Xρ. Πάγκαλη: «Tο θέατρο είναι η ανάσα μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό»!

Κυρία Πάγκαλη, πείτε μας πώς ξεκί­νη­σαν όλα για εσάς και η ενα­σχό­λησή σας με το θέατρο;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είχα κάποιες ανη­συ­χίες. Είχα την τύχη να γεννηθώ σε μια οικο­γέ­νεια η οποία, μου έδινε κίνητρα. Από μικρή με ενθάρ­ρυ­ναν με τον χορό και την μουσική ενώ είχα μια γιαγιά η οποία ήταν ποι­η­τική φυσιο­γνω­μία! Μέσα από τις ιστο­ρίες της και τις περι­γρα­φές ανθρώ­πων που έκανε, μου έδωσε πάρα πολλές αφορμές και κίνητρα ώστε να εξε­λι­χθώ. Επειδή ήμουν πολύ κλειστή ως παιδί, είχαμε βρει κάποιους τρόπους με την γιαγιά μου να εκφρά­ζο­μαι: μου έβαζε σεντό­νια στην αυλή κι εγώ της εξέ­φραζα με κινή­σεις και χει­ρο­νο­μίες τα συναι­σθή­ματά μου. Αυτό λει­τούρ­γησε πολύ θετικά μέσα μου και όταν ήθελα να πω κάτι, θυμάμαι ότι ξάπλωνα κι έφτια­χνα με τα χέρια μου… άλλους κόσμους –ό,τι ήθελα να εκφράσω και δεν μπο­ρούσα να το πω με λέξεις! Κάπως έτσι άρχισα να ασχο­λού­μαι, να διαβάζω και όταν τελεί­ωσα το λύκειο, παρότι έκανα άλλες σπουδές απο­φά­σισα να δώσω στη Δρα­μα­τική Σχολή. Πέρασα, κι από εκεί ξεκί­νησε το ταξίδι μου.

Πώς ήταν η εμπει­ρία σας στη Δρα­μα­τική Σχολή; Ύστερα ήρθε το ΔΗΠΕΘΕ;

Κοι­τάξτε, προ­σπά­θησα να κάνω όλα τα βήματα σωστά γιατί πιστεύω στην εκπαί­δευση και δεν μ’ αρέσει αυτό που γίνεται μερικές φορές, όταν κάποιος δεν έχει κάποια ειδι­κό­τητα να ασχο­λεί­ται με κάτι. Πιστεύω πως το καθετί πρέπει να το καλ­λιερ­γούμε. Παρότι είχα κάποια πρόταση στο πλαίσιο της σχολής, δεν το δέχτηκα. Ήθελα να τελειώσω τις σπουδές μου που ήταν για μένα ένας εντελώς δια­φο­ρε­τι­κός κόσμος. Εκεί λει­τούρ­γησα σαν… σφουγ­γάρι έπαιρνα όλες τις και­νούρ­γιες πλη­ρο­φο­ρίες τις οποίες προ­σπα­θούσα να μάθω. Κακά τα ψέματα, καμία σχολή δεν σε κάνει ηθοποιό. Χρειά­ζε­ται και η προ­σω­πική συμ­με­τοχή. Ένα βασικό στοι­χείο που έχει ένας ηθο­ποιός, είναι η παρα­τή­ρηση. Πιστεύω επίσης ότι ένας ηθο­ποιός, πρέπει να έχει και ενσυ­ναί­σθηση. Διότι εάν δεν παρα­τη­ρή­σεις και αν δεν μπορείς να μπεις στην θέση των ανθρώ­πων και να τους κατα­λά­βεις, είναι πιο δύσκολα τα πράγ­ματα. Γι αυτό και σε κάθε ρόλο (ό,τι ρόλος κι αν είναι αυτός) πρέπει να μπεις στη δια­δι­κα­σία να το δικαιο­λο­γή­σεις. Προ­σω­πικά, πιστεύω πως η Τέχνη είναι αλλη­λέν­δετη με την ψυχική σου ωρί­μανση. Και μέσα από τους ρόλους, κατα­λα­βαί­νεις περισ­σό­τερο τον εαυτό σου και εξε­λίσ­σε­σαι. Βλέπεις τι πρέπει να διορ­θώ­σεις. Ωστόσο, επιμένω ότι χρειά­ζε­ται πολύ αγάπη για να ασχο­λη­θείς με το θέατρο…

Το θέατρο είναι ένας χώρος για εσάς, στον οποίο θα πρέπει να αφιε­ρώ­σεις όλη σου τη ζωή και την ενέρ­γεια; Επειδή αυτό, συμ­βαί­νει σε όλες τις Τέχνες.

