Εξώδικη διαμαρτυρία κατά του Δήμου για την εκποίηση του ακινήτου στην Ιξιά

• Οι Μιχαήλ Ζησι­μά­τος, Ανα­στα­σία και Ερρίκος Μας ζήτησαν την από­συρση του θέματος από το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, καταγ­γέλ­λο­ντας μεθο­δεύ­σεις και επι­κα­λού­με­νοι «αδιαμ­φι­σβή­τητη» μετα­γε­νέ­στερη διαθήκη του Ευάγ­γε­λου Ψιμό­ρι­φου

Η πολύ­χρονη υπόθεση του κλη­ρο­δο­τή­μα­τος Ψιμό­ρι­φου, που αφορά στη μεγάλη παρα­θα­λάσ­σια έκταση των 19.130 τ.μ. στην Ιξιά, ανα­ζω­πυ­ρώ­θηκε εκ νέου λίγες ώρες πριν από τη συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου της 22ας Δεκεμ­βρίου 2025. Με εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία τους, τρεις πολίτες –ο Μιχαήλ Ζησι­μά­τος, η Ανα­στα­σία Μας και ο Ερρίκος Μας– κατη­γο­ρούν τον Δήμο Ρόδου για «εσπευ­σμέ­νες και αδια­φα­νείς ενέρ­γειες» και ζητούν την άμεση από­συρση του θέματος της εκποί­η­σης του ακι­νή­του από την ημε­ρή­σια διάταξη.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης Ψιμό­ρι­φου

Η διαμάχη για το κλη­ρο­δό­τημα Ψιμό­ρι­φου κρατά πάνω από δύο δεκα­ε­τίες και έχει απα­σχο­λή­σει επα­νει­λημ­μένα τη Δικαιο­σύνη. Ο Ευάγ­γε­λος Ψιμό­ρι­φος, επι­χει­ρη­μα­τίας με σημα­ντική ακίνητη περιου­σία στη Ρόδο, με τη διαθήκη του είχε δια­θέ­σει το ακίνητο στην Ιξιά υπέρ του Δήμου Ρόδου, με σκοπό τη δημιουρ­γία κοι­νω­φε­λούς ιδρύ­μα­τος. Ωστόσο, οι δικα­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις που ακο­λού­θη­σαν εμπό­δι­σαν την αξιο­ποί­ηση της δωρεάς.

Μετά από τρεις κρί­σι­μες απο­φά­σεις –του Εφε­τείου Αθηνών (1560/2008), του Εφε­τείου Ρόδου (175/2018) και του Αρείου Πάγου (5/2023)– καθώς και την πρό­σφατη 257/2025 του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, η υπόθεση θεω­ρή­θηκε ορι­στικά λήξασα υπέρ του Δήμου Ρόδου, ανοί­γο­ντας τον δρόμο για την αξιο­ποί­ηση της έκτασης.

Ωστόσο, οι αντι­δρώ­ντες υπο­στη­ρί­ζουν τώρα ότι η υπόθεση κάθε άλλο παρά έχει κλείσει δικα­στικά.

Το περιε­χό­μενο της εξώ­δι­κης δια­μαρ­τυ­ρίας

Η εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία, που επι­δό­θηκε στον Δήμο Ρόδου απευ­θύ­νε­ται προ­σω­πικά στον δήμαρχο Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη και ζητεί να ανα­γνω­σθεί επι­σή­μως στη συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου. Οι υπο­γρά­φο­ντες καταγ­γέλ­λουν ότι η δημο­τική αρχή εισάγει το ζήτημα της εκποί­η­σης «παρα­μο­νές Χρι­στου­γέν­νων» και «μεθο­δευ­μένα», χωρίς να ενη­με­ρώ­σει πλήρως το σώμα για τα ουσια­στικά δεδο­μένα της υπό­θε­σης.

Κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, υπάρ­χουν τρία καθο­ρι­στικά νομικά σημεία που καθι­στούν «παρά­νομη και ανυ­πό­στατη» την απόφαση για αξιο­ποί­ηση του ακι­νή­του.

1. Εκκρε­μεί η υπόθεση στον Άρειο Πάγο

Οι δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι υπο­στη­ρί­ζουν ότι η υπόθεση «δεν έχει τελε­σι­δι­κή­σει», καθώς η απόφαση 5/2023 του Αρείου Πάγου δεν απορ­ρί­πτει την αίτηση αναί­ρε­σης τους επί της ουσίας, αλλά τη χαρα­κτη­ρί­ζει «απα­ρά­δε­κτη για τυπι­κούς λόγους», εξαι­τίας –όπως τονί­ζουν– «απο­κλει­στι­κής ευθύνης του Δήμου Ρόδου». Επο­μέ­νως, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η υπόθεση «εκκρε­μεί ακόμη ενώπιον του Αρείου Πάγου» και πως δεν έχει υπάρξει αμε­τά­κλητη δικα­στική κρίση που να δικαιώ­νει ορι­στικά τον Δήμο.

