ΚΑΪΡ: Απορρίφθηκε η αίτηση αναστολής διαταγής πληρωμής «μαμούθ» της INTRUM

Με από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (Δια­δι­κα­σία Ασφα­λι­στι­κών Μέ­τρων) απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης δια­τα­γής πλη­ρω­μής και επι­τα­γής προς εκτέ­λε­ση μέχρι την έκ­δο­ση από­φα­σης επί της ανα­κο­πής της ΚΑΪΡ κατά της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων από δά­νεια και πι­στώ­σεις INTRUM HELLAS ποσού 1.837.681 ευρώ.

Σύμ­φω­να με την από­φα­ση με σύμ­βα­ση χρε­ο­λυ­τι­κού δα­νεί­ου χο­ρη­γή­θη­κε στην αι­τού­σα πί­στω­ση, ποσού 1.230.000 ευρώ με σκοπό να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για την αγορά ή πα­ρα­λα­βή της στα­φυ­λι­κής πα­ρα­γω­γής της αμπε­λο­οι­νι­κής πε­ριό­δου 2009-2010 με διάρ­κεια έως την 31-12-2012 και θα εξο­φλεί­το σε 3 ισό­πο­σες δό­σεις.

Στη συ­νέ­χεια με πρό­σθε­τες πρά­ξεις με­τα­βο­λής όρων συμ­φω­νή­θη­κε ότι το δά­νειο θα είχε διάρ­κεια έως την 31-12-2014 και οι τόκοι του δα­νεί­ου θα κα­τα­βάλ­λο­νταν από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο έως την 31-12-2013 ενώ από τότε και έπει­τα οι τόκοι θα επι­βά­ρυ­ναν τον οφει­λέ­τη.

Με τον πρώτο λόγο ανα­κο­πής η αι­τού­σα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η καθ’ ης η αί­τη­ση προ­έ­βη στην έκ­δο­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής χωρίς να απο­δει­κνύ­ει ότι είναι δι­καιού­χος της απαί­τη­σης και να νο­μι­μο­ποιεί­ται να εκ­δώ­σει τίτλο ενα­ντί­ον της, κα­θό­σον δεν επι­κα­λεί­ται και δεν απο­δει­κνύ­ει ότι από το 2012 που ήταν ήδη απαι­τη­τή η απαί­τη­ση δεν εξο­φλή­θη­κε από τον εγ­γυ­η­τή ήτοι το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Με τον δεύ­τε­ρο λόγο της ανα­κο­πής ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ήδη από την κα­θυ­στέ­ρη­ση της πρώ­της δόσης, που ήταν κα­τα­βλη­τέα στις 31-12-2012, ήταν λη­ξι­πρό­θε­σμο και απαι­τη­τό το σύ­νο­λο του δα­νεί­ου και ήδη από τότε η δι­καιο­πά­ρο­χος της καθ’ης η αί­τη­ση δα­νεί­στρια τρά­πε­ζα μπο­ρού­σε να ικα­νο­ποι­η­θεί από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, πλην όμως επέ­λε­ξε να μην ικα­νο­ποι­η­θεί από την αι­τού­σα, πράγ­μα που θα οδη­γού­σε μία επι­χεί­ρη­ση 100 ετών σε κλεί­σι­μο, ενώ όφει­λε προη­γου­μέ­νως να στρα­φεί κατά του Δη­μο­σί­ου.

Το Δι­κα­στή­ριο ως προς αυ­τούς τους λό­γους έκρι­νε ότι είναι απορ­ρι­πτέ­οι ως μη νό­μι­μοι, διότι η καθ’ης η αί­τη­ση δεν όφει­λε να ανα­φέ­ρει στην αί­τη­ση προς έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής ότι δεν έχει εξο­φλη­θεί από τον εγ­γυ­η­τή Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, ώστε να νο­μι­μο­ποιεί­ται να στρα­φεί ενα­ντί­ον της αι­τού­σας κι αυτό γιατί προ­βλε­πό­ταν πως πα­ρέ­χε­ται εγ­γύ­η­ση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου γι’ αυτά τα δά­νεια σε πε­ρί­πτω­ση όμως που ο οφει­λέ­της του δα­νεί­ου δεν εξο­φλή­σει τις δό­σεις του θα κα­θί­στα­ται αυ­το­δι­καί­ως υπε­ρή­με­ρος και η τρά­πε­ζα θα δι­καιού­ται να κα­ταγ­γεί­λει τη σύμ­βα­ση, να θε­ω­ρή­σει το σύ­νο­λο της οφει­λής λη­ξι­πρό­θε­σμο και απαι­τη­τό και να επι­διώ­ξει την εί­σπρα­ξη ολό­κλη­ρης της οφει­λό­με­νης απαί­τη­σης από τον οφει­λέ­τη.

