Ρόδος: Δικηγόρος σε δίκη για πλαστογράφηση υπογραφών συναδέλφων του!

Το δεύτερο σκέλος της υπό­θε­σης χρη­σι­κτη­σιών εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των του Ιερού Ναού Ταξιαρ­χών Αρχαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Πανα­γιάς Τσα­μπί­κας Αρχαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Αγίου Μιχαήλ Αρχαγ­γέ­λου Ρόδου, του Ιερού Ναού Αγίου Γεωρ­γίου Μαλώνας και της Ιεράς Μονής «Καμειρί» Μασάρων

 

Eνα νέο κεφά­λαιο στη δικα­στική διε­ρεύ­νηση μιας υπό­θε­σης, που είχε προ­κα­λέ­σει μεγάλο θόρυβο στην κοινή γνώμη και συγκε­κρι­μένα στην πολύ­κροτη υπόθεση χρη­σι­κτη­σιών προ­νο­μια­κών εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των του Ιερού Ναού Ταξιαρ­χών Αρχαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Πανα­γιάς Τσα­μπί­κας Αρχαγ­γέ­λου, της Ιεράς Μονής Αγίου Μιχαήλ Αρχαγ­γέ­λου Ρόδου, του Ιερού Ναού Αγίου Γεωρ­γίου Μαλώνας και της Ιεράς Μονής «Καμειρί» Μασάρων, άνοιξε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Δικη­γό­ρος, που υπη­ρε­τούσε στη Ρόδο, ο οποίος αθω­ώ­θηκε στο κύριο σκέλος της υπό­θε­σης, παρα­πέ­μπε­ται σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες εκ νέου σε δίκη για πλα­στο­γρα­φία, μετά από μηνύ­σεις συνα­δέλ­φων του!

Στην υπόθεση είχε ασκηθεί αρχικώς κατά παντός υπευ­θύ­νου δίωξη για απάτη ενώπιον δικα­στη­ρίου κατ’ εξα­κο­λού­θηση από κοινού με συνο­λικό όφελος και αντί­στοιχη ζημία που υπερ­βαί­νει τα 73.000 ευρώ.

Πρώην Ανα­κρί­τρια της Ρόδου έκρινε ότι από τα στοι­χεία που έχουν προ­σκο­μι­στεί δεν προ­κύ­πτουν ενδεί­ξεις για τη διά­πραξη του αδι­κή­μα­τος της κακουρ­γη­μα­τι­κής απάτης επί δικα­στη­ρίω και ότι υφί­στα­νται απο­χρώ­σες ενδεί­ξεις για το αδίκημα της κακουρ­γη­μα­τι­κής απι­στίας από πλευράς του καταγ­γελ­λό­με­νου δικη­γό­ρου.

Ακο­λού­θησε η παρα­πο­μπή του δικη­γό­ρου σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου για το αδίκημα της πλημ­με­λη­μα­τι­κής εξα­κο­λου­θη­τι­κής απι­στίας λόγω της εμπλο­κής του σε 11 υπο­θέ­σεις εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των. Το δικα­στή­ριο τον έκρινε αθώο.

Για την υπόθεση που εξέτασε το δικα­στικό συμ­βού­λιο είχε αφεθεί εξάλλου μετά την απο­λο­γία του ελεύ­θε­ρος χωρίς όρους.

Από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία προ­έ­κυ­ψαν συγκε­κρι­μένα αμφι­βο­λίες, αν απε­κό­μισε κέρδος, ενώ δεν προ­έ­κυψε ότι εξυ­πη­ρέ­τησε αντι­τι­θέ­μενα συμ­φέ­ρο­ντα. Επι­πλέον σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, εμφα­νί­στη­καν ως εντο­λείς του για την άσκηση των αγωγών χρη­σι­κτη­σίας οι επι­τρο­πές των ως άνω Ιερών Ναών πράγμα που δια­ψεύ­στηκε κατά την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία.

