Ιερά Σύνοδος: Ομόφωνο «όχι» για το γάμο ομόφυλων ζευγαριών – Με 8 λέξεις η απάντηση Μαξίμου

Με ομο­φω­νία, όπως είχε ήδη δια­φα­νεί, κατά του νο­μο­σχε­δί­ου για το γάμο ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών, ολο­κλη­ρώ­θη­κε η συ­νε­δρί­α­ση της Ιεράς Συ­νό­δου της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος. Από την πλευ­ρά της Εκ­κλη­σί­ας δί­νε­ται έμ­φα­ση στη θε­ο­λο­γι­κή ανά­λυ­ση του ζη­τή­μα­τος, με έμ­φα­ση στην ανα­φο­ρά ότι προ­ω­θεί­ται ένα νέο μο­ντέ­λο οι­κο­γέ­νειας, που δια­λύ­ει τα πρό­τυ­πα πα­τέ­ρα και μη­τέ­ρας.

Στη σύ­νο­δο της Ιε­ραρ­χί­ας απο­φα­σί­στη­κε, επί­σης, να απο­στα­λεί επι­στο­λή προς τους 300 βου­λευ­τές και, όπως ανα­φέ­ρουν καλά ενη­με­ρω­μέ­νες πηγές, θα πρό­κει­ται για ένα κεί­με­νο νο­μι­κού χα­ρα­κτή­ρα, που θα ανα­λύ­ει τις έν­νο­μες συ­νέ­πειες που θα προ­κύ­ψουν από την ψή­φι­ση της νο­μο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης και σε πε­ρί­πτω­ση προ­σφυ­γών προς τα Ευ­ρω­παϊ­κά δι­κα­στή­ρια. Τέλος, την Κυ­ρια­κή 4 Φε­βρουα­ρί­ου θα ανα­γνω­σθεί στους ναούς όλης της χώρας ένα τρίτο κεί­με­νο, το οποίο θα συ­ντα­χθεί με εύ­λη­πτο και απλό λόγο, για να ανα­λύ­ει τη θέση της Εκ­κλη­σί­ας στους πι­στούς.

Η συ­νε­δρί­α­ση, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες, κι­νή­θη­κε χωρίς να υπάρ­ξουν ιδιαί­τε­ρα υψη­λοί τόνοι, κα­τα­τέ­θη­καν δια­φο­ρε­τι­κές επι­μέ­ρους προ­τά­σεις από ορι­σμέ­νους ιε­ράρ­χες, αλλά τε­λι­κά επι­τεύ­χθη­κε συμ­φω­νία στο κεί­με­νο του ανα­κοι­νω­θέ­ντος, το οποίο με αυ­στη­ρή ορο­λο­γία βάζει όλες τις πα­ρα­μέ­τρους του ζη­τή­μα­τος και ικα­νο­ποί­η­σε και τους υπέρ­μα­χους μιας πε­ρισ­σό­τε­ρο σκλη­ρής γραμ­μής, αλλά και εκεί­νους που υπο­στή­ρι­ξαν τη θέση μιας πιο ήπιας προ­σέγ­γι­σης.

Ανα­λυ­τι­κά η ανα­κοί­νω­ση της Ιεράς Συ­νό­δου:

Η Ιερά Σύ­νο­δος της Ιε­ραρ­χί­ας (Ι.Σ.Ι.) της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος συ­νήλ­θε σε έκτα­κτη συ­νε­δρί­α­ση, σή­με­ρα Τρίτη 23 Ια­νουα­ρί­ου 2024, με μο­να­δι­κό θέμα την εξαγ­γελ­θεί­σα νο­μο­θέ­τη­ση γάμου και «τε­κνο­θε­σί­ας» υπέρ ζευ­γα­ριών του ιδίου φύλου.

Μετά την κα­θιε­ρω­μέ­νη προ­σευ­χή, η Ι.Σ.Ι. άκου­σε την ει­σή­γη­ση του Σε­βα­σμιω­τά­του Μη­τρο­πο­λί­του Με­σο­γαί­ας και Λαυ­ρε­ω­τι­κής κ. Νι­κο­λά­ου, επί της οποί­ας ακο­λού­θη­σε διά­λο­γος, και εκ­φρά­ζει ομό­φω­να τις θέ­σεις της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος επί του θέ­μα­τος, ως εξής:

Η Εκ­κλη­σία απο­δέ­χε­ται για τη σχέση άνδρα-γυ­ναί­κας και παι­διών ότι:

