Γιώργος Γιαννιάς: «Η Ρόδος είναι η αρχή και το τέλος μου!»

Ο δη­μο­φι­λής Ρό­διος τρα­γου­δι­στής Γιώρ­γος Γιαν­νιάς έχει κα­τα­φέ­ρει από τα πρώτα του βή­μα­τα να ξε­χω­ρί­σει όχι μόνο για τις καλ­λι­τε­χνι­κές του δυ­να­τό­τη­τες αλλά και για το ήθος με το οποίο πο­ρεύ­ε­ται στο χώρο.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή», μι­λά­ει για τα πρώτα του βή­μα­τα στη Ρόδο, για τα δύ­σκο­λα χρό­νια της Αθή­νας μέχρι να επι­τύ­χει το στόχο του αλλά και για την επι­λο­γή του να πο­ρευ­θεί με το «σπαθί του», επι­λέ­γο­ντας τον δύ­σκο­λο δρόμο ο οποί­ος τε­λι­κά τον δι­καί­ω­σε…

• Γιώρ­γο, να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη από την τε­λευ­ταία σου εμ­φά­νι­ση στην εκ­πο­μπή του Σπύ­ρου Πα­πα­δό­που­λου όπου ήσουν ο κε­ντρι­κός κα­λε­σμέ­νος και μαζί με άλ­λους κα­τα­ξιω­μέ­νους καλ­λι­τέ­χνες, όπως η Έλλη Κοκ­κί­νου, ο Χρή­στος Χο­λί­δης, ο Γιάν­νης Κα­ψά­λης, ο Ηλίας Βρετ­τός, ο Λευ­τέ­ρης Κι­ντά­τος, η Αντο­νέλ­λα και η Χρι­στί­να Μη­λιού, δια­σκε­δά­σα­τε τον κόσμο, ο οποί­ος πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ έχει ανά­γκη στιγ­μές δια­σκέ­δα­σης. Πε­ριτ­τό βέ­βαια να πούμε ότι ο κό­σμος της Ρόδου σε από­λαυ­σε, σε θαύ­μα­σε και σε κα­μά­ρω­σε, ως δικό του παιδί!

Πραγ­μα­τι­κά αυτό που έζησα μετά την εκ­πο­μπή ήταν απί­στευ­το! Τέ­τοια απή­χη­ση στα social media, τα τη­λε­φω­νή­μα­τα και τα μη­νύ­μα­τα που δέ­χθη­κα, κι όλο αυτό που ει­σέ­πρα­ξα από τον κόσμο και ένιω­σα, ήταν μο­να­δι­κό για ΄μενα. Είναι μια εκ­πο­μπή που σέ­βο­μαι γιατί ασχο­λεί­ται απο­κλει­στι­κά με τρα­γού­δι και ήθελα πάρα πολύ καιρό να εμ­φα­νι­στώ, όπου βέ­βαια έχω βρε­θεί κι άλλες φορές ως κα­λε­σμέ­νος. Εμ­φα­νί­στη­κα το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το με αγα­πη­μέ­νους φί­λους και νο­μί­ζω ότι κα­τα­φέ­ρα­με να χα­ρί­σου­με μια πολύ ωραία βρα­διά στον κόσμο. Ει­δι­κά για τη Ρόδο, επει­δή πήρα πάρα πολλά μη­νύ­μα­τα, θέλω να πω ότι αγαπώ πολύ το νησί μου και τους αν­θρώ­πους του και θέλω να τους κάνω υπε­ρή­φα­νους και να νιώ­θουν όμορ­φα για μένα.

• Ηταν ένα εξαι­ρε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα, κι αυτό που θέλω εγώ να επι­ση­μά­νω και που σχο­λιά­στη­κε πάρα πολύ, πέρα από την άρτια καλ­λι­τε­χνι­κή σου εμ­φά­νι­ση, είναι το ήθος με το οποίο πο­ρεύ­ε­σαι όλα αυτά τα χρό­νια σε έναν χώρο απαι­τη­τι­κό και δύ­σκο­λο, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό που απο­τε­λεί ση­μείο της ταυ­τό­τη­τάς σου ως καλ­λι­τέ­χνη.

