Ανέγκλητη η πράξη μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο ενός Ροδίτη κατηγορούμενου

Mε απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου κατέστη ανέ­γκλητη η πράξη της μη κατα­βο­λής χρεών προς το Δημόσιο ενός κατοί­κου της Ρόδου και κρίθηκε αθώος.

Το δικα­στή­ριο, που έλαβε θέση επί του θέματος για το οποίο υφί­στα­νται δύο δια­φο­ρε­τι­κές θεω­ρή­σεις από το Ανώτατο Ακυ­ρω­τικό Δικα­στή­ριο, έκανε δεκτούς τους αυτο­τε­λείς ισχυ­ρι­σμούς που υπέβαλε ο πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος του κατη­γο­ρού­με­νου κ. Ακης Δημη­τριά­δης.

Πιο συγκε­κρι­μένα, κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του κυρω­θέ­ντος με το Ν. 4619/2019 και ισχύ­ο­ντος από την 1η-7-2019 (άρθρο δεύτερο του Ν. 4619/2019) νέου Ποι­νι­κού Κώδικα, “αν από την τέλεση της πράξης ως την αμε­τά­κλητη εκδί­κασή της ίσχυσαν περισ­σό­τε­ρες δια­τά­ξεις νόμων, εφαρ­μό­ζε­ται αυτή που στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση οδηγεί στην ευμε­νέ­στερη μετα­χεί­ριση του κατη­γο­ρου­μέ­νου”.

Κατά την έννοια της διά­τα­ξης αυτής, με την οποία καθιε­ρώ­νε­ται η αρχή της ανα­δρο­μι­κό­τη­τας του επιει­κέ­στε­ρου ουσια­στι­κού ποι­νι­κού νόμου, που ίσχυσε από την τέλεση της πράξης μέχρι το χρόνο της αμε­τά­κλη­της εκδί­κα­σης της υπό­θε­σης, ως επιει­κέ­στε­ρος νόμος θεω­ρεί­ται εκείνος που περιέ­χει τις ευμε­νέ­στε­ρες για τον κατη­γο­ρού­μενο δια­τά­ξεις, δηλαδή εκείνος, ο οποίος με την εφαρ­μογή του, με βάση τις προ­βλε­πό­με­νες στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση προ­ϋ­πο­θέ­σεις, επι­φέ­ρει την ευνοϊ­κό­τερη για τον κατη­γο­ρού­μενο ποινική μετα­χεί­ριση.

Με το άρθρο 469 του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα, που ισχύει, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, από την 1η-7-2019, ορί­ζε­ται ότι “Μετά το εδάφιο β` της παρ. 1 του άρθρου 25 του ν. 1882/1990 προ­στί­θε­ται εδάφιο γ` ως εξής: “Στην αίτηση και στον πίνακα χρεών που υπο­βάλ­λο­νται σύμφωνα με το προη­γού­μενο εδάφιο δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και δεν υπο­λο­γί­ζο­νται για τον προσ­διο­ρι­σμό της ευθύνης του προ­σώ­που, τα χρέη που προ­έρ­χο­νται από τη μη εκτέ­λεση χρη­μα­τι­κών ποινών που επι­βλή­θη­καν από ποινικό δικα­στή­ριο και οι σχε­τι­κές με αυτά προ­σαυ­ξή­σεις, τόκοι και λοιπές επι­βα­ρύν­σεις, καθώς και τα χρέη από τα αδι­κή­ματα που τυπο­ποιού­νται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σίας μαζί με τις σχε­τι­κές με αυτά προ­σαυ­ξή­σεις, τόκους και λοιπές επι­βα­ρύν­σεις”.

Με τη διάταξη αυτή του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα ρυθ­μί­ζε­ται, με τον ανα­φε­ρό­μενο σ` αυτή τρόπο, το προ­βλε­πό­μενο από το άρθρο 25 του Ν. 1882/1990 ποινικό αδίκημα της μη κατα­βο­λής βεβαιω­μέ­νων στη φορο­λο­γική διοί­κηση χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημό­σιου δικαίου, καθώς και τις επι­χει­ρή­σεις και τους οργα­νι­σμούς του ευρύ­τε­ρου δημό­σιου τομέα, αφού ρητά ορί­ζε­ται ότι στις (νέες) αιτή­σεις και στον πίνακα χρεών που υπο­βάλ­λο­νται προς τον εισαγ­γε­λέα πρω­το­δι­κών, κατά το άρθρο αυτό, δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και δεν υπο­λο­γί­ζο­νται για τον προσ­διο­ρι­σμό της ποι­νι­κής ευθύνης του προ­σώ­που οι οφειλές που αφορούν:

α) χρέη που προ­έρ­χο­νται από τη μη εκτέ­λεση (αμιγώς) χρη­μα­τι­κών ποινών που επι­βλή­θη­καν από ποινικό δικα­στή­ριο και οι σχε­τι­κές με αυτές προ­σαυ­ξή­σεις, τόκοι και λοιπές επι­βα­ρύν­σεις και τούτο, διότι, σύμφωνα με την αιτιο­λο­γική έκθεση της μετα­βα­τι­κής αυτής διά­τα­ξης, η μη κατα­βολή της επι­βλη­θεί­σας χρη­μα­τι­κής ποινής καταρ­γεί­ται πλέον ως αυτο­τε­λές αδίκημα του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, καθώς δυνάμει της διά­τα­ξης της παρα­γρά­φου 6 του άρθρου 80 του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα, το δικα­στή­ριο μαζί με τη χρη­μα­τική ποινή ορίζει ποινή στε­ρη­τική της ελευ­θε­ρίας, η οποία πρέπει να εκτιθεί από τον κατα­δι­κα­σθέ­ντα, αν δεν κατα­βλη­θεί η χρη­μα­τική ποινή και

β) χρέη που προ­έρ­χο­νται από τα φορο­λο­γικά αδι­κή­ματα, που τυπο­ποιού­νται στο άρθρο 66 του Ν. 4174/2013 (ΚΦΔ), μαζί με τις σχε­τι­κές με αυτά προ­σαυ­ξή­σεις, τόκους και λοιπές επι­βα­ρύν­σεις και τούτο, διότι, σύμφωνα με την ίδια ως άνω αιτιο­λο­γική έκθεση, θερα­πεύ­ε­ται το άτοπο της διπλής αξιο­λό­γη­σης των αξιό­ποι­νων φορο­λο­γι­κών παρα­βά­σεων, ήτοι τόσο κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, όσο και κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 66 του Ν. 4174/2013, σε συν­δυα­σμό με εκείνες του άρθρου 8 του Ν. 4337/2015.

Ως εκ τούτου, τα ποσά που απο­τε­λούν το προϊόν που απο­κο­μί­στηκε ή επι­διώ­χθηκε με τις εν λόγω φορο­λο­γι­κές παρα­βά­σεις απο­κλεί­ο­νται πλέον από την αντι­κει­με­νική υπό­σταση του αδι­κή­μα­τος του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, δεδο­μέ­νου ότι η μη κατα­βολή αυτών τυπο­ποιεί­ται ήδη ποινικά από το άρθρο 66 του ΚΦΔ.

Τέτοια απο­κλειό­μενα χρη­μα­τικά ποσά – χρέη, τα οποία εμπί­πτουν στα αδι­κή­ματα που τυπο­ποιού­νται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σίας, είναι, μεταξύ των άλλων, τα προ­ερ­χό­μενα από την αποφυγή πλη­ρω­μής φόρου εισο­δή­μα­τος, ενιαίου φόρου ιδιο­κτη­σίας ακι­νή­των (ΕΝΦΙΑ) ή ειδικού φόρου ακι­νή­των (ΕΦΑ), από την από­κρυψη από τα όργανα της φορο­λο­γι­κής διοί­κη­σης φορο­λο­γη­τέων εισο­δη­μά­των από οποια­δή­ποτε πηγή ή περιου­σια­κών στοι­χείων, από τη μη απόδοση ή ανα­κριβή απόδοση, συμ­ψη­φι­σμό ή έκπτωση του φόρου προ­στι­θέ­με­νης αξίας, του φόρου κύκλου εργα­σιών, του φόρου ασφα­λί­στρων και των παρα­κρα­τού­με­νων και επιρ­ρι­πτό­με­νων φόρων, τελών ή εισφο­ρών κ.α..

Στην περί­πτωση του κατη­γο­ρού­με­νου από χρέη συνο­λι­κού ποσού 157.658,96€ τα 85.862,88 € συνι­στούν αδι­κή­ματα που τυπο­ποιού­νται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σίας.