α) η δυα­δι­κό­τη­τα των φύλων και η συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό­τη­τά τους δεν απο­τε­λούν κοι­νω­νι­κές επι­νο­ή­σεις, αλλά προ­έρ­χο­νται από τον Θεό («… καὶ ἐπο­ίη­σεν ὁ Θεὸς τὸν ἄν­θρω­πον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐπο­ίη­σεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐπο­ίη­σεν αὐτο­ύς. καὶ εὐλόγη­σεν αὐτο­ὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνε­σθε καὶ πλη­θύνε­σθε…», Γέ­νε­σις 1, 27-28),

β) η ιε­ρό­τη­τα της ένω­σης άνδρα και γυ­ναί­κας πα­ρα­πέ­μπει στη σχέση του Χρι­στού και της Εκ­κλη­σί­ας («… ὁ ἀγα­πῶν τὴν ἑαυ­τοῦ γυ­να­ῖκα ἑαυ­τὸν ἀγαπᾷ… τό μυ­στή­ριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χρι­στὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκ­κλη­σί­αν», Απ. Παύ­λου, Προς Εφε­σί­ους 5, 28),

γ) ο χρι­στια­νι­κός γάμος δεν είναι απλή συμ­φω­νία συμ­βί­ω­σης, αλλά Ιερό Μυ­στή­ριο, μέσω του οποί­ου πα­ρέ­χε­ται η χάρη του Θεού στη σχέση κοι­νω­νί­ας άνδρα και γυ­ναί­κας με στόχο την κοινή τους πο­ρεία προς τη θέωση –και αυτή η ευ­λο­γη­μέ­νη πο­ρεία αφορά όλα τα ζεύγη με ή χωρίς παι­διά,

δ) ο πα­τέ­ρας και η μη­τέ­ρα είναι συ­στα­τι­κά στοι­χεία της παι­δι­κής και της ενή­λι­κης ζωής («Τίμα τόν πα­τέ­ρα σου καί τήν μη­τέ­ρα σου»,Έξο­δος 20, 12).

Προ­φα­νώς η Πο­λι­τεία νο­μο­θε­τεί, αλλά αυτή η πα­ρά­με­τρος ούτε στε­ρεί την ελευ­θε­ρία του λόγου από την Εκ­κλη­σία ούτε απαλ­λάσ­σει την Εκ­κλη­σία από το κα­θή­κον ενη­μέ­ρω­σης του πι­στού λαού ούτε μπο­ρεί να της υπο­δεί­ξει σε τι συ­νί­στα­ται η αμαρ­τία. Η Εκ­κλη­σία δεν νο­μο­θε­τεί και δεν φέρει ευ­θύ­νη για τους νό­μους. Αν σιω­πή­σει, όμως, φέρει βα­ρύ­τα­τη ευ­θύ­νη και αυ­το­κα­ταρ­γεί­ται.

Από το 2015 το σύμ­φω­νο συμ­βί­ω­σης πα­ρέ­χει σε ζευ­γά­ρια του ιδίου φύλου όλα τα δι­καιώ­μα­τα και τις δυ­να­τό­τη­τες του γάμου με κύρια εξαί­ρε­ση τη δυ­να­τό­τη­τα από­κτη­σης παι­διών με υιο­θε­σία ή πα­ρέν­θε­τη κύηση. Το σύν­θη­μα της «ισό­τη­τας στον γάμο» απο­βλέ­πει σε ένα στόχο, στην από­κτη­ση παι­διών από «ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια».

Ανα­κοι­νώ­θη­κε ότι θα επι­τρέ­πε­ται ο «ομό­φυ­λος γάμος» και η «ομό­φυ­λη γο­νεϊ­κό­τη­τα» μέσω υιο­θε­σί­ας και (με διά­φο­ρες διό­δους) μέσω πα­ρέν­θε­της κύ­η­σης. Οι εμπνευ­στές του νο­μο­σχε­δί­ου και οι συ­νευ­δο­κού­ντες σε αυτό προ­ω­θούν την κα­τάρ­γη­ση της πα­τρό­τη­τας και της μη­τρό­τη­τας και τη με­τα­τρο­πή τους σε ου­δέ­τε­ρη γο­νεϊ­κό­τη­τα, την εξα­φά­νι­ση των ρόλων των δύο φύλων μέσα στην οι­κο­γέ­νεια και θέ­τουν πάνω από τα συμ­φέ­ρο­ντα των μελ­λο­ντι­κών παι­διών τις σε­ξουα­λι­κές επι­λο­γές των ομο­φυ­λό­φι­λων ενη­λί­κων. Με βάση το νο­μο­σχέ­διο, ομο­φυ­λό­φι­λοι μο­νο­γο­νείς θα μπο­ρούν να επι­βά­λουν στο παιδί τους τον σύ­ντρο­φό τους ως «πα­τέ­ρα 2» ή ως «μη­τέ­ρα 2».