Σε ευ­χα­ρι­στώ που το λες αυτό, με τιμά ιδιαι­τέ­ρως, όμως είναι κάτι που δεν μπορώ να πω εγώ για τον εαυτό μου, δεν σου κρύβω όμως ότι χαί­ρο­μαι όταν το ακούω να το λένε οι άλλοι για μένα. Οταν ξε­κί­νη­σα να τρα­γου­δάω και με ρω­τού­σαν τι θέλω να επι­τύ­χω, έλεγα πάντα και συ­νε­χί­ζω να το λέω, ότι θέλω να απα­σχο­λώ τον κόσμο μόνο με τα τρα­γού­δια μου. Είμαι ερω­τι­κός, λαϊ­κός τρα­γου­δι­στής και απευ­θύ­νο­μαι στον κόσμο με τις αλή­θειες μου. Επέ­λε­ξα τον αργό τρόπο και τον δύ­σκο­λο δρόμο ξε­κι­νώ­ντας την καλ­λι­τε­χνι­κή μου πο­ρεία, θέ­λο­ντας μέσα από αυτόν να με αγα­πή­σει ο κό­σμος, γι αυτό που πραγ­μα­τι­κά είμαι. Η αγάπη του κό­σμου είναι αυτή που μας κρα­τά­ει έτσι κι αλ­λιώς σε αυτό τον χώρο, κι εύ­χο­μαι να με κρα­τή­σει κοντά του για πολύ καιρό ακόμα, να με έχουν κοντά τους και να τους έχω κοντά μου κι εγώ.

• Ει­δι­κά ο κό­σμος της Ρόδου πά­ντως σε αγα­πά­ει πάρα πολύ.

Κι εγώ τους αγαπώ! Σε κάθε ανα­φο­ρά μου, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ μιλώ για τη Ρόδο, κι είναι κάτι που θα εξα­κο­λου­θή­σω να κάνω. Οταν με ρω­τούν τι σου λεί­πει πε­ρισ­σό­τε­ρο, η απά­ντη­σή μου είναι “η Ρόδος, η οι­κο­γέ­νειά μου και οι φίλοι μου”, όταν με ρω­τά­νε πού θα ήθελα να πάω ένα τα­ξί­δι η απά­ντη­ση είναι “στη Ρόδο”! Πάντα, ό,τι και να μου πουν κα­τα­λή­γω στη Ρόδο, η Ρόδος είναι το σπίτι μου…

• Οταν ξε­κί­νη­σες αυτή την πο­ρεία στο τρα­γού­δι είχες σκε­φτεί αυτή τη δια­δρο­μή; Είναι αυτή η δια­δρο­μή που ήθε­λες να κά­νεις;

Η πο­ρεία μου στο τρα­γού­δι, ξε­κί­νη­σε όπως είναι γνω­στό, έπει­τα από πα­ρό­τρυν­ση των γο­νιών μου. Η οι­κο­γέ­νειά μου ήταν εκεί­νη που με άκου­γε να τρα­γου­δάω και με ώθησε στο τρα­γού­δι. Εγώ, πρέ­πει να σου πω, ότι δεν μπο­ρού­σα να αντι­λη­φθώ ότι έχω τόσο καλή φωνή που θα μπο­ρού­σα να ακο­λου­θή­σω αυτό το επάγ­γελ­μα. Απλώς άκου­γα αγα­πη­μέ­νους τρα­γου­δι­στές και προ­σπα­θού­σα αυτό που άκου­γα να το απο­δώ­σω με τη φωνή μου. Μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα, ο μπα­μπάς μου και η οι­κο­γέ­νειά μου γε­νι­κό­τε­ρα, ήταν εκεί­νοι που ανα­γνώ­ρι­σαν ότι η φωνή μου είναι καλή και με προ­έ­τρε­ψαν να ασχο­λη­θώ με το τρα­γού­δι και βέ­βαια στη συ­νέ­χεια με στή­ρι­ξαν και εξα­κο­λου­θούν με στη­ρί­ζουν σε όλα μου τα βή­μα­τα.

• Ξε­κί­νη­σες λοι­πόν την πο­ρεία σου, μάλ­λον αντί­στρο­φα απ΄ ότι συ­νη­θί­ζε­ται. Εσένα η οι­κο­γέ­νειά σου σε έπει­σε να ασχο­λη­θείς με το τρα­γού­δι και όχι εσύ την οι­κο­γέ­νειά σου!

