Xρ. Πάγκαλη: «Tο θέατρο είναι η ανάσα μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό»!

Η Χρι­στί­να Πά­γκα­λη είναι ηθο­ποιός. Είναι ένας πραγ­μα­τι­κά χα­ρι­σμα­τι­κός άν­θρω­πος, με τα­λέ­ντο και αγάπη για ό,τι κάνει. Γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο. Απο­φοί­τη­σε από τη Δρα­μα­τι­κή Σχολή του ‘Νέου Ελ­λη­νι­κού Θε­ά­τρου’ του Γ. Αρ­μέ­νη το 2003. Συ­νερ­γά­στη­κε με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρόδου στις πα­ρα­στά­σεις: ‘Το σκλα­βί’, ‘Δον Κι­χώ­της’, ‘Ο φίλος μου ο Λευ­τε­ρά­κης’ και με το Κρα­τι­κό Θέ­α­τρο Βο­ρεί­ου Ελ­λά­δος στο έργο ‘Τσι­κλι­ντάν’, ενώ ακο­λού­θη­σαν και άλλες συ­νερ­γα­σί­ες, όπως ‘Το χρο­νι­κό της Βερ­γί­νας και Ντόλ­λυ’!

Στην τη­λε­ό­ρα­ση συμ­με­τεί­χε στο ‘Ού φο­νεύ­σεις’ του Πάνου Κοκ­κι­νό­που­λου, “Room Service Πλιζ” του Αλέ­ξαν­δρου Ρήγα, ‘Αν ήμουν πλού­σιος’, ‘Αστέ­ρια στην Άμμο’.

Η νέα της δου­λειά είναι στην τη­λε­ό­ρα­ση με τον γνω­στό σκη­νο­θέ­τη Μα­νού­σο Μα­νου­σά­κη σε μια πα­ρα­γω­γή για την ΕΡΤ ‘Βαρ­δια­νός στα Σπόρ­κα’ του Αλέ­ξαν­δρου Πα­πα­δια­μά­ντη, που θα προ­βλη­θεί τον προ­σε­χή Σε­πτέμ­βριο.

Σή­με­ρα, μι­λά­ει στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για το θέ­α­τρο, για την δου­λειά της αλλά και για όλα τα σκάν­δα­λα που είδαν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας και σό­κα­ραν την ελ­λη­νι­κή κοινή γνώμη.

• Κυρία Πά­γκα­λη, πείτε μας πώς ξε­κί­νη­σαν όλα για εσάς και η ενα­σχό­λη­σή σας με το θέ­α­τρο;

Από τότε που θυ­μά­μαι τον εαυτό μου, είχα κά­ποιες ανη­συ­χί­ες. Είχα την τύχη να γεν­νη­θώ σε μια οι­κο­γέ­νεια η οποία, μου έδινε κί­νη­τρα. Από μικρή με εν­θάρ­ρυ­ναν με τον χορό και την μου­σι­κή ενώ είχα μια για­γιά η οποία ήταν ποι­η­τι­κή φυ­σιο­γνω­μία! Μέσα από τις ιστο­ρί­ες της και τις πε­ρι­γρα­φές αν­θρώ­πων που έκανε, μου έδωσε πάρα πολ­λές αφορ­μές και κί­νη­τρα ώστε να εξε­λι­χθώ. Επει­δή ήμουν πολύ κλει­στή ως παιδί, εί­χα­με βρει κά­ποιους τρό­πους με την για­γιά μου να εκ­φρά­ζο­μαι: μου έβαζε σε­ντό­νια στην αυλή κι εγώ της εξέ­φρα­ζα με κι­νή­σεις και χει­ρο­νο­μί­ες τα συ­ναι­σθή­μα­τά μου. Αυτό λει­τούρ­γη­σε πολύ θε­τι­κά μέσα μου και όταν ήθελα να πω κάτι, θυ­μά­μαι ότι ξά­πλω­να κι έφτια­χνα με τα χέρια μου… άλ­λους κό­σμους –ό,τι ήθελα να εκ­φρά­σω και δεν μπο­ρού­σα να το πω με λέ­ξεις! Κάπως έτσι άρ­χι­σα να ασχο­λού­μαι, να δια­βά­ζω και όταν τε­λεί­ω­σα το λύ­κειο, πα­ρό­τι έκανα άλλες σπου­δές απο­φά­σι­σα να δώσω στη Δρα­μα­τι­κή Σχολή. Πέ­ρα­σα, κι από εκεί ξε­κί­νη­σε το τα­ξί­δι μου.