Με τον τρίτο λόγο ανα­κο­πής η αι­τού­σα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι την 19-06-2018 η καθ’ ης η αί­τη­ση της κοι­νο­ποί­η­σε κα­ταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης δα­νεί­ου και ότι μετά την κα­ταγ­γε­λία έλαβε χώρα την 28-09-2018 συμ­φω­νία ρύθ­μι­σης του δα­νεί­ου η οποία δεν απο­τυ­πώ­θη­κε σε κά­ποιο έγ­γρα­φο πλην των απο­σπα­σμά­των κί­νη­σης του λο­γα­ρια­σμού και βάσει προ­φο­ρι­κής συμ­φω­νί­ας έγι­ναν τμη­μα­τι­κές κα­τα­βο­λές ποσού 60.000 ευρώ οπότε και ανα­κλή­θη­καν τα απο­τε­λέ­σμα­τα της κα­ταγ­γε­λί­ας και το δά­νειο έγινε εκ νέου ενή­με­ρο.

Ως προς αυτό το λόγο το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι είναι απορ­ρι­πτέ­ος ως ου­σια­στι­κά αβά­σι­μος, καθώς από κα­νέ­να στοι­χείο δεν προ­έ­κυ­ψε το πε­ριε­χό­με­νο της ρύθ­μι­σης και οι ει­δι­κό­τε­ροι όροι και συμ­φω­νί­ες αυτής ώστε να δια­κρι­βω­θεί αν πράγ­μα­τι τα διά­δι­κα μέρη προ­έ­βη­σαν σε με­τα­γε­νέ­στε­ρη της κα­ταγ­γε­λί­ας συμ­φω­νία άρσης των απο­τε­λε­σμά­των της και ανά­κλη­σης αυτής.

Με τον τέ­ταρ­το λόγο ανα­κο­πής η αι­τού­σα δια­τεί­νε­ται ότι η καθ’ης κα­τα­χρη­στι­κά εξέ­δω­σε σε βάρος της την δια­τα­γή πλη­ρω­μής επι­κα­λού­με­νη ότι έσπευ­σε να εκ­δώ­σει δια­τα­γή πλη­ρω­μής για μια επί της ου­σί­ας δια­φο­ρά με­τα­ξύ επι­χεί­ρη­σης και δη­μο­σί­ου, ενώ όφει­λε πρω­τί­στως να ικα­νο­ποι­η­θεί από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο κι ενώ υφί­στα­το προη­γού­με­νη ρύθ­μι­ση και πα­ρό­λο που η απαί­τη­σή της ήταν εξα­σφα­λι­σμέ­νη και η αι­τού­σα είχε εκ­δη­λώ­σει πρό­θε­ση απο­πλη­ρω­μής.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε και το λόγο αυτό απορ­ρι­πτέο ως ουσία αβά­σι­μο διότι η καθ’ης άσκη­σε νό­μι­μο συμ­βα­τι­κό της δι­καί­ω­μα, ενερ­γώ­ντας προς ικα­νο­ποί­η­ση θε­μι­τού συμ­φέ­ρο­ντός της.

Ετσι, το Δι­κα­στή­ριο εκτι­μώ­ντας ότι δεν πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε η ευ­δο­κί­μη­ση κά­ποιου εκ των λόγων ανα­κο­πής απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης.

Η αι­τού­σα εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Μηνά Τσέρ­κη και Κα­τε­ρί­να Νο­το­πού­λου και η καθ’ης από τον δι­κη­γό­ρο Γιάν­νη Πάπ­που.