Ναι, ακρι­βώς. Και ξε­κί­νη­σε τόσο ρο­μα­ντι­κά και όμορ­φα από τη Ρόδο όλο αυτό… Ξε­κί­νη­σα σε ηλι­κία 16 ετών στα “Αστρα”, στον Μα­νώ­λη Ρού­λιο, όπου με είχε πάει ο μπα­μπάς μου για να τρα­γου­δή­σω και από εκεί ξε­κί­νη­σε η πο­ρεία μου…

• Η πο­ρεία σου και οι επι­λο­γές σου, δεί­χνουν στα νέα παι­διά που θέ­λουν να ασχο­λη­θούν με το τρα­γού­δι, ότι υπάρ­χει και αυτός δρό­μος. Της προ­σπά­θειας, της επι­μο­νής και της αφο­σί­ω­σης σε αυτό που αγα­πάς, που τε­λι­κά σε οδη­γεί στην κα­τα­ξί­ω­ση και στη δια­χρο­νι­κό­τη­τα, γιατί μπο­ρεί να είσαι νέος σε ηλι­κία αλλά έχεις αρ­κε­τά χρό­νια στο χώρο.

Η αλή­θεια είναι πως στα πρώτα μου καλ­λι­τε­χνι­κά βή­μα­τα, δέ­χθη­κα προ­τά­σεις για να συμ­με­τέ­χω σε reality shows, αλλά αρ­νή­θη­κα γιατί ήθελα ο,τι πε­τύ­χω σε αυτό το χώρο να το κάνω μόνος μου, με το σπαθί μου και με τρα­γού­δια που αγαπώ εγώ ο ίδιος.

• Από πότε θυ­μά­σαι τον εαυτό σου να τρα­γου­δά­ει;

Από πάντα! Στο σπίτι, στο σχο­λείο, στο κα­θα­ρι­στή­ριο του μπα­μπά μου! Από πολύ μι­κρός μπο­ρού­σα να αντι­λη­φθώ ότι μπο­ρού­σα να απο­δώ­σω καλά όποιο τρα­γού­δι άκου­γα, ανα­λό­γως βέ­βαια των δυ­να­το­τή­των της φωνής μου, της ηλι­κί­ας μου και των γνώ­σε­ών μου. Οποιο τρα­γού­δι κι αν άκου­γα, μπο­ρού­σα να το απο­δώ­σω. Ετσι, λοι­πόν, οι δικοί μου αντι­λή­φθη­καν ότι έχω καλή φωνή και με προ­έ­τρε­ψαν να ασχο­λη­θώ με το τρα­γού­δι, κάτι που εγώ δεν είχα σκε­φθεί ποτέ. Ετσι, στα 16 μου χρό­νια, αφού είχα ετοι­μά­σει ένα demo, φεύ­γου­με με τον μπα­μπά μου από τη Ρόδο για την Αθήνα και ξε­κι­νή­σα­με να χτυ­πά­με πόρ­τες… Δεν εί­χα­με αυτό που λένε γνω­ρι­μί­ες, “άκρες”. Είχα μόνο τη φωνή μου, την αγάπη μου για το τρα­γού­δι και την πίστη της οι­κο­γέ­νειά μου σε ΄μενα.

• Ανα­φέ­ρε­σαι συχνά στην οι­κο­γέ­νειά σου…

Εί­μα­στε μια πολύ δε­μέ­νη και αγα­πη­μέ­νη οι­κο­γέ­νεια και πί­στε­ψέ με, χωρίς την οι­κο­γέ­νειά μου τί­πο­τα δεν θα είχα κα­τα­φέ­ρει. Με στή­ρι­ξαν και με στη­ρί­ζουν πολύ.

• Δύ­σκο­λα τα πρώτα χρό­νια στην Αθήνα;

Δύ­σκο­λα. Εψα­χνα να βρω δου­λειά, να βρω μια άκρη για να ξε­κι­νή­σω. Κάθε αρχή και δύ­σκο­λη που λένε…

• Δεν έχεις κρύ­ψει ότι τα πρώτα χρό­νια στην Αθήνα αντι­με­τώ­πι­σες οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες.

Γιατί να το κρύψω; Δεν είναι ντρο­πή. Είναι πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ότι για τέσ­σε­ρα χρό­νια, τα απο­θέ­μα­τα φα­γη­τού που είχα στο σπίτι πε­ριο­ρί­ζο­νταν στα μα­κα­ρό­νια με κέ­τσαπ, και ελαιό­λα­δο και κά­πα­ρη που μου έστελ­ναν οι γο­νείς μου από το χωριό μας στη Ρόδο.