Προ­σω­πικά, έχω αφο­σιω­θεί στο θέατρο. Έχω κάνει πάρα πολλές θυσίες κι έχω αφήσει πράγ­ματα που ίσως στους άλλους να φαί­νο­νταν ότι θα ήταν καλύ­τερα για μένα. Ωστόσο, το θέατρο είναι η ανάσα μου! Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Και κανείς δεν μπορεί να ασχο­λη­θεί με αυτό εάν δεν το αγαπάει αληθινά. Κι εδώ θέλω να σημειώσω ότι τα φαι­νό­μενα που βλέ­πουμε να κάνουν ένα μεγάλο ‘μπαμ’ χωρίς τα σωστά κίνητρα, είναι κάτι που τελειώ­νει γρήγορα. Χρειά­ζε­ται αφο­σί­ωση, πολλές θυσίες και αγάπη, αγάπη πολλή! • Θέλω να σας ζητήσω ένα σχόλιο για όλα αυτά τα γεγο­νότα που ήρθαν στη δημο­σιό­τητα και σοκά­ρι­σαν την κοινή γνώμη όταν απο­κα­λύ­φθη­καν σκάν­δαλα πολύ γνωστών καλ­λι­τε­χνών που είχαμε γνω­ρί­σει χρόνια από την παρου­σία τους στο θέατρο.

Κι εμείς όλοι οι άνθρω­ποι του θεάτρου, στε­νο­χω­ρη­θή­καμε πάρα πολύ από όλα αυτά και δεν σας κρύβω ότι με κάποιον τρόπο, βρε­θή­καμε όλοι ‘βιασμένοι’. Γιατί η βία δεν είναι μόνον η σεξουα­λική επίθεση. Είναι και ο τρόπος που σου κλεί­νουν οι πόρτες –όταν προ­σπα­θείς να κάνεις την δουλειά σου, όμως κάποιοι άλλοι περιο­ρί­ζουν τον κύκλο και δεν σε αφήνουν να μπεις εκεί. Εμπο­δί­ζουν και το όνειρό σου, χωρίς να είναι πάντα αντι­κει­με­νικά τα κρι­τή­ρια, δυστυ­χώς.

Είναι όμως ένας δύσκο­λος χώρος –όπως και αρκετοί άλλοι.

Ναι, είναι ένας δύσκο­λος χώρος αλλά το πιο λυπηρό είναι πως όταν ξεκινάς για να γίνεις ηθο­ποιός, σκέ­φτε­σαι ότι θέλεις να γίνεις και καλύ­τε­ρος άνθρω­πος. Προ­σω­πικά, είχα καλές βάσεις από την οικο­γέ­νειά μου και μπόρεσα να δια­κρίνω το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος. Δεν είναι όμως όλα τα παιδιά τόσο τυχερά οπότε είναι πάρα πολύ εύκολο να πέσουν σε παγίδες και πλάνες. Καλό είναι να ψυχα­νε­μί­ζε­σαι τα πράγ­ματα και όταν δεις πως κάτι δεν θα σε βοη­θή­σει να εξε­λι­χθείς, να φεύγεις. Αν και δεν θεωρώ την φυγή ως οπι­σθο­χώ­ρηση. Μερικές φορές, η φυγή χρειά­ζε­ται, για να δεις πιο καθαρά.

Δυστυ­χώς, υπήρχε μια νοο­τρο­πία όπου μας έλεγαν ότι ‘πρέπει να έχουμε μεγάλο στομάχι’ για να αντέ­χουμε προ­σβλη­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές κ.λπ. Προ­σω­πικά, όταν το άκουγα αυτό, δεν μου άρεσε. Από τα χρόνια που σπού­δαζα στη σχολή, δεν σας κρύβω ότι πολλά πράγ­ματα με είχαν λυπήσει. Όταν μου έλεγαν ότι ο τάδε έχει δικαί­ωμα να φέρεται όπως θέλει… Εμένα αυτό δεν μου ταί­ριαζε καθόλου γι αυτό και συνει­δητά, απείχα από τέτοιες δου­λειές κι ας έκανα πιο αργά –αλλά σταθερά- βήματα. Είχα την τύχη να εργά­ζο­μαι συνέ­χεια. Με πολύ κόπο βέβαια. Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές πλη­γώ­θηκα από τους ανθρώ­πους του θεάτρου. Τώρα απο­δεί­χθηκε ότι τα πράγ­ματα με κάποιους συγκε­κρι­μέ­νους ανθρώ­πους δεν πήγαι­ναν και πολύ καλά. Ίσως ήμουν πιο τυχερή αλλά έκανα τις επι­λο­γές μου. Και να σας πω ότι πολλές φορές, σε φαι­νό­μενα όπως αυτά που είδαν την δημο­σιό­τητα κάποιοι δεν μπο­ρού­σαν να απε­μπλα­κούν εύκολα. Δυστυ­χώς, αυτές οι ναρ­κισ­σι­στι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες, έχουν πάρα πολλούς τρόπους να σε ακυ­ρώ­σουν ώστε να κινούν εύκολα τα νήματα.