• Πώς ήταν η εμπει­ρία σας στη Δρα­μα­τι­κή Σχολή; Ύστε­ρα ήρθε το ΔΗ­ΠΕ­ΘΕ;

Κοι­τάξ­τε, προ­σπά­θη­σα να κάνω όλα τα βή­μα­τα σωστά γιατί πι­στεύω στην εκ­παί­δευ­ση και δεν μ’ αρέ­σει αυτό που γί­νε­ται με­ρι­κές φορές, όταν κά­ποιος δεν έχει κά­ποια ει­δι­κό­τη­τα να ασχο­λεί­ται με κάτι. Πι­στεύω πως το κα­θε­τί πρέ­πει να το καλ­λιερ­γού­με. Πα­ρό­τι είχα κά­ποια πρό­τα­ση στο πλαί­σιο της σχο­λής, δεν το δέ­χτη­κα. Ήθελα να τε­λειώ­σω τις σπου­δές μου που ήταν για μένα ένας εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κός κό­σμος. Εκεί λει­τούρ­γη­σα σαν… σφουγ­γά­ρι έπαιρ­να όλες τις και­νούρ­γιες πλη­ρο­φο­ρί­ες τις οποί­ες προ­σπα­θού­σα να μάθω. Κακά τα ψέ­μα­τα, καμία σχολή δεν σε κάνει ηθο­ποιό. Χρειά­ζε­ται και η προ­σω­πι­κή συμ­με­το­χή. Ένα βα­σι­κό στοι­χείο που έχει ένας ηθο­ποιός, είναι η πα­ρα­τή­ρη­ση. Πι­στεύω επί­σης ότι ένας ηθο­ποιός, πρέ­πει να έχει και εν­συ­ναί­σθη­ση. Διότι εάν δεν πα­ρα­τη­ρή­σεις και αν δεν μπο­ρείς να μπεις στην θέση των αν­θρώ­πων και να τους κα­τα­λά­βεις, είναι πιο δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα. Γι αυτό και σε κάθε ρόλο (ό,τι ρόλος κι αν είναι αυτός) πρέ­πει να μπεις στη δια­δι­κα­σία να το δι­καιο­λο­γή­σεις. Προ­σω­πι­κά, πι­στεύω πως η Τέχνη είναι αλ­λη­λέν­δε­τη με την ψυ­χι­κή σου ωρί­μαν­ση. Και μέσα από τους ρό­λους, κα­τα­λα­βαί­νεις πε­ρισ­σό­τε­ρο τον εαυτό σου και εξε­λίσ­σε­σαι. Βλέ­πεις τι πρέ­πει να διορ­θώ­σεις. Ωστό­σο, επι­μέ­νω ότι χρειά­ζε­ται πολύ αγάπη για να ασχο­λη­θείς με το θέ­α­τρο…

• Το θέ­α­τρο είναι ένας χώρος για εσάς, στον οποίο θα πρέ­πει να αφιε­ρώ­σεις όλη σου τη ζωή και την ενέρ­γεια; Επει­δή αυτό, συμ­βαί­νει σε όλες τις Τέ­χνες.

Προ­σω­πι­κά, έχω αφο­σιω­θεί στο θέ­α­τρο. Έχω κάνει πάρα πολ­λές θυ­σί­ες κι έχω αφή­σει πράγ­μα­τα που ίσως στους άλ­λους να φαί­νο­νταν ότι θα ήταν κα­λύ­τε­ρα για μένα. Ωστό­σο, το θέ­α­τρο είναι η ανάσα μου! Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Και κα­νείς δεν μπο­ρεί να ασχο­λη­θεί με αυτό εάν δεν το αγα­πά­ει αλη­θι­νά. Κι εδώ θέλω να ση­μειώ­σω ότι τα φαι­νό­με­να που βλέ­που­με να κά­νουν ένα με­γά­λο ‘μπαμ’ χωρίς τα σωστά κί­νη­τρα, είναι κάτι που τε­λειώ­νει γρή­γο­ρα. Χρειά­ζε­ται αφο­σί­ω­ση, πολ­λές θυ­σί­ες και αγάπη, αγάπη πολλή! • Θέλω να σας ζη­τή­σω ένα σχό­λιο για όλα αυτά τα γε­γο­νό­τα που ήρθαν στη δη­μο­σιό­τη­τα και σο­κά­ρι­σαν την κοινή γνώμη όταν απο­κα­λύ­φθη­καν σκάν­δα­λα πολύ γνω­στών καλ­λι­τε­χνών που εί­χα­με γνω­ρί­σει χρό­νια από την πα­ρου­σία τους στο θέ­α­τρο.

