Αναντιστοιχίες

Ουδείς μπορεί να αμφι­σβη­τή­σει το μέγα πλήθος και μέγα πάθος στο προ­χθε­σινό συλ­λα­λη­τή­ριο στο Σύνταγμα. Αν στα­θούμε ψύχραιμα και από από­σταση χωρίς τυφλούς φανα­τι­σμούς , χλευα­σμούς και μηδε­νι­σμούς, ευκρι­νώς θα δούμε την ανα­ντι­στοι­χία μεταξύ κοινού αισθή­μα­τος της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας και του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού της χώρας. Οσο και να θέλει να εθε­λο­τυ­φλεί η κυβέρ­νηση, όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι δεν ήταν «ακραίοι» ή χρυ­συ­γί­τες. Αρέ­σκε­ται να «χαρίζει» χιλιά­δες ανθρώ­πους σε αντι­κοι­νο­βου­λευ­τι­κές μειο­ψη­φίες. Μόνο που μειο­ψη­φίες δεν κάνουν μεγάλα τα συλ­λα­λη­τή­ρια. Ευτυχώς! Από την άλλη, δεν είναι πολύ σίγουρο ότι μπορεί να εκπρο­σω­πη­θεί το μήνυμά των χιλιά­δων αυτών ανθρώ­πων, με την καθα­ρό­τητα και την γνη­σιό­τητα που το εκφράζουν- θα επα­να­λάβω  πέρα από φανα­τι­σμούς και γραφικότητες- από το υπό­λοιπο πολι­τικό προ­σω­πικό. Αντί­θετα το Μακε­δο­νικό, για πολλούς στάθηκε αφορμή να το εκμε­ταλ­λευ­θούν πολι­τικά, να δρουν ανε­ξέ­λεγ­κτοι και χωρίς φραγ­μούς σε ένα χαοτικό περι­βάλ­λον εκβια­σμών και αντε­γκλή­σεων. Και χωρίς καμία αιδώ, που σε άλλες εποχές, θα τους περιό­ριζε τον τυχο­διω­κτι­σμό και τις αμο­ρα­λι­στι­κές δια­θέ­σεις.