Οχι, ένα μεγάλο όχι, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας

Η εφη­με­ρίδα αυτή, αντι­κει­με­νική και ανε­ξάρ­τητη εξ’ ορισμού, από την ημέρα της εκδό­σεώς της, πριν από 35 χρόνια, δεν υπη­ρε­τεί ΚΑΝΕΝΑΝ άλλον, παρά μόνο το καλώς εννο­ού­μενο συμ­φέ­ρον της Δωδ/σου και του μαρ­τυ­ρι­κού και πάντα προ­δο­μέ­νου λαού της.

Δεν έχει αφε­ντικά, ούτε πάτρο­νες, ούτε… υπο­βο­λείς. Ενεργεί κατά συνεί­δηση και δεν κάνει «γωνίες». Λέει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη. Δεν υπάρ­χουν κόμματα, που απαλ­λάσ­σο­νται της ευθύνης, όταν αυτή είναι δεδο­μένη. Οταν φωνάζει από μακριά και δεν χρειά­ζε­ται επι­στη­μο­νι­κούς τίτλους για να απο­δει­χθεί.

Ε, λοιπόν, η Νέα Δημο­κρα­τία διέ­πραξε ΤΕΡΑΣΤΙΟ και ταυ­τό­χρονα ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟ λάθος, παραι­τού­μενη του δικαιώ­μα­τος και ταυ­τό­χρονα της υπο­χρε­ώ­σεώς της, να στη­ρί­ξει και να υπε­ρα­μυν­θεί των δικαίων του ροδια­κού και του καρ­πα­θια­κού λαού. Ηταν ατόπημα, μεγάλο πολι­τικό λάθος, να ψηφίσει στη Βουλή την «εκτέ­λεση» της τοπικής οικο­νο­μίας, πράγμα που δεν είχε πράξει ποτέ στο παρελ­θόν, το κόμμα του Κ. Καρα­μανλή.

Οφειλε, ευθύς αμέσως, όταν κατα­τέ­θηκε η τρο­πο­λο­γία της Κυβέρ­νη­σης, να κατα­θέ­σει και την δική της, μη εξαί­ρε­σης των δύο νησιών, όπως έπραξε, φρο­νί­μως και υπευ­θύ­νως ποιούσα, η Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη. Κι ας την κατα­ψή­φι­ζαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και οποιο­δή­ποτε άλλο κόμμα. Θα είχε ήσυχη την συνεί­δησή της, ότι έπραξε το ορθόν και δίκαιον, το ηθικόν και νόμιμον. Θα μπο­ρούσε έτσι να αντι­κρύ­ζει κατά­ματα τους Ρόδιους και τους Καρ­πά­θιους.

Δεν είναι η πρώτη φορά, όμως, που η ΝΔ, σε θέματα της Ρόδου γίνεται… Λούης και νίπτει τας χείρας της, ως άλλος Πόντιος Πιλάτος. Είναι υπό­τροπη. Και εξη­γού­μα­στε: Οταν κιν­δύ­νευσε να τινα­χθεί στον αέρα η επέν­δυση του Γκολφ Αφάντου και παρά την πολε­μική ατμό­σφαιρα που δημιουρ­γή­θηκε, δεν βρήκε λέξη να πει, ενώ για το Ελλη­νικό έβγαλε τα σωθικά της, και ΚΑΛΑ έκανε. Η Ελλάδα χρειά­ζε­ται επεν­δύ­σεις χωρίς όμως γεω­γρα­φι­κούς περιο­ρι­σμούς.

Μου είναι τελείως αδιά­φορο αν φανώ κακός ή «μη αρεστός», εγώ είχα πάντα πατρίδα μου την Δωδ/νησο και την Ελλάδα και όχι τα όποια συμ­φέ­ρο­ντα, πολι­τικά ή οικο­νο­μικά, γι’ αυτό θα  θα «ξεφουρ­νίσω» αυτό που πλα­νά­ται στα χείλη πολλών επώ­νυ­μων επι­χει­ρη­μα­τιών, αλλά και απλών πολιτών: Μήπως πίσω από τις παρα­λεί­ψεις αυτές κρύ­βε­ται ένας του­ρι­στι­κός αντα­γω­νι­σμός μεταξύ Κρήτης και Ρόδου; Μήπως ένας φθη­νό­τε­ρος και πιο αντα­γω­νι­στι­κός ροδια­κός του­ρι­σμός, βλάπτει σοβαρά την… υγεία του κρη­τι­κού; Μήπως μια ποιο­τική επέν­δυση, ύψους πολλών εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, στο Γκολφ, θα έδινε νέα ώθηση στο ροδιακό του­ρι­σμό;

Απλές σκέψεις συμπο­λι­τών μετα­φέρω κι αν, όλως τυχαίως, κάποιος έχει την μύγα και μυγια­στεί, δικό του το πρό­βλημα και όχι δικό μου.

Τόσα χρόνια μετά Χριστόν, δεν μπορεί να υπάρχει και σίγουρα δεν υπάρχει «κολυμ­βή­θρα του Σιλωάμ», που να ξεπλέ­νει πάσαν νόσον και πάσαν μαλα­κίαν, απ’ όπου κι αν προ­έρ­χε­ται.

Κλείνω, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας την σοφή ρήση του Αρι­στο­τέλη: «Υπάρχει αντι­κει­με­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, η οποία δίνει το μέτρον της αλή­θειας».

Βασ. Δ. Αθα­να­σίου