Εισήγηση του Δημάρχου Αντ. Καμπουράκη για τη ανακήρυξη του Κόμητα Marc Rene Montalembert και της Manuela de Montalembert, ως επίτιμων Δημοτών του Δήμου Ρόδου

Κύριε Πρόεδρε,

Αγα­πη­τοί Συνά­δελ­φοι,

Πιστεύω πως μέσα σε αυτή την αίθουσα δεν υπάρχει έστω κι ένας συνά­δελ­φος, που να χρειά­ζε­ται να τον πείσω με την εισή­γησή μου, για την μεγάλη προ­σφορά τού κόμη Marc René Montalembert και της κόμησ­σας Manuela de Montalembert, στο νησί μας.

Το «Ίδρυμα Marc de Montalembert», και το έργο του, μιλούν από μόνα τους: Ένα αρχι­τε­κτο­νικό στολίδι και ταυ­τό­χρονα ένας πνευ­μα­τι­κός φάρος, στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου. Ένας Πόλος Πολι­τι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης του Νησιού μας, ενταγ­μέ­νος, στο σύνολο των μνη­μείων πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, της Ρόδου μας, Δωρεά στο Δήμο Ρόδου, από το 1995, με το σχετικό συμ­φω­νη­τικό, να φέρει τις υπο­γρα­φές, του ζεύγους Montalembert, και του τότε Δημάρ­χου, Γιώργου Γιαν­νό­που­λου. Ο οποίος, μας τιμά σήμερα με την παρου­σία του, στην αίθουσα του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου.

Αυτή η σχέση, του ζεύγους Montalembert με τη Ρόδο, χτί­στηκε πάνω στον πόνο, από την απώλεια, του αγα­πη­μέ­νου γιου τους, Marc de Montalembert, ο οποίος έχασε τη ζωή του, τον Ιούλιο του 1993, σε κατά­δυση στο Αιγαίο, έχοντας επι­λέ­ξει τη Ρόδο, ως τον τελευ­ταίο τόπο δια­μο­νής του, στη σύντομη ζωή του. Και εκφρά­ζο­ντας συχνά, τον θαυ­μα­σμό του για το νησί μας, στην αλλη­λο­γρα­φία που δια­τη­ρούσε, με τους γονείς του.

Και ήταν ακριβώς, αυτή η αγάπη, του Marc de Montalembert, που Μετου­σί­ωσε, τον πόνο των γονιών του, σε δική τους πια αγάπη, για τη Ρόδο μας, δια­τη­ρώ­ντας ζωντανή, τη μνήμη του παιδιού τους, μέσα από την προ­σφορά. Είναι μια αληθινή ανθρώ­πινη ιστορία, που λες και ξεπή­δησε, μέσα από μια αρχαία, Ελλη­νική, Τρα­γω­δία. Οι Montalembert, μας δίνουν ένα πραγ­μα­τικά υψηλό ηθικό πρότυπο, για το πως μπο­ρούμε, μέσα από το Σκοτάδι της Απώ­λειας, και του Πόνου, να φτά­νουμε στο Φως της Δημιουρ­γι­κό­τη­τας, και της Προ­σφο­ράς. Η Κινη­τή­ρια Δύναμη, είναι η Αγάπη.

Κι αυτό, είναι το μήνυμα του Ιδρύ­μα­τος, που μέσα από τις Επι­χο­ρη­γή­σεις, τις Υπο­τρο­φίες, και τις Δράσεις του, στη­ρί­ζει επι­στή­μο­νες, καλ­λι­τέ­χνες, δημιουρ­γούς, όλης της μεσο­γεια­κής γει­το­νιάς μας, και συμ­βάλ­λει, στην αλλη­λο­κα­τα­νό­ηση δια­φο­ρε­τι­κών εθνι­κο­τή­των, και θρη­σκευ­τι­κών πεποι­θή­σεων, της ευρύ­τε­ρης περιο­χής μας. Η Μεσό­γειος, γίνεται ο καμβάς, για να απο­τυ­πω­θούν πάνω του, όλα τα χρώματα, της Πολι­τι­σμι­κής Πολυ­μορ­φίας της. Στη Δημιουρ­γική Γραφή, την Αρχι­τε­κτο­νική, την Αρχαιο­λο­γία, την Ανθρω­πο­λο­γία και Κοι­νω­νιο­λο­γία, τη Μουσική, την Ιστορία της Τέχνης, τη Χαρα­κτική, τη Ζωγρα­φική, τη Φωτο­γρα­φία.

Το έργο του Ιδρύ­μα­τος, προ­σπα­θεί να γεφυ­ρώ­σει, τα χάσματα που άνοιξε η ιστορία, επι­χει­ρεί να συν­δέ­σει, και να συν­θέ­σει, ιδέες κι αντι­λή­ψεις. Και το κάνει από εδώ. Από τη

Ρόδο μας. Επι­βε­βαιώ­νο­ντας, και ενι­σχύ­ο­ντας, τον ιστο­ρικό χαρα­κτήρα της, ως Γέφυρας Λαών, και Πολι­τι­σμών.

