Τα καμπανάκια έγιναν καμπάνες

Συμ­μο­ρίες ανη­λί­κων που δεν διστά­ζουν να επι­τε­θούν και να βιαιο­πρα­γή­σουν ενα­ντίον συνο­μη­λί­κων τους (14 – 15 χρονών συνήθως) για να τους απο­σπά­σουν ένα κινητό τηλέ­φωνο ή λίγα ευρώ, απο­τε­λούν πλέον σχεδόν καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο. Τα καμπα­νά­κια για τη διάχυτη βία – και ειδι­κό­τερα τη νεανική – έχουν γίνει πλέον καμπά­νες, αλλά αγρόν αγο­ρά­ζουμε, για την αντι­με­τώ­πιση ενός φαι­νο­μέ­νου το οποίο σαρώνει ολό­κληρη τη χώρα και είναι πλέον προ­φα­νές ότι απαιτεί διε­πι­στη­μο­νική ανάλυση και διυ­πουρ­γική αντι­με­τώ­πιση. Μπού­λινγκ, χου­λι­γκα­νι­σμός, ποι­νι­κές συμ­μο­ρίες ανη­λί­κων, άκρως επι­κίν­δυ­νες σωμα­τι­κές βλάβες και κάποιες φονικές επι­θέ­σεις έχουν δημιουρ­γή­σει ένα περι­βάλ­λον ασφυ­κτικό σε ολό­κλη­ρες γει­το­νιές και σε σχολεία, αλλά μάλλον όλοι βολεύ­ο­νται με την απο­σιώ­πησή του. Tο ζήτημα βρίσκει στιγ­μιαία θέση στα δελτία ειδή­σεων, δεν βρίσκει καθόλου θέση στον δημόσιο διάλογο…Μόνο που τα στοι­χεία του πρώτου τρι­μή­νου απο­κα­λύ­πτουν ότι τα κατα­γε­γραμ­μένα περι­στα­τικά φέτος ενδέ­χε­ται να αυξη­θούν έως και 30% ή 40% συγκρι­τικά με πέρσι. Άρα το πρό­βλημα, όσο και αν το κρύ­βουμε κάτω από το χαλί, θα είναι ορατό από το σύνολο μιας κοι­νω­νίας, της οποίας το αίσθημα ασφά­λειας δεν περνάει και τις καλύ­τε­ρες μέρες του…Και δεν είναι μόνον η πολυ­συ­ζη­τη­μένη βία των ανη­λί­κων. Η απί­στευτη δολο­φο­νία του Αντώνη στον Πειραιά δεν ήταν μια «κακιά στιγμή». Δεν ήταν μια λάθος κίνηση σε λάθος χρόνο. Ηταν απότοκο μιας συσ­σω­ρευ­μέ­νης επι­θε­τι­κής μανίας, μιας απο­χα­λί­νω­σης συνο­λι­κής. Μια πλήρης αποκοπή από την επαφή με την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η επι­θε­τι­κό­τητα όμως είναι ακριβώς αυτό: η ακα­τα­νί­κητη ορμή να αφα­νί­σεις τον άλλο, με κάθε τρόπο. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε χώρος, παρά μόνον αυτή η βία που πρέπει να εκτο­νω­θεί. Η βία που τείνει πλέον να γίνει κανο­νι­κό­τητα.