Οι δολοφονικές «μαγκιές» μας

«Δεν είναι παιδική απε­ρι­σκε­ψία είναι απε­ρι­σκε­ψία της χώρας που τα εκτελεί. Τα παιδιά εχουν λάθος βιώματα βλέπουν τους ανθρώ­πους να οδηγούν χωρίς αύριο, πρό­κει­ται για θέμα παι­δείας» Ιαβέρης

Τρία 15χρονα παιδιά απο­φα­σί­ζουν να κάνουν κοπάνα. Ο ένας από αυτούς παίρνει το αυτο­κί­νητο του πατέρα του. Μια στροφή, ένα λάθος, τρία παιδιά χωρίς ζώνες , χάνο­νται στην άσφαλτο συνε­χί­ζο­ντας μια γενο­κτο­νία η οποία τα τελευ­ταία χρόνια αντί να μειώ­νε­ται όλο και αυξά­νε­ται . Η πιο συγκλο­νι­στική είδηση των τελευ­ταίων ημερών. Κάπου διάβαζα κάτι που ίσως σε πολλούς φανεί υπερ­βο­λικό: H χθεσινή η μέρα στα σχολεία όλης της χώρας θα έπρεπε να αφιε­ρω­θεί σε θέματα οδικής ασφά­λειας, με αφορμή το τραγικό αυτό τροχαίο, μέσα από τις ανα­τρι­χια­στι­κές εικόνες από τις λαμα­ρί­νες που είχαν γίνει μια μάζα, μέσα από τις σκηνές αρχαίας τρα­γω­δίας στο νεκρο­το­μείο και νεκρο­τα­φείο. Υπερ­βο­λικό; Δεν νομίζω. Ισως έτσι πρέπει να γίνεται σε κάθε τέτοιο τροχαίο. Από ειδι­κούς. Γιατί εάν ανα­λά­βουν κάτι καθη­γη­τές σαν αυτούς που είδαμε στα ρεπορ­τάζ και οι οποίοι απέ­δω­σαν αυτή την τρα­γω­δία στην «κακιά ώρα», το πολύ- πολύ να αρχί­ζουν να μοι­ρά­ζουν χάντρες θαλασ­σιές για το μάτι. Ειδικό δε σεμι­νά­ριο απα­ραί­τητο στους γονείς. Από εμάς διδά­σκο­νται τα παιδιά μας την αγωγή του δρόμου. Μας βλέπουν και μας μιμού­νται. Όταν πίνουμε και παίρ­νουμε το τιμόνι Όταν βάζουμε τα παιδιά μας στο κάθισμα χωρίς ζώνη και ειδικό κάθισμα. Όταν εμείς οι ίδιοι δεν βάζουμε ζώνη ή καθό­μα­στε πάνω σ’ αυτήν γιατί… μας ενοχλεί ο θόρυβος της προει­δο­ποί­η­σης. Όταν τρέ­χουμε στους δρόμους σαν τρελοί γιατί η ταχύ­τητα είναι μαγκιά. Και κυρίως εντα­τικά μαθήμτα, σε κάτι πατε­ρά­δες που καμα­ρώ­νουν γιατί ο κανα­κά­ρης τους «ξέρει να οδηγεί» στα 14. Σε όλους όσους ενι­σχύ­ουν τον εφηβικό παρορ­μη­τι­σμό με εγκλη­μα­τι­κές «μαγκιές». Την κουλ­τούρα της «μαγκιάς» γενι­κό­τερα.