Κι εμείς όλοι οι άν­θρω­ποι του θε­ά­τρου, στε­νο­χω­ρη­θή­κα­με πάρα πολύ από όλα αυτά και δεν σας κρύβω ότι με κά­ποιον τρόπο, βρε­θή­κα­με όλοι ‘βια­σμέ­νοι’. Γιατί η βία δεν είναι μόνον η σε­ξουα­λι­κή επί­θε­ση. Είναι και ο τρό­πος που σου κλεί­νουν οι πόρ­τες –όταν προ­σπα­θείς να κά­νεις την δου­λειά σου, όμως κά­ποιοι άλλοι πε­ριο­ρί­ζουν τον κύκλο και δεν σε αφή­νουν να μπεις εκεί. Εμπο­δί­ζουν και το όνει­ρό σου, χωρίς να είναι πάντα αντι­κει­με­νι­κά τα κρι­τή­ρια, δυ­στυ­χώς.

• Είναι όμως ένας δύ­σκο­λος χώρος –όπως και αρ­κε­τοί άλλοι.

Ναι, είναι ένας δύ­σκο­λος χώρος αλλά το πιο λυ­πη­ρό είναι πως όταν ξε­κι­νάς για να γί­νεις ηθο­ποιός, σκέ­φτε­σαι ότι θέ­λεις να γί­νεις και κα­λύ­τε­ρος άν­θρω­πος. Προ­σω­πι­κά, είχα καλές βά­σεις από την οι­κο­γέ­νειά μου και μπό­ρε­σα να δια­κρί­νω το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος. Δεν είναι όμως όλα τα παι­διά τόσο τυ­χε­ρά οπότε είναι πάρα πολύ εύ­κο­λο να πέ­σουν σε πα­γί­δες και πλά­νες. Καλό είναι να ψυ­χα­νε­μί­ζε­σαι τα πράγ­μα­τα και όταν δεις πως κάτι δεν θα σε βοη­θή­σει να εξε­λι­χθείς, να φεύ­γεις. Αν και δεν θεωρώ την φυγή ως οπι­σθο­χώ­ρη­ση. Με­ρι­κές φορές, η φυγή χρειά­ζε­ται, για να δεις πιο κα­θα­ρά.

Δυ­στυ­χώς, υπήρ­χε μια νο­ο­τρο­πία όπου μας έλε­γαν ότι ‘πρέ­πει να έχου­με με­γά­λο στο­μά­χι’ για να αντέ­χου­με προ­σβλη­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές κ.λπ. Προ­σω­πι­κά, όταν το άκου­γα αυτό, δεν μου άρεσε. Από τα χρό­νια που σπού­δα­ζα στη σχολή, δεν σας κρύβω ότι πολλά πράγ­μα­τα με είχαν λυ­πή­σει. Όταν μου έλε­γαν ότι ο τάδε έχει δι­καί­ω­μα να φέ­ρε­ται όπως θέλει… Εμένα αυτό δεν μου ταί­ρια­ζε κα­θό­λου γι αυτό και συ­νει­δη­τά, απεί­χα από τέ­τοιες δου­λειές κι ας έκανα πιο αργά –αλλά στα­θε­ρά- βή­μα­τα. Είχα την τύχη να ερ­γά­ζο­μαι συ­νέ­χεια. Με πολύ κόπο βέ­βαια. Δεν σας κρύβω ότι πολ­λές φορές πλη­γώ­θη­κα από τους αν­θρώ­πους του θε­ά­τρου. Τώρα απο­δεί­χθη­κε ότι τα πράγ­μα­τα με κά­ποιους συ­γκε­κρι­μέ­νους αν­θρώ­πους δεν πή­γαι­ναν και πολύ καλά. Ίσως ήμουν πιο τυ­χε­ρή αλλά έκανα τις επι­λο­γές μου. Και να σας πω ότι πολ­λές φορές, σε φαι­νό­με­να όπως αυτά που είδαν την δη­μο­σιό­τη­τα κά­ποιοι δεν μπο­ρού­σαν να απε­μπλα­κούν εύ­κο­λα. Δυ­στυ­χώς, αυτές οι ναρ­κισ­σι­στι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες, έχουν πάρα πολ­λούς τρό­πους να σε ακυ­ρώ­σουν ώστε να κι­νούν εύ­κο­λα τα νή­μα­τα.