Οι δικη­γό­ροι κ.κ. Κ. Σαρρής, Φ. Χατζη­διά­κος και Δήμος Μου­τά­φης, που εκπρο­σω­πούν τον κατη­γο­ρού­μενο, προ­έ­βα­λαν σθεναρά τον ισχυ­ρι­σμό ότι ασκούσε τις αγωγές χρη­σι­κτη­σίας προ­κει­μέ­νου να παρα­καμ­φθούν οι χρο­νο­βό­ρες και επί­πο­νες δια­δι­κα­σίες δια­γω­νι­σμών και έγκρι­σης των εκποι­ή­σεων από το Oικουμενικό Πατριαρ­χείο.

Υπο­στή­ρι­ξαν παρα­πέρα ότι οι ιδιώτες είχαν δικαί­ωμα χρη­σι­κτη­σίας είτε αγό­ρα­ζαν το ακίνητο με αγωγή χρη­σι­κτη­σίας εν γνώσει των αρμο­δίων της Μητρό­πο­λης και των Ιερών Ναών.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε ισχυ­ρι­στεί μάλιστα με υπό­μνημά του ότι ο κάθε διά­δι­κος ιδιώτης δεχόταν να αγο­ρά­σει με συμ­βό­λαιο στην αντι­κει­με­νική του αξία το εκκλη­σια­στικό ακίνητο στο οποίο είχε πράγ­ματι δικαί­ωμα χρη­σι­κτη­σίας και το κέρδος του ήταν ότι θα αγόραζε σε πολύ μικρό­τερη τιμή το ακίνητο που νόμιμα όμως κατείχε.

Δύο κάτοι­κοι Αρχαγ­γέ­λου σε κατα­θέ­σεις τους υπο­στή­ρι­ξαν ότι αφενός δεν ασκού­σαν καμία δια­κα­το­χική πράξη στα ακίνητα, ενώ ταυ­τό­χρονα δια­τεί­νο­νται ότι είχαν πεισθεί πως επρό­κειτο για νόμιμες συναλ­λα­γές μεταξύ αυτών και της εκκλη­σίας που εκπρο­σω­πούσε ο δικη­γό­ρος.

Πρό­ε­δροι εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών και κλη­ρι­κοί ιερών ναών υπο­στή­ρι­ξαν ότι ο δικη­γό­ρος τους εξα­πά­τησε και ότι επε­χεί­ρησε με πλάγια μέσα να εξα­σφα­λί­σει τις υπο­γρα­φές τους, αλλά και ότι δεν τους επέδιδε αγωγές χρη­σι­κτη­σίας στις οποίες εμφά­νιζε συνα­δέλ­φους του ως συντά­κτες, προ­σκο­μί­ζο­ντας ωστόσο στα δικα­στή­ρια ενίοτε εκθέ­σεις επι­δό­σεων των αγωγών αυτών που έφεραν πλαστές υπο­γρα­φές τους.

Από εκεί και πέρα όμως, 6 δικη­γό­ροι της Ρόδου, είχαν ασκήσει ισά­ριθ­μες μηνυ­τή­ριες ανα­φο­ρές, δηλώ­νο­ντας ότι εξα­πα­τή­θη­καν από τον συνά­δελφό τους, ενώ ορι­σμέ­νοι δια­τεί­νο­νται ότι έχει πλα­στο­γρα­φή­σει τις υπο­γρα­φές τους στις απα­τη­λές αγωγές χρη­σι­κτη­σίας. 
 Ο κατη­γο­ρού­με­νος δικη­γό­ρος σε ανωμοτί κατά­θεση που έδωσε, συνο­δευό­μενη από υπό­μνημα με γραπτές εξη­γή­σεις, υπο­στή­ριξε αρχικώς ότι οι 6 συνά­δελ­φοί του που τον κατα­μή­νυ­σαν για πλα­στο­γρα­φία μετά χρήσεως των υπο­γρα­φών τους στα απατηλά δικό­γραφα χρη­σι­κτη­σιών, που κατέ­θετε ο ίδιος, αλλά και που πεί­στη­καν να εκπρο­σω­πή­σουν δια­δί­κους των εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών, που ο ίδιος εκπρο­σω­πούσε, μετεί­χαν εν αγνοία τους στην επι­χει­ρού­μενη «υφαρ­παγή» εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει να κατα­λο­γί­σει τίποτα στους συνα­δέλ­φους του, που υπο­στη­ρί­ζουν ότι έχουν πέσει θύματα της αδι­κο­πρα­κτι­κής συμπε­ρι­φο­ράς του, υπο­στή­ριξε ταυ­τό­χρονα ότι τα μέλη των εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών των Iερών Nαών είναι όλοι άνθρω­ποι του χωριού και γνω­ρί­ζουν όλοι προ­σω­πικά ποιος έχει και ποιος δεν έχει πραγ­μα­τικό δικαί­ωμα χρη­σι­κτη­σίας πάνω σε ακίνητα των Iερών Nαών.

