Δημ. Kαιρίδης: «Ο Ερντογάν βρίσκεται σε δύσκολη θέση γιατί μετρά ήττες σε πολλά μέτωπα»

Κύριε Καιρίδη, να ξεκι­νή­σουμε από τα εθνικά μας θέματα και με τις προ­κλή­σεις που δέχεται η χώρα μας από την Τουρκία και όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται στον Έβρο.

Υπήρξε ένα σχέδιο από την πλευρά του Ταγίπ Ερντο­γάν να εκβιά­σει την Ελλάδα και την Ευρώπη με εργα­λείο τους πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες που βρί­σκο­νται στην Τουρκία. Ο «εκβια­σμός» αυτός, απέτυχε εξαι­τίας της απο­φα­σι­στι­κής και άμεσης αντί­δρα­σης της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης και του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Κυριά­κου Μητσο­τάκη. Ο Ερντο­γάν υπο­τί­μησε την απο­φα­σι­στι­κό­τητα της Ελλάδας και υπο­τί­μησε την μεγάλη αλλαγή που έχει επέλθει στην Ευρώπη –σε σχέση με το 2015 στο ζήτημα αυτό.

Επι­πλέον, αν ήταν να κάνουμε έναν απο­λο­γι­σμό του τελευ­ταίου μήνα η Ελλάδα εκμε­ταλ­λεύ­τηκε με μεγάλη μαε­στρία την ευκαι­ρία που της δόθηκε για να επι­βε­βαιώ­σει την ευρω­παϊ­κό­τητα των ανα­το­λι­κών της συνόρων προς την Τουρκία, να φέρει την ευρω­παϊκή ηγεσία στον Έβρο, να την συσπει­ρώ­σει και να την συστοι­χί­σει πίσω από τις ελλη­νι­κές θέσεις, και βέβαια, να έρθουν και δυνά­μεις των ευρω­παϊ­κών χωρών (όπως από την Αυστρία, την Πολωνία, ενι­σχύ­σεις από την Frontex κ.λπ.) στην κοινή προ­σπά­θεια φύλαξης των εξω­τε­ρι­κών συνόρων της Ευρώπης. Ήταν μια στιγμή ‘χειραφέτησης’ της Ευρώπης με ευρύ­τε­ρες γεω­στρα­τη­γι­κές –μακροπρόθεσμα- συνέ­πειες που θα τις δούμε να ξετυ­λί­γο­νται συν τω χρόνω.

Βέβαια, ο Ερντο­γάν συνε­χί­ζει την προ­κλη­τι­κό­τητα και το βλέ­πουμε αυτό στον Έβρο και στα νησιά. Ωστόσο, βρί­σκε­ται και σε δύσκολη θέση. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Ο Ερντο­γάν βρί­σκε­ται σε δύσκολη θέση, διότι μετράει ήττες σε μια σειρά από κρίσιμα μέτωπα όπως το Ιντλιπμ, η Μόσχα, οι Καστα­νιές, το Αιγαίο, οι Βρυ­ξέλ­λες. Βρέθηκε απο­μο­νω­μέ­νος και δέχτηκε μεγάλη κριτική και στο εσω­τε­ρικό της Τουρ­κίας παρ’ όλο που ελέγχει τα τουρ­κικά ΜΜΕ σε πολύ μεγάλο βαθμό, ενώ από την άλλη, έχει τα ζητή­ματα της οικο­νο­μίας και ευρύ­τερα, της κού­ρα­σης και της φθοράς μετά από 18 χρόνια στην εξουσία. Αυτό δεν σημαί­νει ότι η Τουρκία έγινε ένας… εύκολος αντί­πα­λος. Παρα­μέ­νει μια μεγάλη χώρα, με πολλά χαρτιά στα χέρια της, γι αυτό χρειά­ζε­ται εγρή­γορση και ψυχραι­μία από την δική μας πλευρά. Το βέβαιο είναι, ότι πέρα από την επι­τυ­χία στον Έβρο, καλό είναι να υπο­γραμ­μι­στεί και η μεγάλη επι­τυ­χία στο μέτωπο του Αιγαίου, όπου παρα­δο­σιακά θεω­ρεί­ται η πιο δύσκολη περιοχή για να ψυλα­χτεί. Με την παρου­σία περίπου 100 σκαφών του Λιμε­νι­κού, του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού και της Frontex κατα­φέ­ραμε αυτό που μας έλεγαν ότι ήταν αδύνατο: δηλαδή, να μηδε­νί­σουμε τις ροές. Πράγμα που δείχνει πως όταν το ελλη­νικό κράτος απο­φα­σί­ζει και έχει την ηγεσία που μπορεί να λάβει τις κατάλ­λη­λες απο­φά­σεις, τότε τα κατα­φέρ­νει. Είναι μια επι­τυ­χία. Πιστεύω ότι ο Ερντο­γάν επι­χει­ρεί (και θα το επι­χει­ρή­σει ξανά) μέσα στον εκνευ­ρι­σμό του, να προ­κα­λέ­σει προ­βο­κά­τσια ώστε να υπάρ­ξουν πρω­το­σέ­λιδα στον διεθνή Τύπο που θα φέρουν την Ελλάδα, απο­λο­γού­μενη –κι εδώ, υπάρχει όμως μια ‘ανίερη’ συμ­μα­χία του αυταρ­χι­κού Ερντο­γάν με τους δικαιω­μα­τι­στές του διε­θνούς Τύπου. Υπάρχει πάντα η ανη­συ­χία για ένα θερμό επει­σό­διο, μια πρό­κληση είτε στο Αιγαίο, είτε στην ανα­το­λική Μεσό­γειο μετά το τουρκο-λυβικό σύμφωνο που προη­γή­θηκε.

