο συν­δε­τικό τους κρίκο με αυτό. Τα μικρά σχολεία. Τα οποία μετά τον δεύτερο παγκό­σμιο πόλεμο, το ίδιο το κράτος φρό­ντισε να δημιουρ­γή­σει για να μη μείνουν τα παιδιά στην αμάθεια. Σήμερα τα εγκα­τα­λεί­πει. Οδη­γώ­ντας τα παιδιά είτε στην αμάθεια, είτε στην εσω­τε­ρική μετα­νά­στευση.

Το σχολείο της Ψερίμου, είναι ένα μικρό αλλά πολύ όμορφο σχολείο. Με πολλές όμορφες ιστο­ρίες να μας διη­γη­θεί. Κτί­στηκε στις αρχές του 1950 περίπου. Είχε κήπους φρο­ντι­σμέ­νους και παιδιά χαρού­μενα. Ο κ. Νικόλας Καρα­βο­κύ­ρος, ήταν ένα από εκείνα τα χαρού­μενα παιδιά, που πέρασαν τα σχολικά τους χρόνια, σε εκείνη την ταπεινή αυλή.

«Είχα τη τύχη να φοιτήσω σε αυτό το σχολείο τα σχολικά έτη 1957-1958 και κατόπιν τη τελευ­ταία τάξη για μισή σχολική Χρόνια. Από αυτό το σχολείο έχουν βγει δάσκα­λοι, παπάδες, Πλοί­αρ­χοι Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού. Δε θα πω πόσοι είναι και που έχουν φτάσει, διότι αν τους αναφέρω όλους, θα χρεια­στεί σελίδα ολό­κληρη. Φοι­τού­σαν 35 παιδιά τότε. Ήταν μονο­θέ­σιο και είχε έναν δάσκαλο, ο οποίος ήταν από τη Λέρο. Τον Αντώνη Ντανά. Κατόπιν, είχα τον Νικήτα Καρα­φυλ­λάκη.

Το 1962 πήραμε απο­λυ­τή­ριο Δημο­τι­κού περίπου οκτώ μαθητές εκ των οποίων οι πέντε δώσαμε εισα­γω­γι­κές εξε­τά­σεις για το Γυμνά­σιο και μπήκαμε όλοι. Από την δική μου χρονιά, απο­φοι­τή­σαμε από το εξα­τά­ξιο Γυμνά­σιο οι τέσ­σε­ρις. Οι τρεις ακο­λου­θή­σαμε το επάγ­γελμα του ναυ­τι­κού. Γίναμε Πλοί­αρ­χοι Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού και ο τελευ­ταίος έγινε επι­χει­ρη­μα­τίας. Το Σχολείο μας, ήταν το ωραιό­τερο κτήριο. Με κήπους που τους είχε κάμει η δασκάλα η κύρια Μαρία Τρι­πο­λη­τσό­του. Εγώ δεν τη πρόλαβα» διη­γεί­ται ο κ. Νικόλας.

Και συνε­χί­ζει: «Το κτίσμα, ευρί­σκε­ται στο βάθος του οικο­πέ­δου που πρέπει να είναι περίπου 1000τ.μ.. Από την εξώ­πορτα μπαί­ναμε σε ένα διά­δρομο που δεξιά και αρι­στερά υπήρχαν άσπρες μαρ­γα­ρί­τες που ήταν σαν θάμνοι. Μπροστά από το σχολείο, στα δεξιά και αρι­στερά από τα σκα­λο­πά­τια, ήταν οι κήποι με τις τρια­ντα­φυλ­λιές. Στο υπό­λοιπο κτήμα υπάρ­χουν κυπα­ρίσ­σια και ελαιό­δε­ντρα. Όλα αυτά είχαν φυτευ­τεί από την αεί­μνη­στη Μαρία Τρι­πο­λι­τσό­του. Σπα­τα­λούσε όλο το χρόνο της στη περι­ποί­ηση των λου­λου­διών και των δένδρων. Όλα τα παιδιά με κου­βά­δες παίρ­ναμε νερό από το πηγάδι. Ήταν πραγ­μα­τικά στολίδι. Τώρα έχει κατα­ντή­σει σκου­πι­δό­το­πος».

Το σχολείο της Ψερίμου έχει πια ερη­μώ­σει. Οι φθορές του χρόνου, είναι εμφα­νείς στους κήπους του και στο κτίριο. «Θλί­βο­μαι». Μας λέει ο κ. Νικόλας και συνε­χί­ζει: «πώς κατά­ντησε ερείπιο, το στολίδι της Ψερίμου; Αυτόν το ναό της μάθησης, η πολι­τεία τον εγκα­τέ­λειψε στο έλεος του χρόνου, να φθεί­ρε­ται και να ερη­μώ­νει».

Ο κ. Νικόλας ήταν συμ­μα­θη­τής με τον πατέρα της τελευ­ταίας μαθή­τριας του σχο­λείου, της Αννού­λας. Εύχεται μαζί με όλα αυτά τα παιδιά που πέρασαν και έπαιξαν σε αυτούς τους κήπους, να συντη­ρη­θεί αυτό το μικρό σχολείο. Να γίνει χώρος πολι­τι­σμού για τους ανθρώ­πους του νησιού. Και γιατί όχι, μπορεί κάποια στιγμή το κου­δούνι του, να χτυ­πή­σει ξανά και οι κήποι του, να γεμί­σουν φωνού­λες.

Πηγή: humanstories.gr