ΙΝΕ-ΓΣΕΕ: Για την κρίση στην Υγεία δεν φταίει η ύφεση αλλά η λιτότητα

Ο πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος για τη δημόσια υγεία δεν είναι η ύφεση αυτή καθαυτή, αλλά η λιτό­τητα. Αυτό προ­κύ­πτει από τη μελέτη του Παρα­τη­ρη­τη­ρίου Οικο­νο­μι­κών και Κοι­νω­νι­κών Εξε­λί­ξεων του Ινστι­τού­του Εργα­σίας της ΓΣΕΕ με τίτλο: «Υγεία και μακρο­χρό­νια φρο­ντίδα στην Ελλάδα».

Η μελέτη επι­κε­ντρώ­νε­ται στις εν εξε­λί­ξει μεταρ­ρυθ­μί­σεις στα πεδία της υγειο­νο­μι­κής και μακρο­χρό­νιας φρο­ντί­δας στην Ελλάδα κατά τα τελευ­ταία χρόνια υπό τις συν­θή­κες της οικο­νο­μι­κής κρίσης και της παρα­τε­τα­μέ­νης λιτό­τη­τας.

Διε­ρευ­νώ­νται, από μια συγκρι­τική σκοπιά, οι θεσμι­κές αλλαγές σε επι­μέ­ρους τομείς των παρα­πάνω πεδίων, οι τάσεις εξέ­λι­ξης των δαπανών για την υγεία και τη μακρο­χρό­νια φρο­ντίδα, η διάρ­θρωση της παροχής υπη­ρε­σιών (με έμφαση κυρίως στην πρω­το­βάθ­μια υγειο­νο­μική περί­θαλψη και την κοι­νω­νική φρο­ντίδα), οι επι­πτώ­σεις της κρίσης και των πολι­τι­κών λιτό­τη­τας στην πρό­σβαση στις υπη­ρε­σίες υγείας και στις εκβά­σεις υγείας, καθώς επίσης και ο διευ­ρυ­νό­με­νος ρόλος της εθε­λο­ντι­κής δράσης και των ΜΚΟ στο χώρο της υγείας.

Σύμφωνα με τη μελέτη, στην Ελλάδα -όπως και στις άλλες χώρες που έχουν εντα­χθεί σε προ­γράμ­ματα «βοή­θειας»- η κρίση αλλά κυρίως οι μνη­μο­νια­κές δεσμεύ­σεις έχουν επι­δει­νώ­σει τα ήδη σοβαρά προ­βλή­ματα που αντι­με­τώ­πισε το σύστημα υγείας της χώρας.

Όπως σημειώ­νε­ται, η δημο­σιο­νο­μική λιτό­τητα και ο εξορ­θο­λο­γι­σμός του κόστους που επι­βάλ­λουν οι δεσμεύ­σεις των μνη­μο­νίων έγιναν κεντρι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες που προ­σα­να­το­λί­ζουν τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις εις βάρος της ποιό­τη­τας, της ίσης πρό­σβα­σης και της προ­σι­τό­τη­τας, καθώς η ηγεσία της Ε.Ε. επέλεξε να ακο­λου­θή­σει το δρόμο της «σύγκλι­σης» μέσω της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης, στο πλαίσιο της οποίας η συρ­ρί­κνωση του κοι­νω­νι­κού κράτους, η απορ­ρύθ­μιση της αγοράς εργα­σίας και η μείωση του μισθο­λο­γι­κού κόστους απο­τε­λούν τα κεντρικά εργα­λεία πολι­τι­κής για την ενί­σχυση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας της οικο­νο­μίας.

Κάτι που παρα­τη­ρεί­ται και σε άλλες χώρες που έχουν εντα­χθεί σε πρό­γραμμα.

Όπως μάλιστα σημειώ­νε­ται, ακόμα και η Ιρλαν­δία, η οποία απο­τέ­λεσε χώρα-πρότυπο για τη «χρηστή» δια­χεί­ριση της οικο­νο­μίας κατά τη διάρ­κεια της κρίσης εφαρ­μό­ζο­ντας πιστά τις πολι­τι­κές λιτό­τη­τας της Τρόικας, εμφα­νί­ζει τάσεις οικο­νο­μι­κής ανά­καμ­ψης χωρίς ωστόσο να μειώ­νε­ται σημα­ντικά η ανεργία (περίπου 12% το 2014), ενώ το ποσοστό των ατόμων που δια­βιούν κάτω από το όριο της φτώ­χειας παρα­μέ­νει σχετικά υψηλό (14,1% το 2013).

Σύμφωνα με τους συγ­γρα­φείς της μελέτης, η περί­πτωση της Ιρλαν­δίας, όπως και αυτή της Λετο­νίας, δείχνει ότι τα μέτρα λιτό­τη­τας που επι­βλή­θη­καν ορι­ζό­ντια στο κοι­νω­νικό σώμα εξα­κο­λου­θούν να έχουν

επώδυνα κοι­νω­νικά απο­τε­λέ­σματα.