2. Η ύπαρξη νέας, γνήσιας δια­θή­κης του 1993

Το εξώδικο επι­κα­λεί­ται τη διαθήκη που φέρεται να συνέ­ταξε ο Ευάγ­γε­λος Ψιμό­ρι­φος την 25η Δεκεμ­βρίου 1993 στο νοσο­κο­μείο «Υγεία» στην Αθήνα, όπου «ανα­κα­λεί κάθε προη­γού­μενη διαθήκη» και εγκα­θι­στά ως γενική κλη­ρο­νόμο τη σύζυγό του Ούτε-Ευαγγελία-Βεατρίκη Καρλ Βιρτς.

Η διαθήκη αυτή, που δημο­σιεύ­θηκε το 2013, ανα­φέ­ρε­ται ρητά στα ακίνητα του διαθέτη στη Ρόδο, μεταξύ των οποίων και η Μερίδα 16 Γαιών Ιξιάς, το επίμαχο ακίνητο του «Ψιμο­ρί­φειου». Οι υπο­γρά­φο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι η γνη­σιό­τητα της δια­θή­κης έχει επι­βε­βαιω­θεί από το Εγκλη­μα­το­λο­γικό Τμήμα της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας, με έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης του 2019, η οποία κατέ­ληξε ότι «η γραφή και οι υπο­γρα­φές ανήκουν αναμ­φί­βολα στον Ευάγ­γελο Ψιμό­ριφο».

Οι ίδιοι σημειώ­νουν ότι η γνη­σιό­τητα επι­βε­βαιώ­θηκε και από ανε­ξάρ­τη­τους πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες, ενώ υπο­γραμ­μί­ζουν πως η μηνυ­τή­ρια αναφορά που είχε υπο­βά­λει ο Δήμος Ρόδου ενα­ντίον τους για «πλα­στο­γρα­φία και απάτη» απορ­ρί­φθηκε με τη διάταξη 85/2019 του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Κατά συνέ­πεια, θεωρούν ότι η συγκε­κρι­μένη διαθήκη «ανα­τρέ­πει εκ θεμε­λίων τα δικαιώ­ματα του Δήμου Ρόδου», καθώς «ανα­κα­λεί κάθε προη­γού­μενη» και δεν ανα­φέ­ρει πουθενά τη δημιουρ­γία ή ενί­σχυση δημο­τι­κού ιδρύ­μα­τος.

3. Η απόφαση του 2025 δεν παράγει δεδι­κα­σμένο

Οι Ζησι­μά­τος και Μας υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι η απόφαση 257/2025 του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που επι­κα­λεί­ται ο Δήμος για να τεκ­μη­ριώ­σει την κυριό­τητά του, «δεν έχει απο­κτή­σει ισχύ δεδι­κα­σμέ­νου» καθώς «είναι ακόμη εκκλητή». Συνεπώς, όπως τονί­ζουν, η Δημο­τική Αρχή «δεν έχει κανένα απο­λύ­τως νομικό έρεισμα» για να προ­χω­ρή­σει στην εκποί­ηση ή αξιο­ποί­ηση του ακι­νή­του.

«Μεθο­δεύ­σεις και παρα­πλά­νηση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου»

Οι εξω­δί­κως δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι επιρ­ρί­πτουν βαρύ­τα­τες ευθύνες στον Δήμο Ρόδου, κατη­γο­ρώ­ντας τη δημο­τική αρχή ότι απο­κρύ­πτει από το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο κρίσιμα δεδο­μένα, ιδίως την ύπαρξη της νέας δια­θή­κης. Όπως ανα­φέ­ρουν, «ο Δήμος επι­χει­ρεί να παρου­σιά­σει ψευδώς ότι η υπόθεση έχει κριθεί ορι­στικά, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα εκκρε­μεί και νομικά και ουσια­στικά».

Καλούν, τέλος, το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο «να απέχει από κάθε απόφαση» και «να απο­σύ­ρει το θέμα από τη συνε­δρί­αση της 22ας Δεκεμ­βρίου», προει­δο­ποιώ­ντας ότι σε αντί­θετη περί­πτωση θα κινη­θούν νομικά για την προ­ά­σπιση των δικαιω­μά­των τους.