• Είστε θε­τι­κή σε όλα αυτά που απο­κα­λύ­φθη­καν και ήρθαν στη δη­μο­σιό­τη­τα, με τον τρόπο που ήρθαν;

Θα έλεγα ευ­τυ­χώς που βγή­καν τε­λι­κά όλα στην φόρα. Το θύμα μπο­ρεί να στο­χο­ποιεί­ται αλλά πι­στεύω ότι οι άν­θρω­ποι πρέ­πει να μι­λά­νε και να μην φο­βού­νται. Όσους είχαν τη δύ­να­μη να βγουν ανοι­χτά και να μι­λή­σουν, εμείς τους ευ­γνω­μο­νού­με γιατί ίσως να ήταν μια ευ­και­ρία να κα­θα­ρί­σει το τοπίο και να έρ­θουν τα πράγ­μα­τα στη σωστή τους βάση. Τα πάντα ξε­κι­νούν από σε­βα­σμό και αγάπη.

• Υπάρ­χει πάντα ένας δι­σταγ­μός από τους καλ­λι­τέ­χνες που προ­έρ­χο­νται από την επαρ­χία για την πο­ρεία τους στο χώρο της τέ­χνης. Εσείς πώς το βιώ­σα­τε αυτό;

Φυ­σι­κά και το αντι­με­τώ­πι­σα κι εγώ! Απλά κάθε φορά που έλεγα ότι θα τα πα­ρα­τή­σω, κάτι γι­νό­ταν και άνοι­γε ο δρό­μος για κάτι άλλο. Ίσως όταν οι άν­θρω­ποι ξε­κι­νούν με τα σωστά κί­νη­τρα, κάτι μα­γι­κό γί­νε­ται και τους δί­νο­νται οι ευ­και­ρί­ες (σε άλ­λους πιο με­γά­λες και σε άλ­λους πιο μι­κρές).

• Συμ­με­τεί­χα­τε και σε πολ­λές τη­λε­ο­πτι­κές σει­ρές. Μι­λή­στε μου λίγο για την τη­λε­ό­ρα­ση. Τε­λι­κά, είναι ένα μέσο που σε κάνει πιο γρή­γο­ρα γνω­στό στο κοινό;

Σα­φέ­στα­τα. Όταν τέ­λειω­σα την σχολή, η τη­λε­ό­ρα­ση ήταν κάπως πα­ρε­ξη­γη­μέ­νη. Οι κα­θη­γη­τές μου ήταν από το Θέ­α­τρο Τέ­χνης και έδι­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρο βάρος στο θέ­α­τρο. Μου είχαν κάνει κά­ποιες προ­τά­σεις όσο ήμουν στη σχολή, τις οποί­ες αρ­νή­θη­κα επει­δή ήθελα να υπη­ρε­τή­σω το θέ­α­τρο. Στην πο­ρεία τα πράγ­μα­τα άλ­λα­ξαν. Οι πα­ρα­γω­γές άρ­χι­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια και για να είμαι ει­λι­κρι­νής, μπορώ να πω ότι μου αρέ­σει. Όταν αντι­με­τω­πί­ζεις σο­βα­ρά την δου­λειά σου, ό,τι θα κά­νεις θα το κά­νεις με αξιο­πρέ­πεια και χωρίς δια­χω­ρι­σμούς. Υπάρ­χουν καλά σε­νά­ρια και κακά σε­νά­ρια. Το ίδιο είναι και στο θέ­α­τρο. Το θέμα είναι με την προ­σή­λω­σή σου να ανα­δεί­ξεις το κα­θε­τί με το οποίο ασχο­λεί­σαι.

• Μι­λή­στε μας για τη σειρά.

Έχουν τε­λειώ­σει τα γυ­ρί­σμα­τα. Είναι μία μίνι σειρά τεσ­σά­ρων επει­σο­δί­ων, του γνω­στού σκη­νο­θέ­τη Μα­νού­σου Μα­νου­σά­κη σε μια πα­ρα­γω­γή για την ΕΡΤ και ονο­μά­ζε­ται ‘Βαρ­δια­νός στα Σπόρ­κα’ (βα­σι­σμέ­νη στο έργο του Αλέ­ξαν­δρου Πα­πα­δια­μά­ντη) που θα προ­βλη­θεί τον Σε­πτέμ­βριο. Είμαι πάρα πολύ χα­ρού­με­νη και ευ­γνώ­μων γι αυτή την δου­λειά. Και θεωρώ πως είναι πολύ επί­και­ρη!