Ισχυ­ρί­στηκε ότι τα μέλη των εκκλη­σια­στι­κών επι­τρο­πών εγνώ­ρι­ζαν ότι οι ιδιώτες είχαν πραγ­μα­τικό δικαί­ωμα χρη­σι­κτη­σίας και συναι­νού­σαν σιωπηρά στην ασκη­θείσα αγωγή των ιδιωτών.

Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι δεν του έδιναν ούτε απευ­θείας εντολή να παρα­στα­θεί και να αντι­κρού­σει τις αγωγές χρη­σι­κτη­σίας, ούτε εντολή να παρα­στα­θεί και να συνο­μο­λο­γή­σει τα περιε­χό­μενα των αγωγών.

Στην ίδια ανωμοτί κατά­θεση ισχυ­ρί­στηκε ότι το γεγονός ότι υπήρχαν ακίνητα ιερών ναών που ιδιώτες νέμο­νταν πραγ­μα­τικά ήταν σε γνώση της Iεράς Mητρόπολης και του Mητροπολίτη προ­σω­πικά και επειδή η Iερά Mητρόπολη ήταν σε μειο­νε­κτική θέση και δεν μπο­ρούσε να απο­βά­λει αυτούς τους ανθρώ­πους από τα ακίνητα απο­φά­σισε να συναι­νέ­σει, σιωπηρά όμως, και να μην αντι­κρούει αυτές τις αγωγές χρη­σι­κτη­σίας.

Ισχυ­ρί­στηκε παρα­πέρα ότι μετά την έκδοση της από­φα­σης για τη χρη­σι­κτη­σία ο νικητής σε πρώτο βαθμό διά­δι­κος, είχε συμ­φω­νή­σει με τα μέλη της εκκλη­σια­στι­κής επι­τρο­πής και με τον ίδιο ως δικη­γόρο της εκκλη­σίας ενώ υπήρχε σύμφωνα με τα όσα κατέ­θεσε σιωπηρή αποδοχή της Iεράς Mητρόπολης και του Mητροπολίτη ότι αυτός που χρη­σι­δέ­σποζε τα εκκλη­σια­στικά ακίνητα θα προ­σερ­χό­ταν αυθορ­μή­τως στα γραφεία της Iεράς Mητρόπολης για να κατα­θέ­σει μία αίτηση μετα­βί­βα­σης με συμ­βο­λαιο­γρα­φική πράξη.

Ο δικη­γό­ρος υπο­στή­ριξε ότι ο κάθε διά­δι­κος ιδιώτης δεχόταν να αγο­ρά­σει με συμ­βό­λαιο στην αντι­κει­με­νική του αξία το εκκλη­σια­στικό ακίνητο στο οποίο είχε πράγ­ματι δικαί­ωμα χρη­σι­κτη­σίας και το κέρδος του ήταν ότι θα αγόραζε σε πολύ μικρό­τερη αξία το ακίνητο που νόμιμα όμως κατείχε.

Απο­λο­γού­με­νος ενώπιον Ανα­κριτή ο δικη­γό­ρος προ­έ­βαλε το επι­χεί­ρημα ότι δεν συντρέ­χει στο πρόσωπό του σκοπός βλάβης τρίτου ούτε προ­σπο­ρι­σμός οφέλους στον εαυτό του ή σε άλλο.