Δεν ήθελα να επι­βα­ρύ­νω οι­κο­νο­μι­κά τους γο­νείς μου, είχα απο­φα­σί­σει να ακο­λου­θή­σω αυτό τον δρόμο και είχα βάλει στόχο να τα κα­τα­φέ­ρω, παρά τις δυ­σκο­λί­ες. Οι γο­νείς μου με στή­ρι­ξαν στα πρώτα χρό­νια και ηθικά και οι­κο­νο­μι­κά. Επρε­πε πια να σταθώ στα πόδια μου μόνος μου. Ο αδελ­φός μου κι εγώ, από πολύ νωρίς ξε­κι­νή­σα­με να ερ­γα­ζό­μα­στε στην οι­κο­γε­νεια­κή επι­χεί­ρη­ση, διότι ο μπα­μπάς μου λόγω ενός προ­βλή­μα­τος υγεί­ας που αντι­με­τώ­πι­σε, δεν μπο­ρού­σε να ερ­γα­στεί με τους ίδιους ρυθ­μούς. Οπότε, όταν εγώ απο­φά­σι­σα να ασχο­λη­θώ με το τρα­γού­δι, ήθελα να τα κα­τα­φέ­ρω μόνος μου και να μην έχει αυτό επι­πτώ­σεις στην οι­κο­γέ­νειά μου.

• Και τα κα­τά­φε­ρες.

Δόξα τω Θεώ. Οταν έφυγα από τη Ρόδο, υπο­σχέ­θη­κα στον εαυτό μου, ότι όταν θα ξα­να­γυ­ρί­σω θα έχω πε­τύ­χει το στόχο μου. Και θα ξα­να­γυ­ρί­σω με την δική μου οι­κο­γέ­νειά πλέον, όταν θα έρθει το πλή­ρω­μα του χρό­νου. Η Ρόδος είναι η αρχή και το τέλος μου! Ηθελα να απο­δεί­ξω σε όλους όσους με στή­ρι­ξαν στα πρώτα μου βή­μα­τα στη Ρόδο, ότι δεν έκα­ναν λάθος, ότι θα δι­καιώ­σω την επι­λο­γή τους.

Κι ένας από τους αν­θρώ­πους που με πί­στε­ψαν και με στή­ρι­ξαν πάρα πολύ, τον οποί­ον ευ­χα­ρι­στώ θερμά, ήταν ο κ. Βα­σί­λης Αθα­να­σί­ου και η “δη­μο­κρα­τι­κή” και αυτό δεν το ξεχνώ. Επί­σης στα πρώτα μου βή­μα­τα με στή­ρι­ξε και ο Νι­κή­τας Κου­σκού­σης. Ολη Ρόδος με στή­ρι­ξε, πέρα από την οι­κο­γέ­νειά μου, οι παι­δι­κοί μου φίλοι, οι πα­ρέ­ες μου, τα μα­γα­ζιά που δού­λε­ψα, η κοι­νω­νία. Ολοι ήταν δίπλα μου κι αυτό ήταν ένα τε­ρά­στιο εφό­διο για ΄μενα.

• Και η Ρόδος εξα­κο­λου­θεί να σε στη­ρί­ζει.

Ναι, σε κάθε μου βήμα και είμαι πολύ τυ­χε­ρός γι αυτό.

• Δεν θα μπο­ρού­σα να μην σε ρω­τή­σω για την κα­τά­στα­ση που βιώ­νου­με με την παν­δη­μία και τις επι­πτώ­σεις που έχει και στον δικό σας χώρο.

Ο κλά­δος μας έχει πλη­γεί, έχει φάει ένα τε­ρά­στιο χα­στού­κι κι όταν ανα­φέ­ρο­μαι στον κλάδο δεν μιλώ μόνο για τους τρα­γου­δι­στές. Μιλώ για τους χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους που απα­σχο­λού­νται στα κέ­ντρα δια­σκέ­δα­σης, όπως είναι οι σερ­βι­τό­ροι, οι ηχο­λή­πτες, οι παρ­κα­δό­ροι, τα κο­ρί­τσια στα λου­λού­δια, τα μέλη της ορ­χή­στρας… Είναι μια με­γά­λη βιο­μη­χα­νία ο χώρος του θε­ά­μα­τος γε­νι­κό­τε­ρα, που προ­σφέ­ρει ερ­γα­σία σε ένα με­γά­λο μέρος της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας… Είναι πολύ καιρό κλει­στά τα μα­γα­ζιά και είναι ο μόνος κλά­δος για τον οποί­ον δεν φαί­νε­ται φως για το πότε θα επα­να­λει­τουρ­γή­σου­με. Το πλήγ­μα είναι τε­ρά­στιο, είναι και οι­κο­νο­μι­κό αλλά και ψυ­χο­λο­γι­κό. Και το ζη­τά­ει και ο κό­σμος πια, να ανοί­ξουν τα κέ­ντρα δια­σκέ­δα­σης. Τώρα, υπό ποιες συν­θή­κες και πότε, δεν είμαι εγώ ο αρ­μό­διος για να κρίνω τους επι­στή­μο­νες, αλλά και όλη αυτή η κλει­σού­ρα έχει στρε­σά­ρει πάρα πολύ τον κόσμο ο οποί­ος έχει ανά­γκη να δια­σκε­δά­σει, να χα­λα­ρώ­σει έπει­τα από αυτή την τε­ρά­στια δο­κι­μα­σία που περ­νά­με όλοι μας.