Είστε θετική σε όλα αυτά που απο­κα­λύ­φθη­καν και ήρθαν στη δημο­σιό­τητα, με τον τρόπο που ήρθαν;

Θα έλεγα ευτυχώς που βγήκαν τελικά όλα στην φόρα. Το θύμα μπορεί να στο­χο­ποιεί­ται αλλά πιστεύω ότι οι άνθρω­ποι πρέπει να μιλάνε και να μην φοβού­νται. Όσους είχαν τη δύναμη να βγουν ανοιχτά και να μιλή­σουν, εμείς τους ευγνω­μο­νούμε γιατί ίσως να ήταν μια ευκαι­ρία να καθα­ρί­σει το τοπίο και να έρθουν τα πράγ­ματα στη σωστή τους βάση. Τα πάντα ξεκι­νούν από σεβασμό και αγάπη.

Υπάρχει πάντα ένας δισταγ­μός από τους καλ­λι­τέ­χνες που προ­έρ­χο­νται από την επαρχία για την πορεία τους στο χώρο της τέχνης. Εσείς πώς το βιώσατε αυτό;

Φυσικά και το αντι­με­τώ­πισα κι εγώ! Απλά κάθε φορά που έλεγα ότι θα τα παρα­τήσω, κάτι γινόταν και άνοιγε ο δρόμος για κάτι άλλο. Ίσως όταν οι άνθρω­ποι ξεκι­νούν με τα σωστά κίνητρα, κάτι μαγικό γίνεται και τους δίνο­νται οι ευκαι­ρίες (σε άλλους πιο μεγάλες και σε άλλους πιο μικρές).

Συμ­με­τεί­χατε και σε πολλές τηλε­ο­πτι­κές σειρές. Μιλήστε μου λίγο για την τηλε­ό­ραση. Τελικά, είναι ένα μέσο που σε κάνει πιο γρήγορα γνωστό στο κοινό;

Σαφέ­στατα. Όταν τέλειωσα την σχολή, η τηλε­ό­ραση ήταν κάπως παρε­ξη­γη­μένη. Οι καθη­γη­τές μου ήταν από το Θέατρο Τέχνης και έδιναν περισ­σό­τερο βάρος στο θέατρο. Μου είχαν κάνει κάποιες προ­τά­σεις όσο ήμουν στη σχολή, τις οποίες αρνή­θηκα επειδή ήθελα να υπη­ρε­τήσω το θέατρο. Στην πορεία τα πράγ­ματα άλλαξαν. Οι παρα­γω­γές άρχισαν τα τελευ­ταία χρόνια και για να είμαι ειλι­κρι­νής, μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Όταν αντι­με­τω­πί­ζεις σοβαρά την δουλειά σου, ό,τι θα κάνεις θα το κάνεις με αξιο­πρέ­πεια και χωρίς δια­χω­ρι­σμούς. Υπάρ­χουν καλά σενάρια και κακά σενάρια. Το ίδιο είναι και στο θέατρο. Το θέμα είναι με την προ­σή­λωσή σου να ανα­δεί­ξεις το καθετί με το οποίο ασχο­λεί­σαι.

Μιλήστε μας για τη σειρά.

Έχουν τελειώ­σει τα γυρί­σματα. Είναι μία μίνι σειρά τεσ­σά­ρων επει­σο­δίων, του γνωστού σκη­νο­θέτη Μανού­σου Μανου­σάκη σε μια παρα­γωγή για την ΕΡΤ και ονο­μά­ζε­ται ‘Βαρ­δια­νός στα Σπόρκα’ (βασι­σμένη στο έργο του Αλέ­ξαν­δρου Παπα­δια­μά­ντη) που θα προ­βλη­θεί τον Σεπτέμ­βριο. Είμαι πάρα πολύ χαρού­μενη και ευγνώ­μων γι αυτή την δουλειά. Και θεωρώ πως είναι πολύ επί­καιρη!