«Κραυγή αγωνίας» των ξεναγών – «Ζούμε το μαρτύριο της σταγόνας»

«Κραυγή» αγωνίας υψώνουν διπλω­μα­τού­χοι ξεναγοί, οδηγοί του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων και εργα­ζό­με­νοι σε του­ρι­στικά γραφεία. Το μέλλον τους μοιάζει αβέβαιο και ζοφερό. Χωρίς αντι­κεί­μενο απα­σχό­λη­σης από το πρώτο lockdown ακόμα καθώς ο του­ρι­σμός είναι «κλει­στός», ενώ κι όταν άνοιξε τη θερινή περίοδο υπήρχαν αυστηρά υγειο­νο­μικά πρω­τό­κολλα και μέτρα που περιό­ρι­ζαν τη δουλειά τους, με οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες και με το αίσθημα της αδικίας να τους «πνίγει» καθότι, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, δεν είχαν την ίδια αντι­με­τώ­πιση με άλλους επαγ­γελ­μα­τίες του του­ρι­στι­κού κλάδου από την Πολι­τεία δεν ξέρουν τι να περι­μέ­νουν για την επόμενη ημέρα.

Ο κλάδος των ξεναγών είναι ένας από εκεί­νους που συμπα­ρέ­συρε η «δίνη» της παν­δη­μίας του κορο­νοϊού. Με κλειστά σύνορα, με «σφρα­γι­σμένα» μουσεία και πολι­τι­στι­κούς χώρους, με τη μη έλευση επι­σκε­πτών από παρα­δο­σια­κές αγορές όπως η Αμερική, τα Βαλ­κά­νια, η Ευρώπη και η Τουρκία, αλλά και με τα αυστηρά μέτρα όταν πατή­θηκε το «on» στον του­ρι­σμό το καλο­καίρι (π.χ. οκτώ άτομα μόνο μέσα στα μουσεία) πώς θα μπο­ρού­σαν να εργα­στούν; Οι περισ­σό­τε­ροι δεν δού­λε­ψαν καθόλου ενώ και όσοι το έκαναν, ήταν μόνο για λίγες ημέρες, μετρη­μέ­νες στα δάχτυλα των χεριών. Όταν ο μέσος όρος εργα­σίας για έναν ξεναγό είναι περίπου 160 – 180 ημέρες τον χρόνο και εφέτος εργά­στηκε μόλις 17- 20 ημέρες, τότε κατα­νοεί κανείς τη δυσκο­λία στην οποία έχουν περιέλ­θει οι συγκε­κρι­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τίες. Μάλιστα, όπως επι­ση­μαί­νουν έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν και την αδικία του ότι πολλοί έμειναν εκτός της ανα­στο­λής των συμ­βά­σεων εργα­σίας, κάτι το οποίο θα τους έδινε το δικαί­ωμα διεκ­δί­κη­σης των επι­δο­μά­των στή­ρι­ξης από το κράτος, αφού δεν δινόταν η δυνα­τό­τητα να προ­σλη­φθούν έστω και για μια ημέρα προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σουν να λάβουν τα συγκε­κρι­μένα ωφε­λή­ματα.

Η ιστορία της κα Α.Τ. είναι χαρα­κτη­ρι­στική των δυσχε­ρειών που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ξεναγοί. Μιλώ­ντας στο enikonomia.gr ανα­ρω­τιέ­ται «ποιο μπορεί να είναι το μέλλον μας; Όταν οι αερο­πο­ρι­κές εται­ρείες έχουν καθη­λώ­σει τα αερο­πλάνα, οι χώρες είναι κλει­στές, περι­μέ­νουμε τα εμβόλια να δούμε τι θα γίνει… δεν έχουμε αντι­κεί­μενο εργα­σίας, έχουμε να δου­λέ­ψουμε πόσους μήνες». Όπως υπο­στη­ρί­ζει η ίδια «είμαι 46 ετών, εργά­ζο­μαι επί 22 χρόνια στον του­ρι­σμό, τέτοια… λαίλαπα δεν έχω ξανα­βιώ­σει. Σε περί­πτωση ανερ­γίας δεν θα επι­λέ­ξουν να προ­σλά­βουν εμένα, αλλά κάποιον νεότερο ηλι­κιακά. Όλα αυτά τα σκε­φτό­μα­στε και αγω­νιούμε. Αισθά­νο­μαι πολύ άσχημα ψυχο­λο­γικά. Ξέρετε τι είναι να είσαι επί της ουσίας συντα­ξιού­χος πριν από την ώρα σου;». Η ξεναγός λέει επίσης ότι «ακόμη και με τα επι­δό­ματα – όσοι τα παίρνουμε- και με τα μέτρα στή­ρι­ξης ζούμε το μαρ­τύ­ριο της στα­γό­νας. Μας ενη­με­ρώ­νουν μήνα – μήνα και δεν γνω­ρί­ζουμε τι θα γίνει τον επόμενο. Η ανεργία στον κλάδο μας χτυπά «κόκκινο», βρί­σκε­ται στο 100%».

Ανα­γκά­στη­καν να αλλά­ξουν επάγ­γελμα

Πολλοί ξεναγοί προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σουν να επι­βιώ­σουν οικο­νο­μικά και να ζήσουν τις οικο­γέ­νειές τους, ανα­γκά­στη­καν να αλλά­ξουν επάγ­γελμα. Άλλοι εργά­ζο­νται σε σούπερ μάρκετ, κάποιοι σε πόστα τηλε­φω­νι­κής εξυ­πη­ρέ­τη­σης σε διά­φο­ρες εται­ρείες. Τούς βοή­θη­σαν να βρουν εργασία οι ξένες γλώσσες που γνω­ρί­ζουν καλά.

