Αλματα προόδου

Ποια μπούρκα και ποια μαστι­γώ­ματα; Ο σκο­τα­δι­σμός στην Ελλάδα παρά­γε­ται εγχώρια, υπάρχει και βγαίνει στους δρόμους πάνω σε καρέ­κλες, ολο­ζώ­ντα­νος και νεκρός μαζί, περι­φέ­ρε­ται ως φυσιο­λο­γι­κό­τατο θέαμα! Την Πέμπτη περιέ­φε­ραν στη Λαμία  νεκρό ιεράρχη. Επάνω στο θρόνο του. Με τα άμφια και τη μίτρα επί της κεφαλής. Το θέαμα είναι σοκα­ρι­στικό και θέτει πιε­στικά το ερώτημα: πού μπαίνει το όριο; Ακόμα κι αν θέλεις να επι­δεί­ξεις τον απαι­τού­μενο σεβασμό στο νεκρό ή σε ένα εθιμικό τελε­τουρ­γικό, είναι ανα­γκαίο η στοι­χειώ­δης διά­κριση και η δια­χω­ρι­στική γραμμή ανάμεσα σε νεκρούς και ζωντα­νούς να απο­τε­λεί αμοι­βαία συνθήκη από όλες τις πλευρές. Πώς να το πω καλύ­τερα από εκείνο: «οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντα­νοί με τους ζωντα­νούς»… χωρίς ανάγκη προ­σο­μοί­ω­σης. Την ίδια ημέρα, οι ιθα­γε­νείς στις Καλυ­θιές  «χόρεψαν» το «χορό της βροχής» ώστε ο Θεός να δώσει τέλος στην παρα­τε­τα­μένη ανομ­βρία. Δεν λέω… Αλματα προόδου όλα αυτά.  Ολοι ανα­ρω­τιού­νται αν είναι αυτές εικόνες για ένα δυτικό κράτος του 21ου αιώνα. Οχι, δεν είναι. Αλλά θα συνε­χί­σουν να υπάρ­χουν,  γιατί πάντα θα υπάρ­χουν και αυτοί που θα επι­κα­λού­νται τις παρα­δό­σεις…