Είναι αλήθεια ότι με τα FakeNews, ο Τούρκος Πρό­ε­δρος έκανε πολύ μεγάλη προ­πα­γάνδα αλλά τελικά, δεν του βγήκε όπως το ήθελε…

Νομίζω εδώ, ότι πρέπει να υπο­γραμ­μι­στεί ο επαγ­γελ­μα­τι­σμός, η ψυχραι­μία, η αυτο­συ­γκρά­τηση, η πει­θαρ­χία των Ελλη­νι­κών Σωμάτων Ασφα­λείας, τα οποία λει­τούρ­γη­σαν απο­λύ­τως εντός του Νόμου και του κράτους δικαίου. Έχοντας απο­κτή­σει εμπει­ρία στο πώς να ελέγ­χουν μεγάλα πλήθη, αντι­με­τώ­πι­σαν την πολύ μεγάλη ένταση –κυρίως στις Καστανιές- πολύ απο­τε­λε­σμα­τικά και δεν είχαμε τα θύματα που ενδε­χο­μέ­νως ήθελε ο Ερντο­γάν. Σε αυτή την πορεία θα πρέπει να συνε­χί­σουμε και να επι­μεί­νουμε –γι αυτό επιμένω κι εγώ προ­σω­πικά όπως και συνο­λικά η κυβέρνηση- ότι δεν υπάρχει χώρος για έκτροπα, για ταρα­ξίες, για φανα­τι­κούς, για έξαλ­λους… Ο στόχος μας δεν είναι οι κατα­τρεγ­μέ­νοι αυτού του κόσμου, αλλά ένας αδί­στα­κτος αυταρ­χι­κός ηγέτης, ο οποίος ενώ φυλα­κί­ζει δημο­σιο­γρά­φους και πολι­τι­κούς δια­φω­νού­ντες στο εσω­τε­ρικό της χώρας του, ενώ ανα­τρέ­πει τα νομικά θέσφατα και συμπε­ρι­φέ­ρε­ται ως ‘πειρατής’ στο εξω­τε­ρικό, υπο­δύ­ε­ται τον ρόλο του υπε­ρα­σπι­στή του διε­θνούς δικαίου προ­κει­μέ­νου να φέρει σε δύσκολη θέση την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Είναι πασι­φα­νές ότι η προ­σπά­θεια αυτή είναι κατα­γέ­λα­στη –όταν προ­έρ­χε­ται ιδίως από κάποιους σαν τον Ερντο­γάν με αυτό το παρελθόν- αλλά σε αυτό πρέπει κι εμείς να επι­μεί­νουμε. Υπάρ­χουν δημο­σιεύ­ματα για τα οποία ο πρω­θυ­πουρ­γός κ. Μητσο­τά­κης και το επι­τε­λείο του έχουν πλήρη συναί­σθηση για το διαρκώς μετα­βαλ­λό­μενο διεθνές περι­βάλ­λον, σε αντί­θεση με πολύ μεγάλο μέρος του ελλη­νι­κού πολι­τι­κού κόσμου που επι­μέ­νει να λει­τουρ­γεί με εσω­στρέ­φεια. Και υπο­γραμ­μίζω την εξω­στρέ­φεια του Κυριά­κου Μητσο­τάκη και την πολι­τική του ευρυ­μά­θεια και αντί­ληψη που είναι πολύ χρήσιμα προ­σό­ντα στην δύσκολη αυτή συγκυ­ρία.