Η νο­μο­θε­τι­κή αυτή πρω­το­βου­λία κα­τα­δι­κά­ζει μελ­λο­ντι­κά παι­διά να με­γα­λώ­σουν χωρίς πα­τέ­ρα ή μη­τέ­ρα σε ένα πε­ρι­βάλ­λον σύγ­χυ­σης των γο­νεϊ­κών ρόλων. Η μο­νο­γο­νεϊ­κή οι­κο­γέ­νεια είναι δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση. Προ­κα­λεί στέ­ρη­ση του ενός γονέα, αλλά όχι σύγ­χυ­ση των ρόλων των γο­νέ­ων. Αντί­θε­τα, η ομο­φυ­λο­φι­λι­κή συμ­βί­ω­ση προ­ξε­νεί και τα δύο. Επι­πλέ­ον, τα παι­διά αυτά συχνά δεν θα έχουν δυ­να­τό­τη­τα γνω­ρι­μί­ας με τον άλλο βιο­λο­γι­κό γονέα τους. Δεν θα έχουν επί­σης το προ­σω­πι­κό βίωμα της πα­ρου­σί­ας του άλλου φύλου (αντί­θε­του των «ομό­φυ­λων γο­νέ­ων» τους) μέσα σε μία ετε­ρό­φυ­λη σχέση. Τα παι­διά με πα­τέ­ρες 1 και 2 ή με μη­τέ­ρες 1 και 2 (ή και πα­ρα­πά­νω) θα είναι τα θύ­μα­τα ενός αφύ­σι­κου μη­χα­νι­σμού τε­κνο­θε­σιών.

Δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε ότι: α) θα επι­τρέ­πε­ται στα «ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια» η από κοι­νού υιο­θε­σία και η υιο­θε­σία από τον «ομό­φυ­λο σύ­ζυ­γο» του γονέα (θα ισχύ­σει και για τα ση­με­ρι­νά παι­διά από πα­ρέν­θε­τη κύηση), β) δεν θα επι­τρέ­πε­ται στην Ελ­λά­δα η πα­ρέν­θε­τη κύηση υπέρ «ομό­φυ­λου ζευ­γα­ριού», αλλά αυτή θα ανα­γνω­ρί­ζε­ται, αν έγινε νό­μι­μα σε άλλο κρά­τος. Οι ρυθ­μί­σεις αυτές θα απο­τε­λέ­σουν κί­νη­τρα για την εκ­με­τάλ­λευ­ση ευά­λω­των γυ­ναι­κών.

Εάν τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα ισχύ­σουν, πρό­κει­ται για ένα ναρ­κο­θε­τη­μέ­νο νο­μο­σχέ­διο με αντι­φά­σεις και τρό­πους πα­ρά­καμ­ψης των απα­γο­ρεύ­σε­ών του (μέσω κυ­ή­σε­ων στο εξω­τε­ρι­κό) και είναι πι­θα­νή η κα­τα­δί­κη της Ελ­λά­δας από το Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο Αν­θρω­πί­νων Δι­καιω­μά­των λόγω δια­κρί­σε­ων, οπότε η χώρα θα ανα­γκα­σθεί να νο­μο­θε­τή­σει και στο έδα­φός της την πα­ρέν­θε­τη κύηση.

Το νο­μο­σχέ­διο κα­ταρ­γεί όχι μόνο κα­νό­νες βιοη­θι­κής, χρι­στια­νι­κές αξίες και την ελ­λη­νι­κή οι­κο­γε­νεια­κή πα­ρά­δο­ση, αλλά ανα­τρέ­πει τα δι­καιώ­μα­τα μελ­λο­ντι­κών παι­διών και τους ρό­λους των φύλων ως στοι­χεί­ων συ­νο­χής της κοι­νω­νί­ας –και αυτό αφορά τον κα­θέ­να, έστω και αν δεν απο­δέ­χε­ται τη χρι­στια­νι­κή ηθική. Το ερώ­τη­μα που αιω­ρεί­ται ανα­πά­ντη­το είναι τε­λι­κά: Ποιος είναι ο ου­σια­στι­κός λόγος αυτής της από­φα­σης που αλ­λά­ζει συ­νο­λι­κά και άρδην τον θεσμό του γάμου και την ιδιό­τη­τα του γονέα και γιατί προ­ω­θεί­ται με τόση επι­μο­νή;

