Απορρίφθηκε αγωγή ιατρού κατά τριών παιδιών αποθανόντος μετά από νοσηλεία στο Νοσοκομείο Ρόδου

Με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησε μια ιατρός κατά τριών κατοί­κων της Ρόδου με την οποία διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ωση για βλάβες που υπέστη από ισχυ­ρι­σμούς που ανέ­πτυ­ξαν για την επάρ­κειά της ως επι­στή­μο­νος κατά την περί­θαλψη οικείου τους που κατέ­ληξε.

Την 30ή Απρι­λίου 2016, νοση­λεύ­θηκε στην Α’ παθο­λο­γική κλινική του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ροδου και περί ώρα 18.00 ο ήδη απο­βιώ­σας πατέρας των ενα­γο­μέ­νων.

Την ίδια ημέρα και ώρα βρι­σκό­ταν στην υπη­ρε­σία της ως εφη­με­ρεύ­ουσα ιατρός η ενά­γουσα, η οποία ανέλαβε μαζί με το νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό την αρωγή του ασθε­νούς.

Ωστόσο, ο τελευ­ταίος, απε­βί­ωσε την ίδια μέρα στις 23.30 με αιτία θανάτου κατά τη χρη­σι­μο­ποιού­μενη ιατρική ορο­λο­γία, την πρό­σφατη ισχαι­μία του μυο­καρ­δίου και την καρ­διακή κάμψη επί εδάφους υπερ­τρο­φι­κής καρ­διο­μυο­πά­θειας.

Η αδόκητη και όλως αιφ­νί­δια για τους ενα­γο­μέ­νους απώλεια του πατέρα τους είχε ως απο­τέ­λε­σμα την απόδοση ευθυνών από την πλευρά τους προς την ενά­γουσα, η οποία ενε­πλάκη κατα κύριο λόγο στη νοση­λεία του.

Για τον λόγο αυτό, υπέ­βα­λαν έγκληση, στην οποία μεταξύ άλλων, ανέ­φε­ραν ότι ο θάνατος του πατέρα τους οφεί­λετο σε μια σειρά παρα­λεί­ψεων και λαν­θα­σμέ­νων ενερ­γειών της, η οποία είχε συνο­λικά απα­ξιω­τική στάση ως προς την αντι­με­τώ­πιση του επί­δι­κου περι­στα­τι­κού, προέβη σε μη έγκαιρη και λαν­θα­σμένη διά­γνωση και μέθοδο θερα­πείας, δεν παρα­κο­λού­θησε την πορεία της υγείας του πατέρα τους και αμέσως μετά τον θάνατό του έσκισε τα έγγραφα του ιατρι­κού του φακέλου συντάσ­σο­ντας νέα αντί­στοιχα έγγραφα.

Η εν λόγω έγκληση απορ­ρί­φθηκε δυνάμει διά­τα­ξης της Εισαγ­γε­λέας Πρω­το­δι­κών Ρόδου, διότι προ­έ­κυψε ότι άπαντες οι ιατροί και το νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό του νοσο­κο­μείου έδρασαν «lege artis», επι­δει­κνύ­ο­ντας δηλαδή τη δέουσα ιατρική προσοχή και επι­μέ­λεια και λει­τουρ­γώ­ντας με τον ενδε­δειγ­μένο τρόπο, χωρίς να προβούν σε ιατρικά σφάλ­ματα και χωρίς να παρα­λεί­ψουν καμία απα­ραί­τητη ενέρ­γεια.

Ωστόσο, ανα­φο­ρικά με τον τρόπο διά­γνω­σης και θερα­πείας του ήδη θανό­ντος σε κάθε περί­πτωση, και ανε­ξάρ­τητα από το ό,τι η ενά­γουσα έπραξε σύμφωνα με τον Κώδικα Ιατρι­κής Δεο­ντο­λο­γίας και απο­βλέ­πο­ντας στο καλύ­τερο δυνατό απο­τέ­λε­σμα, δεν απο­δεί­χθηκε ότι οι ενα­γό­με­νοι πίστευαν ότι τα όσα κατήγ­γει­λαν με την έγκλησή τους ήταν ψευδή.

Σε ό,τι αφορά στην στάση της ενά­γου­σας μετά τον θάνατό του οι ενα­γό­με­νοι στην έγκλησή τους ισχυ­ρί­στη­καν ότι η ενά­γουσα ανα­κοί­νωσε τον θάνατο του πατέρα τους γελώ­ντας και κάνο­ντας χει­ρο­νο­μίες, δηλαδή κινώ­ντας τα χέρια ορι­ζό­ντια, γεγονός το οποίο η τελευ­ταία αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά.

Ωστόσο, το Δικα­στή­ριο δια­τή­ρησε αμφι­βο­λίες για την ανα­λή­θεια του γεγο­νό­τος αυτού, ενόψει της απο­δει­κτι­κής θεμε­λί­ω­σης των ενα­γό­με­νων.

Περαι­τέρω, οι ενα­γό­με­νοι ισχυ­ρί­στη­καν στην έγκλησή τους ότι η ενά­γουσα, έσκισε τα έγγραφα του ιατρι­κού φακέλου του πατέρα τους και ξεκί­νησε να συντάσ­σει νέα έγγραφα, αν και οι ίδιοι της είχαν ζητήσει να τους δώσει τα σχετικά αντί­γραφα.

Το δικα­στή­ριο έκρινε, μεταξύ άλλων πως από το σύνολο των μαρ­τυ­ρι­κών κατα­θέ­σεων απο­δει­κνύ­ε­ται ότι ο πρώτος ενα­γό­με­νος πράγ­ματι έψαχνε στους κάδους απορ­ριμ­μά­των για στοι­χεία τα οποία θεω­ρούσε ότι κατέ­στρεψε η ενά­γουσα και ως εκ τούτου απο­δει­κνύ­ε­ται ότι οι ενα­γό­με­νοι -έστω και εσφαλ­μένα και ενόψει της συναι­σθη­μα­τι­κής τους φόρτισης- υπο­λάμ­βα­ναν ότι η ενά­γουσα είχε προβεί στην εν λόγω πράξη.

Ανα­φο­ρικά με την ιατρική αμέλεια που κατα­λο­γί­στηκε στην ενά­γουσα από τους ενα­γό­με­νους, από το σύνολο των περι­στά­σεων προ­έ­κυψε ότι οι τελευ­ταίοι είχαν δικαιο­λο­γη­μένο ενδια­φέ­ρον να υπο­βά­λουν την έγκλησή τους, ενόψει του ό,τι επε­δί­ω­καν να διε­ρευ­νη­θούν σε βάθος τα αίτια του θανάτου του πατέρα τους και να απο­δο­θούν οι αντί­στοι­χες ευθύνες, αυτή δε ήταν και η μόνη πρόθεσή τους.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε για τους ενα­γό­με­νους ο δικη­γό­ρος κ. Γιώργος Κακα­κιός.