Σημειώ­νε­ται, ότι οι διπλω­μα­τού­χοι ξεναγοί είχαν λάβει την άνοιξη το επίδομα ανα­στο­λής εργα­σίας ύψους 800 ευρώ, για τις 15 ημέρες του Μαρτίου και τον Απρίλιο. Πρό­σφατα έλαβαν την απο­ζη­μί­ωση ειδικού σκοπού για τους μήνες Σεπτέμ­βριο και Οκτώ­βριο. Βάσει των συγκυ­ριών, ζητούν και την περαι­τέρω παρά­ταση της επι­δό­τη­σης για τους χει­με­ρι­νούς μήνες έως τον Απρίλιο του 2021 (ώστε να έχουν του­λά­χι­στον 100 ένσημα το 2021). Επι­πλέον, ζητούν ανα­δρο­μική απο­ζη­μί­ωση για τους μήνες Μάιο, Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγου­στο του 2020, ώστε να έχουν ένα αξιο­πρε­πές εισό­δημα δια­βί­ω­σης.

Τσι­λί­δης: Σοβαρά και τερά­στια τα προ­βλή­ματα – Να βρεθούν λύσεις

«Σοβαρά και τερά­στια» χαρα­κτη­ρί­ζει ο πρό­ε­δρος της FedHATTA, Λύσαν­δρος Τσι­λί­δης τα προ­βλή­ματα των ξεναγών και άλλων κλάδων του του­ρι­σμού. Όπως τονίζει ο ίδιος μιλώ­ντας στο enikonomia.gr, «δυστυ­χώς επι­βε­βαιω­θή­καμε και για τη μείωση των του­ρι­στι­κών εσόδων και για το ότι η περι­πέ­τεια αυτή που ζούμε θα έχει διάρ­κεια και θα φτάσει έως το τέλος Μαΐου. Και αυτό καθότι έχουμε να κάνουμε με έναν άγνωστο πόλεμο ενα­ντίον ενός «αόρατου εχθρού», του κορο­νοϊού».

Σύμφωνα με τον κ. Τσιλίδη, «ορθώς δια­μαρ­τύ­ρο­νται οι ξεναγοί και άλλοι κλάδοι. Εργα­ζό­με­νοι που τίθε­νται σε ανα­στολή εργα­σίας και υφί­στα­νται και ταλαι­πω­ρία αλλά και αντι­με­τω­πί­ζουν οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα. Επίσης αδι­κη­μέ­νοι είναι οι εργα­ζό­με­νοι που απα­σχο­λού­νται εποχικά στα γραφεία ταξι­δίων, καθώς θα έπρεπε να προ­σλαμ­βά­νο­νται έστω για μία ημέρα από την επι­χεί­ρηση για να μπο­ρέ­σουν να βγουν σε ανα­στολή και να τους χορη­γη­θεί το επίδομα, όμως, αυτό δεν έγινε για όλους». Όπως υπο­στη­ρί­ζει, «από 5.000 του­ρι­στικά γραφεία μόνο 500 πήραν επι­στρε­πτέα προ­κα­τα­βολή (είτε επειδή δεν πλη­ρού­σαν τα κρι­τή­ρια ή και επειδή κάποιοι δεν ήθελαν δεδο­μέ­νου ότι το 50% θα πρέπει να επι­στρα­φεί στο κράτος έπειτα από δύο χρόνια και δεν επι­θυ­μούν να βάλουν επι­πλέον «βάρος» οικο­νο­μικό πάνω τους) και τα υπό­λοιπα τέθηκαν στο… περι­θώ­ριο. Το κενό που δημιουρ­γεί­ται είναι τερά­στιο».

Ο κ. Τσι­λί­δης επι­ση­μαί­νει ότι «πρέπει να ανα­κοι­νω­θεί από τους αρμο­δί­ους το τι μέλλει γενέ­σθαι και εάν θα υπάρ­ξουν τα όποια μέτρα στή­ρι­ξης και ποια θα είναι αυτά από τώρα και με ορί­ζο­ντα ως τον Μάρτιο για να γνω­ρί­ζουν οι εργα­ζό­με­νοι στον του­ρι­σμό τι έχουν να προσ­δο­κούν και να περι­μέ­νουν. Αυτό που ζουν είναι βασα­νι­στικό. Είναι το μαρ­τύ­ριο της στα­γό­νας. Πρέπει η Πολι­τεία να δει τα πραγ­μα­τικά γεγο­νότα, τις πραγ­μα­τι­κές δια­στά­σεις του προ­βλή­μα­τος. Ας βρει έναν τρόπο να πάρει ένα διεθνές δάνειο, το οποίο θα δια­τε­θεί στις του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, ας βρει έναν τρόπο έπειτα από συζη­τή­σεις με τις Βρυ­ξέλ­λες ώστε να δια­θέ­σει ένα μέρος από το covid budget γι’ αυτές τις επι­χει­ρή­σεις. Και μάλιστα ένα ποσό θα έπρεπε να δοθεί ως απο­ζη­μί­ωση βλάβης. Η αναβολή πλη­ρω­μής φόρων και άλλων υπο­χρε­ώ­σεων ναι μεν δίνει μια «ανάσα», αλλά είναι ασπι­ρίνη, καθώς τα χρέη συσ­σω­ρεύ­ο­νται και θα πρέπει να πλη­ρω­θούν κάποια στιγμή. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα γεν­νή­σει νέες γενιές «κόκ­κι­νων δανείων» και νέου «φορτίου» υπο­χρε­ώ­σεων”

Πηγή : enikonomia.gr

Της Εύης Κατσώλη