Τόνισε ότι δεν εισέ­πραξε και δεν κατα­χρά­στηκε κανένα χρη­μα­τικό ποσό. Όλες οι ενέρ­γειές του στό­χευαν αφενός μεν στην εξυ­πη­ρέ­τηση των συγ­χω­ρια­νών του, πράγμα που και οι ίδιοι ανα­γνω­ρί­ζουν στις κατα­θέ­σεις τους και αφε­τέ­ρου φρό­ντιζε να προ­στα­τεύει τα συμ­φέ­ρο­ντα της εκκλη­σίας, στις περι­πτώ­σεις που οι ενά­γο­ντες δεν διέ­θε­ταν τα προ­σό­ντα της χρη­σι­κτη­σίας.

Επε­σή­μανε ότι αυτό έγινε δεκτό και από το Τρι­με­λές Εφετείο Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου από το οποίο αθω­ώ­θηκε, προ­σθέ­το­ντας ότι το σύνολο των ενερ­γειών του ήταν μέρος του ιδιό­μορ­φου τρόπου πώλησης εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των, ώστε να προ­σπε­λα­στεί η δύσκαμ­πτη και γρα­φειο­κρα­τική δια­δι­κα­σία της έγκρι­σης του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου.

Επε­σή­μανε επι­πλέον ότι δεν τελέ­στηκε ούτε σε από­πειρα, κανένα αδίκημα, αφού στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις η κατά­θεση της αγωγής απο­τε­λεί προ­πα­ρα­σκευα­στική πράξη και μάλιστα πριν από την κίνηση οποιασ­δή­ποτε δια­δι­κα­σίας και πριν τον σχη­μα­τι­σμό της ερευ­νό­με­νης δικο­γρα­φίας, κατα­τέ­θη­καν οι δηλώ­σεις παραί­τη­σης από το δικό­γραφο των αγωγών.

Υπο­στή­ριξε επι­πλέον ότι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για τη στοι­χειο­θέ­τηση του αδι­κή­μα­τος της πλα­στο­γρα­φίας είναι η παρα­πλά­νηση ή η δυνα­τό­τητα παρα­πλά­νη­σης άλλου.

Από την κατά­θεση όμως των αγωγών εν ονόματι συνα­δέλ­φων του που δεν είχαν προη­γου­μέ­νως ειδο­ποι­η­θεί δεν προ­κύ­πτει το πρόσωπο που παρα­πλα­νά­ται ώστε να επέλ­θουν έννομες συνέ­πειες.  Τόνισε έτσι ότι η κατά­θεση αγωγής στο όνομα άλλου δικη­γό­ρου δεν μπορεί να στοι­χειο­θε­τή­σει την αντι­κει­με­νική υπό­σταση της πλα­στο­γρα­φίας, καθώς ο δικάζων δικα­στής δεν αξιο­λο­γεί το όνομα του υπο­γρά­φο­ντος την αγωγή συνη­γό­ρου, αλλά αντί­θετα προ­βαί­νει στην έκδοση από­φα­σης ανε­ξαρ­τή­τως αυτού. Επε­σή­μανε εξάλλου ότι η εκ μέρους του υπο­γραφή δικο­γρά­φων με το όνομα συνα­δέλ­φων του δικη­γό­ρων εγένετο είτε με την συναί­νεσή τους, είτε με την προη­γού­μενη αλλά και ύστερη ενη­μέ­ρωσή τους, είτε με την εικα­ζό­μενη συναί­νεσή τους.

Τόνισε επίσης ότι η δια­δι­κα­σία που ακο­λού­θησε είναι γνωστή στην εκκλη­σία και ακο­λου­θεί­ται μέχρι σήμερα και επί σειρά δεκα­ε­τιών για ακίνητα που φέρο­νται εγγε­γραμ­μένα στο όνομά της σ’ όλους τους δήμους της Ρόδου.