• Κο­ρω­νοϊ­ού επι­τρέ­πο­ντος, ποια είναι τα επό­με­να καλ­λι­τε­χνι­κά σου σχέ­δια;

Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός και οι επι­πτώ­σεις του, δεν είναι κάτι που μπο­ρού­με να αγνο­ή­σου­με γι αυτό και εύ­χο­μαι όλοι να εί­μα­στε καλά, οι οι­κο­γέ­νειές μας και οι δικοί μας άν­θρω­ποι και όλος ο κό­σμος, να πε­ρά­σου­με όσο πιο ανώ­δυ­να γί­νε­ται την πε­ρί­ο­δο μέχρι να μπο­ρέ­σου­με να συ­να­ντη­θού­με ξανά. Πα­ρό­λα αυτά όμως, ασχο­λού­μαι όσο μπορώ με τη δου­λειά μου… Τώρα, ετοι­μά­ζω ένα και­νού­ριο με­γά­λο δίσκο, από τις live εμ­φα­νί­σεις μου όλα αυτά τα χρό­νια που τρα­γου­δάω και πι­στεύω ότι θα βγει ένα πολύ όμορ­φο απο­τέ­λε­σμα το οποίο θα οπτι­κο­ποι­η­θεί και θα ηχο­γρα­φη­θεί… Πα­ράλ­λη­λα, ακού­με τρα­γού­δια στο studio και ετοι­μα­ζό­μα­στε για την πε­ρί­ο­δο που θα αρ­χί­σουν πάλι να λει­τουρ­γούν τα πράγ­μα­τα… Γε­νι­κό­τε­ρα είμαι σε μια δη­μιουρ­γι­κή και πα­ρα­γω­γι­κή πε­ρί­ο­δο, χωρίς ωστό­σο αυτό να μπορώ να το κοι­νω­νή­σω με τον κόσμο λόγω της κα­τά­στα­σης που επι­κρα­τεί.

• O στό­χος που έχεις θέσει για την καλ­λι­τε­χνι­κή σου πο­ρεία, ποιος είναι;

Να σέ­βε­ται ο κό­σμος την πο­ρεία μου, τα τρα­γού­δια μου και να τρα­γου­δώ για όσο με­γα­λύ­τε­ρο διά­στη­μα γί­νε­ται, δια­τη­ρώ­ντας αυτή τη σχέση με τον κόσμο που έχω σή­με­ρα, της αγά­πης και του σε­βα­σμού.

• Κοι­τά­ζο­ντας πίσω, ποια θα ήταν η συμ­βου­λή που θα έδι­νες σή­με­ρα σε εκεί­νο το 16χρονο αγόρι που ξε­κι­νού­σε δειλά δειλά από τη Ρόδο για να κάνει αυτό που αγα­πά­ει;

Θα του έλεγα, αυτό που μου έλε­γαν όλοι τότε και δεν μπο­ρού­σα να αντι­λη­φθώ πόσο ση­μα­ντι­κό είναι να έχει γερό στο­μά­χι, υπο­μο­νή και επι­μο­νή! Η αγάπη του για το τρα­γού­δι είναι εκεί­νη που θα του δεί­ξει το δρόμο. Να πι­στεύ­ει στον εαυτό του, να συ­νε­χί­σει με την ίδια πίστη, σε ένα χώρο που είναι δύ­σκο­λος και αντα­γω­νι­στι­κός και να μην στα­μα­τή­σει ποτέ να προ­σπα­θεί! Ο,τι αφή­νεις σε αφή­νει…