Οι πολίτες απαιτούν ισονομία

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Δυ­στυ­χώς για άλλη μια φορά η ιστο­ρία επα­να­λαμ­βά­νε­ται και εν προ­κει­μέ­νω ως φάρσα. Δυ­στυ­χώς για άλλη μια φορά το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό της χώρας απο­δει­κνύ­ε­ται κα­τώ­τε­ρο των πε­ρι­στά­σε­ων και δη σε συν­θή­κες έκτα­κτης ανά­γκης, σε κα­τά­στα­ση κρί­σε­ως. Τα όσα δια­δρα­μα­τί­στη­καν την ημέρα της επε­τεί­ου του Πο­λυ­τε­χνεί­ου-μια επέ­τειος με ισχυ­ρό συμ­βο­λι­σμό στην ιστο­ρία της Με­τα­πο­λί­τευ­σης- δεν έχουν προη­γού­με­νο. Δύο αντί­θε­τοι κό­σμοι σε μια πο­ρεία σύ­γκρου­σης πέρα κάθε νόμου πέρα κάθε απα­γό­ρευ­σης, ήταν η ει­κό­να που πα­ρα­κο­λου­θή­σα­με. Και όλα αυτά την ώρα που οι για­τροί, νο­ση­λευ­τές και όλες οι αρ­μό­διες υγειο­νο­μι­κές αρχές εκ­πέ­μπουν σήμα κιν­δύ­νου, απευ­θύ­νουν εκ­κλή­σεις να εφαρ­μο­στούν τα μέτρα προ­κει­μέ­νου να δια­κο­πεί η δια­σπο­ρά αυτού του φο­νι­κού ιού, το­νί­ζο­ντας με κάθε τρόπο ότι «η χώρα βρί­σκε­ται σε εμπό­λε­μη κα­τά­στα­ση».

Εκ­κλή­σεις οι οποί­ες έπε­σαν στο κενό αφού οι γνω­στοί επα­να­στά­τες κό­ντρα στον καιρό και στις υπο­δεί­ξεις των ει­δι­κών απο­φά­σι­σαν να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν, «να κα­ταγ­γεί­λουν τους Αμε­ρι­κά­νους», κυ­ρί­ως δε να απο­δεί­ξουν πε­ρί­τρα­να, ορ­γα­νω­μέ­να και συ­ντε­ταγ­μέ­να ότι οι απο­φά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης δεν μπο­ρούν να εφαρ­μο­στούν. Ωστό­σο οι πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες των κομ­μά­των που ανέ­λα­βαν την ευ­θύ­νη των συ­γκε­ντρώ­σε­ων και συμ­με­τεί­χαν σ΄αυ­τές θα πρέ­πει να γνω­ρί­ζουν ότι ανα­λαμ­βά­νουν και την ευ­θύ­νη για ότι προ­κύ­ψει στη συ­νέ­χεια σχε­τι­κά με τη δη­μό­σια υγεία. Η ευ­θύ­νη πλέον θα έχει ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο σε απο­φά­σεις και πα­ρο­τρύν­σεις που θέ­τουν εν κιν­δύ­νω την αν­θρώ­πι­νη ζωή και τη δη­μό­σια υγεία. Διότι η κάθε εί­δους πο­ρεία, συ­γκέ­ντρω­ση ή συ­νά­θροι­ση υπο­νο­μεύ­ει τη δια­φύ­λα­ξη του πιο πο­λύ­τι­μου αγα­θού που έχει ο άν­θρω­πος, την υγεία του.

Δια­γω­νι­ζό­με­νοι ποιος θα ανε­βά­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο τον δεί­κτη του αρι­στε­ρό­με­τρου, και παρά τις επι­στη­μο­νι­κές από­ψεις δια­πρε­πών συ­νταγ­μα­το­λό­γων που υπο­στη­ρί­ζουν την συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα της απα­γό­ρευ­σης των συ­γκε­ντρώ­σε­ων αλλά και την από­φα­ση του Σ.Τ.Ε που απέρ­ρι­ψε το αί­τη­μα Βα­ρου­φά­κη για έκ­δο­ση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, για λό­γους δη­μό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος οι αρ­χη­γοί των τριών πο­λι­τι­κών κομ­μά­των επέ­μει­ναν σε μια πο­λι­τι­κή νο­μι­κά ακά­λυ­πτη. Και όλα αυτά τα δρώ­με­να και η πα­ρα­κί­νη­ση για «ανυ­πα­κοή» συ­νέ­βη­σαν από το βήμα της Βου­λής. Μέσα στον ναό της Δη­μο­κρα­τί­ας εκεί όπου η Νο­μο­θε­τι­κή εξου­σία πράτ­τει το έργο της, θε­σπί­ζει νό­μους τους οποί­ους πρέ­πει να υπα­κού­σουν και να εφαρ­μό­ζουν οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες.