Η Εκ­κλη­σία της Ελ­λά­δος ανα­γνω­ρί­ζει μόνο το Ιερό Μυ­στή­ριο του χρι­στια­νι­κού γάμου και απορ­ρί­πτει τον πο­λι­τι­κό γάμο ασχέ­τως φύλου. Εν προ­κει­μέ­νω τάσ­σε­ται κατά του πο­λι­τι­κού γάμου «ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών» για τον πρό­σθε­το λόγο ότι αυτός οδη­γεί ανα­πό­δρα­στα σε «ομό­φυ­λη γο­νεϊ­κό­τη­τα» μέσω υιο­θε­σί­ας ή πα­ρέν­θε­της κύ­η­σης. Η νο­μο­θέ­τη­ση αυτή συ­γκρού­ε­ται τόσο με τη χρι­στια­νι­κή αν­θρω­πο­λο­γία, όσο και με το κα­θή­κον της κοι­νω­νί­ας να εξα­σφα­λί­ζει στα παι­διά ευ­η­με­ρία και σωστή ανα­τρο­φή, αλλά και με το δι­καί­ω­μα των παι­διών να έχουν πα­τρι­κή και μη­τρι­κή πα­ρου­σία και φρο­ντί­δα. Για όλους τους προη­γού­με­νους λό­γους και με αί­σθη­μα ποι­μα­ντι­κής ευ­θύ­νης και αγά­πης, η Αγία Εκ­κλη­σία μας είναι κά­θε­τα αντί­θε­τη προς το προ­ω­θού­με­νο νο­μο­σχέ­διο.

Η Ιερά Σύ­νο­δος της Ιε­ραρ­χί­ας απο­φά­σι­σε: α) τη σύ­ντα­ξη σχε­τι­κής επι­στο­λής με τις θέ­σεις της προς τα αξιό­τι­μα μέλη της Βου­λής των Ελ­λή­νων, β) την ανα­κοί­νω­ση των θέ­σε­ών της στους Ιε­ρούς Ναούς την Κυ­ρια­κή 4 Φε­βρουα­ρί­ου 2024 και τη διά­θε­ση σχε­τι­κού φυλ­λα­δί­ου «Προς τον Λαό» μέσω των Ιερών Ναών και της ιστο­σε­λί­δας της, γ) την πα­ρο­χή εξου­σιο­δό­τη­σης προς κάθε Σε­βα­σμιώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη να προ­χω­ρή­σει, εντός της επαρ­χί­ας του και κατά την έμ­φρο­να ποι­μα­ντι­κή κρίση του, σε πρω­το­βου­λί­ες ενη­μέ­ρω­σης και ευαι­σθη­το­ποί­η­σης ως προς την επι­κεί­με­νη νο­μο­θέ­τη­ση και τον θεσμό της οι­κο­γέ­νειας.

Εκ της Ιεράς Συ­νό­δου της

Ιε­ραρ­χί­ας της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος

Μα­ξί­μου: 8 λέ­ξεις και υπουρ­γι­κό μετά το εκ­κλη­σια­στι­κό «όχι»

“Σε­βα­στές οι από­ψεις της εκ­κλη­σί­ας. Κα­νέ­να πε­ραι­τέ­ρω σχό­λιο”: Με αυτές τις οκτώ λέ­ξεις σχο­λί­α­σαν στε­λέ­χη του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου την ομό­φω­νη αντί­δρα­ση της Ιεράς Συ­νό­δου στην ει­λημ­μέ­νη κυ­βερ­νη­τι­κή από­φα­ση για θε­σμο­θέ­τη­ση του γάμου ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών.

Η κυ­βέρ­νη­ση έχει άλ­λω­στε ήδη λάβει τις απο­φά­σεις της, τις οποί­ες είχε εκ­φρά­σει και μετά το κά­λε­σμα Ιε­ρώ­νυ­μου για δη­μο­ψή­φι­σμα.

Τότε, το Μα­ξί­μου απά­ντη­σε πως «στην Ελ­λά­δα δεν λύ­νο­νται τα ζη­τή­μα­τα δι­καιω­μά­των με δη­μο­ψη­φί­σμα­τα. Πά­ντο­τε σε­βό­μα­στε τις από­ψεις της εκ­κλη­σί­ας αλλά εμείς εφαρ­μό­ζου­με το πρό­γραμ­μά μας».

Αυτή η θέση ανα­μέ­νε­ται να εκ­φρα­στεί και από τον ίδιο τον πρω­θυ­πουρ­γό στο υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο στο οποίο θα πα­ρου­σια­στεί το νο­μο­σχέ­διο για τα ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια.

Το υπουρ­γι­κό ανα­βλή­θη­κε, λόγω της γρί­πης του πρω­θυ­πουρ­γού, αλλά ανα­μέ­νε­ται να συ­νε­δριά­σει τε­λι­κά την Τε­τάρ­τη (23/1).