Για τη θεατρική παράσταση “Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει”

Λίγα λόγια απο τον Σπύρο Συ­ρό­που­λο κα­θη­γη­τή του πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου για το έργο του Θο­δω­ρή Αθε­ρί­δη ‘ΣΥ­ΝΕ­ΒΗ ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΠΙ­ΣΤΕΥ­ΕΙ” απο την θε­α­τρι­κη ομαδα ενη­λί­κων ‘ΑΝΕΜΗ’ Μα­ρί­ας Μα­νιώ­τη στην σκηνή του COLORADO για φι­λαν­θρω­πι­κό σκοπό.

Από τα αρ­χαία χρό­νια, το θέ­α­τρο υπήρ­ξε όχι μόνο καλ­λι­τε­χνι­κή έκ­φρα­ση, αλλά και ανα­πό­σπα­στο και ζω­τι­κό κομ­μά­τι της κοι­νό­τη­τας. Και μπο­ρεί οι καλ­λι­τέ­χνες να ήταν επαγ­γελ­μα­τί­ες ηθο­ποιοί, ωστό­σο σχε­δόν όλοι οι Αθη­ναί­οι γεύ­τη­καν κά­πο­τε την εμπει­ρία της θε­α­τρι­κής μύ­η­σης, εφό­σον κλη­ρώ­νο­νταν ως μέλη των πο­λυά­ριθ­μων χορών των τρα­γι­κών (αρ­γό­τε­ρα και των κω­μι­κών) πα­ρα­στά­σε­ων. Ο ερα­σι­τέ­χνης ηθο­ποιός, που δεν προ­βάλ­λει αξιώ­σεις επαγ­γελ­μα­τι­κής ανά­δει­ξης, απο­τε­λεί το επι­σφρά­γι­σμα της ευαι­σθη­σί­ας όσον αφορά στην καλ­λι­τε­χνι­κή έκ­φρα­ση.  Όταν αυτή η έκ­φρα­ση απο­σκο­πεί στην εξυ­πη­ρέ­τη­ση και της κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σί­ας, τότε το θέ­α­τρο με­τα­μορ­φώ­νε­ται σε έκ­φρα­ση κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Αυτό συ­νέ­βη και με το «Συ­νέ­βη και όποιος θέλει το πι­στεύ­ει» — το θε­α­τρι­κό έργο του Θο­δω­ρή Αθε­ρί­δη, το οποίο με χαρά πα­ρα­χώ­ρη­σε στην παλιά συ­νερ­γά­τι­δά του και ηθο­ποιό-σκη­νο­θέ­τη Μαρία Μα­νιώ­τη. Εκεί­νη, κα­θο­δη­γώ­ντας εξαι­ρε­τι­κά τη θε­α­τρι­κή ομάδα ενη­λί­κων του κέ­ντρου Ανέμη, ανέ­βα­σε την πα­ρά­στα­ση σε μία μη συμ­βα­τι­κή, αλλά καθ’ όλα καλ­λι­τε­χνι­κή σκηνή, αυτήν του κέ­ντρου δια­σκέ­δα­σης Colorado. Αυτή δεν ήταν η μόνη ανα­τρο­πή καθώς το έργο του Αθε­ρί­δη χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από μία αλ­λη­λου­χία ανα­τρο­πών. Ξε­κι­νώ­ντας ανά­λα­φρα, πα­τώ­ντας στα όρια του κω­μι­κού, οι θε­α­τρι­κοί χα­ρα­κτή­ρες των ερα­σι­τε­χνών ηθο­ποιών άλ­λα­ξαν το κλίμα με τρόπο ανε­παί­σθη­το, πο­λιορ­κώ­ντας το γέλιο μας με δό­σεις θλιμ­μέ­νης αλή­θειας, για να κα­τα­λή­ξουν στον ωμό ρε­α­λι­σμό των κρυμ­μέ­νων κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των που ελ­λο­χεύ­ουν στις σκο­τει­νές πα­ρυ­φές μίας κοι­νω­νί­ας: ο αλ­κο­ο­λι­σμός, η συ­ναι­σθη­μα­τι­κή εξάρ­τη­ση των αν­θρώ­πων από άλ­λους αν­θρώ­πους, η εκ­με­τάλ­λευ­ση των γυ­ναι­κών, αλλά και η κα­κο­ποί­η­ση των παι­διών. Κρυμ­μέ­να μυ­στι­κά και σχέ­σεις που ρι­ζώ­νουν από το Χθες στο Σή­με­ρα και δια­κλα­δί­ζο­νται ανε­ξέ­λεγ­κτα. Ανα­τρο­πές στο συ­ναί­σθη­μα και στη σκέψη όσων πα­ρα­κο­λού­θη­σαν τα γνω­στά σε όλες και όλους μας πρό­σω­πα να με­τα­μορ­φώ­νο­νται, όχι μόνο στην όψη, αλλά και στο ξε­γύ­μνω­μα της ψυχής. Να μοι­ρά­ζο­νται γλυ­κό­πι­κρες γεύ­σεις συ­ναι­σθη­μά­των αλλά και να κα­θο­δη­γούν τα δικά μας. Το πιο ση­μα­ντι­κό ήταν όχι μόνο το με­τα­φο­ρι­κό κοι­νω­νι­κό μή­νυ­μα, αλλά και το αι­σιό­δο­ξα επί­και­ρο. Αντί χρη­μα­τι­κού αντι­τί­μου, ένας κου­μπα­ράς στην εί­σο­δο του νυ­χτε­ρι­νού κέ­ντρο, συ­γκέ­ντρω­νε τις προ­σφο­ρές όλων προς ενί­σχυ­ση δύο παι­διών από την πόλη μας που αντι­με­τω­πί­ζουν σο­βα­ρό­τα­τα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας. Όλοι όσοι ενε­πλά­κη­σαν στην πα­ρά­στα­ση ερ­γά­στη­καν ή πρό­σφε­ραν τον χώρο ή τις υπη­ρε­σί­ες τους αφι­λο­κερ­δώς. Εδώ δεν κρί­νεις καν ποιος και ποια έπαι­ξε κα­λύ­τε­ρα ή λι­γό­τε­ρο πει­στι­κά. Το χει­ρο­κρό­τη­μα το άξι­ζαν όλοι και με το πα­ρα­πά­νω.