Εκτιμώ πως ο απο­λο­γι­σμός είναι θετικός. Ωστόσο, η Ελλάδα χρειά­ζε­ται επι­πλέον ένταση της προ­σπά­θειας απέ­να­ντι στα διεθνή ΜΜΕ και στην διεθνή κοινή γνώμη.

Έχουμε όμως την στήριξη της Ευρώπης…

Πράγ­ματι, έχουμε την στήριξη της Ευρώπης –κι αυτό είναι πολύ σημα­ντικό. Πολλές χώρες όπως η Γαλλία, οι Σκαν­δι­να­βι­κές χώρες που είναι ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νες σε ζητή­ματα ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των κ.λπ. βοηθούν. Ωστόσο, σε αυτόν τον οιωνεί υβρι­δικό πόλεμο που παί­ζε­ται και στα διεθνή ΜΜΕ απαι­τεί­ται διαρκής και έντονη ελλη­νική παρου­σία.

Τελικά είδαμε ότι έχουμε συμ­μά­χους σε μια πάρα πολύ δύσκολη και κρίσιμη συγκυ­ρία. Δεν είμαστε μόνοι…

Ο Ερντο­γάν, επι­χεί­ρησε να δια­σπά­σει γι ακόμη μια φορά την Ευρώπη –όπως κάθε αυταρ­χι­κός ηγέτης π.χ. ο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν και ο Ντό­ναλντ Τραμπ που δεν συμπα­θούν την Ευρω­παϊκή Ένωση και την ευρω­παϊκή ενότητα. Κι αυτό για πολύ ευνό­η­τους λόγους. Ο Τούρκος πρό­ε­δρος, έπαιξε όμως σε ένα λάθος γήπεδο. Διότι όλοι στην Ευρώπη, συναι­σθά­νο­νται τον κίνδυνο από μια επα­νά­ληψη αυτού που ζήσαμε το 2015 – 2016. Το οποίο οδήγησε στο Brexit την Μεγάλη Βρε­τα­νία, στην άνοδο της Αλτερ­να­τί­βας στην Γερ­μα­νία, στην άνοδο του Σαλβίνι στην Ιταλία και λει­τούρ­γησε εντελώς απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τικά για την πολι­τική ζωή της Ευρώπης. Και οι ευρω­παϊ­κές ηγεσίες, συσπει­ρώ­θη­καν προ του κιν­δύ­νου –έναν ζωτικό κίνδυνο που απει­λούσε τις ίδιες τις ευρω­παϊ­κές ηγεσίες.

Τώρα, θα πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε πολλά βήματα παρα­πέρα, πέρα από την απο­στολή δεκάδων ή εκα­το­ντά­δων στε­λε­χών, πέρα από την χρη­μα­το­δό­τηση, πέρα από την διπλω­μα­τική στήριξη, σε μια ανα­θε­ώ­ρηση του Δου­βλί­νου, σε μια ενί­σχυση του ευρω­παϊ­κού μηχα­νι­σμού ασύλου, μετα­νά­στευ­σης και προ­στα­σίας των εξω­τε­ρι­κών συνόρων, με τελική κατά­ληξη (κάτι που διεκ­δι­κούσε πάντα η Ελλάδα και τώρα το κλίμα οδεύει προς την θετική κατεύ­θυνση) την δημιουρ­γία ‘ευρω­παϊ­κού στρατού’. Εάν συμβεί αυτό, ο ευρω­παϊ­κός στρατός θα δώσει δύναμη στην φωνή της Ευρώπης.

Έχει συζη­τη­θεί πάντως και στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο και έχει τεθεί επα­νει­λημ­μένα.

Το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο είναι το πιο προ­χω­ρη­μένο, βέβαια. Το θέμα είναι ότι οι κυβερ­νή­σεις χωρών που εύκολα εφη­συ­χά­ζουν (όπως Λου­ξεμ­βούργο και Βέλγιο) πρέπει να δούν τι συμ­βαί­νει στις ανα­το­λι­κές εσχα­τιές που είναι ευαί­σθητη περιοχή όπου υπάρ­χουν όλες αυτές οι κρίσεις. Δεν είναι μόνον ταρα­ξίας η Τουρκία, είναι και οι άλλες κρίσεις στην Μέση Ανατολή κ.λπ. Άρα η Ελλάδα, σε συνερ­γα­σία με χώρες που έχουν γεω­στρα­τη­γική αντί­ληψη όπως π.χ. η Γαλλία, θα συνε­χί­σει να πιέζει προς αυτή την κατεύ­θυνση.