Σωφρονιστικοί υπάλληλοι: “Το σύστημα έχει καταρρεύσει”

«Βα­ρε­θή­κα­με να τρώμε ξύλο, να μας φτύ­νουν, να μας μα­χαι­ρώ­νουν, να μας απει­λούν, να μας βά­ζουν βόμ­βες και όλα τα γνω­στά συ­νο­δευ­τι­κά που τα ακο­λου­θούν» το­νί­ζει σε ανα­κοί­νω­σή της η Ομο­σπον­δία Σω­φρο­νι­στι­κών Υπαλ­λή­λων Ελ­λά­δας, με αφορ­μή την ενέ­δρα στον αρ­χι­φύ­λα­κα που υπη­ρε­τού­σε στις φυ­λα­κές Δο­μο­κού.

Η ανα­κοί­νω­ση:

«Συ­γκλο­νι­σμέ­νοι πλη­ρο­φο­ρη­θή­κα­με την εν ψυχρώ δο­λο­φο­νία του φίλου και συ­να­δέλ­φου μας Μάκη, ύστε­ρα από ενέ­δρα που του έστη­σαν οι φυ­σι­κοί αυ­τουρ­γοί και στυ­γνοί εκτε­λε­στές που κυ­ριο­λε­κτι­κά τον γά­ζω­σαν με σφαί­ρες, έξω από το πα­τρι­κό του σπίτι.

Δυ­στυ­χώς, το αίμα που έχει κυ­λή­σει εντός και εκτός των φυ­λα­κών δεν έχει ικα­νο­ποι­ή­σει ακόμα τους ηθι­κούς αυ­τουρ­γούς και αυτής της άναν­δρης και καλά σχε­δια­σμέ­νης τρο­μο­κρα­τι­κής ενέρ­γειας. Δεν ξε­δί­ψα­σαν με το αίμα που κύ­λη­σε από το λα­ρύγ­γι του συ­να­δέλ­φου μας Γιώρ­γου που δο­λο­φο­νή­θη­κε στο Κ.Κ Μα­λαν­δρί­νου και πολύ φο­βό­μα­στε ότι ούτε το τρύ­πιο κορμί με 40 και πλέον σφαί­ρες του Μάκη, θα τους χορ­τά­σει. Όπως δεν τους χόρ­τα­σε η θέα του Σπύ­ρου στο ανα­πη­ρι­κό κα­ρο­τσά­κι. Ούτε το κα­θη­με­ρι­νό αίμα που χύ­νε­ται από τό­σους συ­να­δέλ­φους, θύ­μα­τα συ­μπλο­κών από κρα­του­μέ­νους.

Κου­ρα­στή­κα­με να προει­δο­ποιού­με εδώ και χρό­νια ότι οι φυ­λα­κές, αυτό το ρη­μα­δια­σμέ­νο «σω­φρο­νι­στι­κό σύ­στη­μα» όπως επι­μέ­νουν να το απο­κα­λούν, έχει κα­ταρ­ρεύ­σει. Τί­πο­τα δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σει την βία και την εξα­θλί­ω­ση ούτε οι ψευ­το­φυ­λα­κές υψί­στης μ…..σης! Το σύ­στη­μα κρά­τη­σης πρέ­πει να επα­να­δια­τυ­πω­θεί σε άλλη βάση και εξαρ­χής.

Βα­ρε­θή­κα­με να τρώμε ξύλο, να μας φτύ­νουν, να μας μα­χαι­ρώ­νουν, να μας απει­λούν, να μας βά­ζουν βόμ­βες και όλα τα γνω­στά συ­νο­δευ­τι­κά που τα ακο­λου­θούν. Ήρθε η στιγ­μή που εί­χα­με προει­δο­ποι­ή­σει, αλλά όλοι δήθεν δη­μο­κρά­τες, φι­λε­λεύ­θε­ροι σφύ­ρι­ζαν αδιά­φο­ρα. Τί έχουν να πουν τώρα οι πο­λι­τι­κοί, οι Υπουρ­γοί και υπε­ρυ­πουρ­γοί, οι βου­λευ­τές, οι ει­σαγ­γε­λείς και δι­κα­στές που ορι­σμέ­νοι εξ αυτών δεν έχουν πε­ρά­σει ούτε καν έξω από μία φυ­λα­κή.

Τι έχουν να πουν οι διά­φο­ροι κα­λο­θε­λη­τές – υπε­ρα­σπι­στές που έρ­χο­νται στις φυ­λα­κές και μας κου­νούν επι­δει­κτι­κά το δά­κτυ­λο, επει­δή μας βλέ­πουν ως δε­σμο­φύ­λα­κες, βα­σα­νι­στές και δυ­νά­στες. Τους βο­λεύ­ει πολύ αυτή η κα­τά­στα­ση, τους εξυ­πη­ρε­τεί πολύ να παί­ζου­με αυτόν τον ρόλο. Όμως εμείς με τις κα­θη­με­ρι­νές μας πρά­ξεις απο­δει­κνύ­ου­με ότι δεν εί­μα­στε δια­τε­θει­μέ­νοι να έχου­με αυτόν τον ρόλο.