Όχι, ΔΕΝ είμαστε, Άκρο. Είμαστε Κέντρο!!! Είμαστε Καρδιά της Μεσο­γείου. Πύλη, μεταξύ Ευρώπης & Ασίας, σε ένα Κόσμο, που είναι πλέον, ένα «μεγάλο χωριό», και πρέπει επι­τέ­λους, να Μάθει να Συν­δια­λέ­γε­ται, και να βρίσκει κοινούς τόπους, για να μπο­ρέ­σουμε να αντα­πε­ξέλ­θουμε, στις μεγάλες προ­κλή­σεις, των καιρών.

Κι αυτή την ανα­γέν­νηση, μέσα από τις δυσκο­λίες, και τις προ­κλή­σεις, συμ­βο­λί­ζει, με τον πιο παρα­στα­τικό τρόπο ο κήπος του ιδρύ­μα­τος, ο Κήπος του Marc, o οποίος συνιστά πλέον, ένα μονα­δικό «εκθε­τή­ριο» Μεσο­γεια­κής Χλω­ρί­δας. Είναι δε, πολύ σημα­ντικό, πως, κατά τη διάρ­κεια της σχο­λι­κής χρονιάς, ο κήπος είναι ανοι­κτός, για να μπορούν να τον επι­σκέ­πτο­νται, τα σχολεία της Ρόδου μας.

Μάλιστα, στα παιδιά, με τη φρο­ντίδα του Ιδρύ­μα­τος, δια­νέ­με­ται δωρεάν, και, εκπαι­δευ­τικό βιβλίο, με τον τίτλο: «Το μεγάλο ταξίδι του Κίρο», για να κατα­νο­ή­σουν καλύ­τερα, τη λει­τουρ­γία του ξεχω­ρι­στού κόσμου, του κήπου, και να ανα­πτύ­ξουν, Περι­βαλ­λο­ντική Συνεί­δηση.

Όμως, η προ­σφορά του κόμη Marc René Montalembert, και της κόμησ­σας Manuela de Montalembert, ΔΕΝ στα­μα­τούν εδώ: Μόλις πριν λίγες ημέρες, ολο­κλη­ρώ­θηκε η δωρεά τους, προς το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, μιας τριώ­ρο­φης οικίας, με αυλή, στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου.

Αντα­πο­κρι­νό­με­νοι, με κοι­νω­νική ευαι­σθη­σία, και μέριμνα στις ανάγκες νέων ανθρώ­πων, για εξα­σφά­λιση στέγης, για σπουδές & έρευνα, στην ακα­δη­μαϊκή μονάδα, του Πανε­πι­στη­μίου, στη Ρόδο μας, οι Montalembert, δώρισαν το εν λόγω οίκημα, κατά υψηλή κυριό­τητα, έως την από­σβεση της επι­καρ­πίας, με σκοπό, τη Δωρεάν Στέγαση Νέων Φοι­τη­τών/φοι­τη­τριών, και ερευ­νη­τών/ερευ­νη­τριών, προ­ερ­χό­με­νων από την Ελλάδα, ή από άλλες μεσο­γεια­κές χώρες, που χρήζουν οικο­νο­μι­κής βοή­θειας.

Σε Πείσμα των δύσκο­λων καιρών, το ζεύγος Montalembert, συνε­χί­ζει να κοι­τά­ζει ψηλά! Οι δια­κε­κρι­μέ­νες πράξεις προ­σφο­ράς του, προς τη Ρόδο μας, συμ­βάλ­λουν στην προ­α­γωγή, και την εξέλιξη, της τοπικής κοι­νω­νίας μας, δια­τη­ρώ­ντας αναλ­λοί­ω­τες, ακέ­ραιες, και αλη­θι­νές, τις ηθικές και ανθρώ­πι­νες αξίες, που μας είναι πολύ­τι­μες, για να πάμε Όλοι Μαζί, Μπροστά. Το παρά­δειγμα, της δικής τους ευθύνης, αξίζει να βρει μιμητές, Παντού, για να Πολ­λα­πλα­σιά­σουμε τα συλ­λο­γικά επι­τεύγ­ματά μας, μέσα από την άμιλλα, της Προ­σφο­ράς.

Υπάρχει λοιπόν, ένα ηθικό χρέος της Ρόδου, και των Ροδιτών: Θα έλεγα, πως έχουμε αργήσει κιόλας, να αντα­πο­κρι­θούμε σε αυτό. Αλλά, φτάνει που γίνεται Σήμερα!!! Να προ­βούμε, στην ελά­χι­στη ανα­γνώ­ριση, και αντα­πό­δοση, αυτής της μεγάλης προ­σφο­ράς τους, στον τόπο μας.

Γι’ αυτό και παρα­καλώ το σώμα, να Υπερ­ψη­φί­σει Ομόφωνα, την Εισή­γησή μου, για την Ανα­κή­ρυξη του Marc René Montalembert και της Manuela de Montalembert, σε Επί­τι­μους Δημότες του Δήμου της Ρόδου μας.