Από το βήμα λοι­πόν του Κοι­νο­βου­λί­ου κά­ποιοι με ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο ιε­ράρ­χη­σαν πρώτα το δι­καί­ω­μα του συ­νέρ­χε­σθαι και όχι αυτό της δη­μό­σιας υγεί­ας. Την από­δο­ση χα­ρα­κτη­ρι­σμών την αφήνω σ΄ε­σάς αγα­πη­τοί ανα­γνώ­στες.

Αυτό όμως που προ­κα­λεί και κε­ντρί­ζει και δη­μιουρ­γεί εύ­λο­γα ερω­τή­μα­τα, είναι η άνεση και η ελευ­θε­ρία θε­σμι­κών πο­λι­τι­κών προ­σώ­πων να προ­κα­λούν τους πο­λί­τες σε ανυ­πα­κοή και αθέ­τη­ση των νόμων χωρίς οι ίδιοι να υφί­στα­νται τις προ­βλε­πό­με­νες κυ­ρώ­σεις που οι ίδιοι οι νόμοι ορί­ζουν. Δια­χρο­νι­κά σε πε­ριό­δους κρί­σε­ως όπως εν προ­κει­μέ­νω, η παν­δη­μία, οι πο­λί­τες συ­σπει­ρώ­νο­νται πάντα γύρω από την κυ­βέρ­νη­ση τους, και είναι εντυ­πω­σια­κή η στα­θε­ρό­τη­τα και η απο­δο­χή που πα­ρου­σιά­ζει η κυ­βέρ­νη­ση όπως απο­τυ­πώ­νε­ται από τις δη­μο­σκο­πή­σεις, πα­ρό­λη την επι­θε­τι­κή επέ­λα­ση της παν­δη­μί­ας που τα­λα­νί­ζει την Ευ­ρώ­πη και τη χώρα μας.

Μέσα από τα δε­δο­μέ­να των δη­μο­σκο­πή­σε­ων ο λαός που βιώ­νει τη ζο­φε­ρή λαί­λα­πα της παν­δη­μί­ας δια­μη­νύ­ει ότι οι δυ­να­μι­κές μειο­ψη­φί­ες χά­νουν πλέον την κοι­νω­νι­κή τους νο­μι­μο­ποί­η­ση, τις προ­σπερ­νούν και τις απο­δο­κι­μά­ζουν και επι­διώ­κουν την ορι­ζό­ντια εφαρ­μο­γή των νόμων. Και οι νόμοι πρέ­πει να εφαρ­μό­ζο­νται το ίδιο σε όλους και όχι επι­λε­κτι­κά. Αυτό λέ­γε­ται ισο­νο­μία. Δυ­στυ­χώς η κυ­βέρ­νη­ση έλαβε μέτρα που τε­λι­κά δεν κα­τά­φε­ρε να τα τη­ρή­σει. Είναι αδια­νό­η­τη η ανοχή που έδει­ξε στις συ­γκε­ντρώ­σεις άνω των τεσ­σά­ρων ατό­μων, ανοχή που εκλή­φθη­κε ως αδυ­να­μία από το ΚΚΕ που στη συ­νέ­χεια επα­νήλ­θε με δυ­να­μι­κή 1.500 ατό­μων και τότε, και μόνο τότε επε­νέ­βη­σαν οι δυ­νά­μεις της τά­ξε­ως.

Οι κυ­βερ­νώ­ντες είναι υπό­λο­γοι απέ­να­ντι στους δο­κι­μα­ζό­με­νους πο­λί­τες, αυ­τούς που έκλει­σαν τις επι­χει­ρή­σεις τους, απέ­να­ντι στους πο­λί­τες που ζουν με βοη­θή­μα­τα, στους πο­λί­τες που απο­στα­σιο­ποι­ή­θη­καν στα σπί­τια τους, στους για­τρούς, στους ασθε­νείς στο νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό. Όλοι αυτοί δί­νουν τη με­γά­λη μάχη για να βγού­με από τον εφιάλ­τη και απαι­τούν να τη­ρού­νται οι νόμοι και τα υγειο­νο­μι­κά πρω­τό­κολ­λα. Πρω­τί­στως δε απαι­τούν ισο­νο­μία. Οι πο­λί­τες ψή­φι­σαν και έφε­ραν αυ­το­δύ­να­μη την κυ­βέρ­νη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας για να εφαρ­μό­σει την εκ­πε­φρα­σμέ­νη πο­λι­τι­κή της. Σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση θα δια­τη­ρού­σαν στην εξου­σία την προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση ή θα ανέ­θε­ταν τη διοί­κη­ση της χώρας στο ΚΚΕ και στο ΜΕΡΑ 25. Έλεος.