Τι έχουν να πουν τα με­γα­λο­στε­λέ­χη της σκο­τει­νής και με­γά­λης λε­ω­φό­ρου Με­σο­γεί­ων, των Υπουρ­γεί­ων και των κλει­στών γρα­φεί­ων, που αυ­τα­ρέ­σκο­νται να λένε ότι διοι­κούν τις φυ­λα­κές; Διοι­κούν την τύφλα τους!

Επι­μέ­νου­με και λέμε, οι φυ­λα­κές της χώρας είναι ένα απέ­ρα­ντο χάος, σε συν­θή­κες κα­θη­με­ρι­νού πο­λέ­μου. Μόνο που ο πό­λε­μος αυτός δεν είναι δικός μας, ούτε των κρα­του­μέ­νων. Είναι ο πό­λε­μος που προ­ήλ­θε από την στα­δια­κή εγκα­τά­λει­ψη. Είναι ο πό­λε­μος με τα αθώα θύ­μα­τα, όπως αθώο θύμα είναι και ο Μάκης.

Δεν θέ­λου­με να παί­ζου­με τον ρόλο του εξι­λα­στή­ριου θύ­μα­τος, δεν βα­σα­νί­ζου­με κα­νέ­να, διότι το ίδιο το σύ­στη­μα μας βα­σα­νί­ζει όλους. Δεν θέ­λου­με να πη­γαί­νου­με στην δου­λειά σαν πρό­βα­τα που είναι έτοι­μα να τα σφά­ξουν. Δεν θέ­λου­με να φεύ­γου­με από την δου­λειά τρέ­χο­ντας. Δεν θέ­λου­με να με­τέ­χου­με σε αυτόν τον πό­λε­μο. Δεν είναι ο ρόλος μας και δεν είναι η δου­λειά μας. Δεν είναι δικός μας αυτός ο πό­λε­μος.

Εί­μα­στε εμείς που διεκ­δι­κού­με να ξα­να­φτια­χτεί ένα νέο σύ­στη­μα κρά­τη­σης με σε­βα­σμό στην αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια, στην ζωή, στον συ­νάν­θρω­πο. Πρέ­πει να επα­νέλ­θει η ει­ρή­νη και μέσα στις φυ­λα­κές. Φτά­νει το μίσος που έσπει­ραν σε όλη την κοι­νω­νία.

Δεν ξέ­ρου­με αν το σύ­στη­μα αυτό μπο­ρεί να γίνει σω­φρο­νι­στι­κό, ξέ­ρου­με όμως ότι έχει χυθεί πολύ αίμα. Φτά­νουν οι επι­τρο­πές, φτά­νουν οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες και οι ει­δή­μο­νες. Και μέχρι να φτια­χτεί κάτι και­νού­ριο από τις στά­χτες και μέχρι να στε­γνώ­σει το αίμα, αρ­νού­μα­στε να παί­ζου­με το ψευ­το­ρο­λά­κι του «σω­φρο­νι­στι­κού υπαλ­λή­λου». Στα­μα­τά­με τις τε­λευ­ταί­ες προ­σπά­θειες που έκα­ναν κά­ποιοι ενα­πο­μεί­να­ντες υπάλ­λη­λοι για να λει­τουρ­γούν αν­θρώ­πι­να και στοι­χειω­δώς οι φυ­λα­κές.

Τα κλει­διά των φυ­λα­κών να πα­ρα­δο­θούν στο Υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης και ας έρ­θουν όλοι αυτοί να βρουν τις λύ­σεις. Ας έρ­θουν αυτοί να δουν το μαύρο χάλι των φυ­λα­κών, ας έρ­θουν έστω και μια μέρα να δούνε πως βγαί­νει το με­ρο­κά­μα­τα του τρό­μου και όχι μόνο όταν τους κα­λούν κρα­τού­με­νοι να έρ­χο­νται για μια απλή επί­σκε­ψη, έτσι για τα μάτια του κό­σμου.

Ο Μάκης αφή­νει πίσω του δύο ορ­φα­νά παι­διά, τους χα­ρο­κα­μέ­νους γο­νείς του, την οι­κο­γέ­νειά του, τους φί­λους του και τους συ­να­δέλ­φους του, που τόσο πολύ τον αγα­πού­σα­με και ο ίδιος μας αντα­πέ­δι­δε αμέ­ρι­στα την αγάπη του. Ήταν ένας σπά­νιος άν­θρω­πος, ένας τί­μιος και άρι­στος συν-αδελ­φός. Κρίμα…

Καλό Πα­ρά­δει­σο Μάκη!».

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