Η Δήμητρα… ξαναγεννήθηκε όταν από 155 κιλά έφτασε στα 55!

Συ­νέ­ντευ­ξη στη Μαίρη Φώτη 

Η Δή­μη­τρα Φώκου, πριν από με­ρι­κά χρό­νια, απο­φά­σι­σε να δώσει μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία στον εαυτό της να ζήσει φυ­σιο­λο­γι­κά, παίρ­νο­ντας την από­φα­ση να χάσει κιλά. Πολλά κιλά. Μέσα σε διά­στη­μα λίγων μηνών, με την βο­ή­θεια της επι­στή­μης έχασε 100 κιλά και παρά το γε­γο­νός ότι λόγω της επι­βα­ρυ­μέ­νης υγεί­ας της, ήρθε πολύ κοντά στον θά­να­το, εξο­μο­λο­γεί­ται στη «δ» πως αν έπρε­πε να γυ­ρί­σει τον χρόνο πίσω, θα έπαιρ­νε και πάλι την ίδια από­φα­ση.

Σή­με­ρα, έχο­ντας «ξα­να­γεν­νη­θεί» όπως λέει στη συ­νέ­ντευ­ξή της, μας πε­ρι­γρά­φει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά της πριν και μετά το χει­ρουρ­γείο αλλά και την προ­σω­πι­κή μάχη που έδινε επί οκτώ ώρες για να κρα­τη­θεί ζω­ντα­νή. «Ηταν ένα με­γά­λο μά­θη­μα λέει» και απο­λαμ­βά­νει υγιής πλέον και γε­μά­τη ενέρ­γεια την νέα της ζωή.

• Δή­μη­τρα, πόσα κιλά έχα­σες;

Εχασα συ­νο­λι­κά 100 κιλά.

• Όταν πήγες να κά­νεις την επέμ­βα­ση πόσα κιλά ήσουν;

Ημουν 155 κιλά!

• Πώς πήρες την από­φα­ση να κά­νεις την επέμ­βα­ση;

Τα είχα πα­ρα­τή­σει όλα… Είχα βέ­βαια την τάση να πα­χαί­νω αλλά πάντα πρό­σε­χα. Κά­ποια στιγ­μή άρ­χι­σα να χάνω τα μαλ­λιά μου και ξε­κί­νη­σα να ψάχνω τι μου συμ­βαί­νει, οπότε ανα­κα­λύ­πτω ότι έχω πρό­βλη­μα στον θυ­ρε­οει­δή. Δεν πρό­σε­ξα ιδιαί­τε­ρα οφεί­λω να πω. Είχα και κά­ποια άλλα προ­βλή­μα­τα που με απα­σχο­λού­σαν εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο, ξε­κί­νη­σα να φοράω ριχτά ρούχα και από εκεί ξε­κί­νη­σε το πρό­βλη­μα.

• Τον είχες ρυθ­μί­σει τον θυ­ρε­οει­δή;

Ναι τον είχα ρυθ­μί­σει, αλλά μετά τον θυ­ρε­οει­δή ξε­κί­νη­σε ο… μα­σε­λοει­δής! Να μην τα ρί­χνου­με όλα στον θυ­ρε­οει­δή. Ημουν όλη μέρα νη­στι­κή και μετά τις 20.00 έτρω­γα ό,τι έβρι­σκα μπρο­στά μου. Εκανα παρέα και με μια καλή φίλη που είχε σου­βλα­τζί­δι­κο και μα­ζευό­μα­σταν εκεί τα βρά­δια, οπότε κα­τα­λα­βαί­νεις…

• Μέσα σε πόσο χρο­νι­κό διά­στη­μα έφτα­σες στα 155 κιλά;

Μέσα σε πέντε χρό­νια!

• Από πόσα κιλά;

Από πε­ρί­που 60 με 65 κιλά, εκεί κυ­μαι­νό­ταν το βάρος μου όλα τα προη­γού­με­να χρό­νια. Όταν έβαλα τα πολλά κιλά, ξε­κί­νη­σα τις δί­αι­τες, έχανα πέντε κι έβαζα δέκα… Όταν φτά­σεις πια σε αυτά τα κιλά και ξε­φύ­γει τόσο πολύ η κα­τά­στα­ση, πολύ δύ­σκο­λα επα­νέρ­χε­σαι.

• Ερ­γα­ζό­σουν τότε;

Ναι, ερ­γα­ζό­μουν σε δύο δου­λειές, το πρωί στο κομ­μω­τή­ριο και το βράδυ τα­μί­ας σε νυ­χτε­ρι­νά κέ­ντρα. Κοι­μό­μουν μια με δύο ώρες για να αντε­πε­ξέλ­θω και στις δύο δου­λειές. Είχα να στη­ρί­ξω και δύο παι­διά, έναν γιο και μια κόρη. Σή­με­ρα είμαι και για­γιά!

• Φα­ντά­ζο­μαι ότι αυτά τα κιλά θα σου δη­μιουρ­γού­σαν δυ­σκο­λί­ες στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου.

Είχα πρό­βλη­μα στον αρι­στε­ρό πνεύ­μο­να, περ­πα­τού­σα πέντε βή­μα­τα και μου κο­βό­ταν η ανα­πνοή μου. Πή­γαι­να να βοη­θή­σω τα παι­διά στο κομ­μω­τή­ριο και κου­ρα­ζό­μουν κά­νο­ντας μόνο ένα χτέ­νι­σμα με το πι­στο­λά­κι, που εγώ πριν έβγα­ζα μέχρι και 10 την ημέρα…

• Και πώς παίρ­νεις την από­φα­ση Δή­μη­τρα να χά­σεις κιλά;

Θυ­μά­μαι, έκανα ντους και πήγα στο δω­μά­τιό μου για να ντυθώ, έχο­ντας ακόμα την πε­τσέ­τα. Εκεί έχω ένα με­γά­λο κα­θρέ­φτη, μου έπεσε λοι­πόν η πε­τσέ­τα και είδα το σώμα μου. Και λέω στον εαυτό μου «πώς έγι­νες έτσι;». Σο­κα­ρί­στη­κα με αυτό που είδα.

• Σε ποια ηλι­κία συμ­βαί­νει αυτό Δή­μη­τρα;

Στα 48 μου χρό­νια.

• Αρα από τα 43 ξε­κί­νη­σες να βά­ζεις κιλά και έφτα­σες στα 48 σου χρό­νια για να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σεις τι σου συμ­βαί­νει.

Ναι.

• Και τότε τι κά­νεις;

Μα­θαί­νω από μια φίλη μου, ότι είχε κάνει «δέ­σι­μο» στο στο­μά­χι και τότε απο­φα­σί­ζω να ψάξω κι εγώ τι μπορώ να κάνω για να χάσω κιλά. Μιλάω τότε με τον για­τρό της μαμάς μου, τον χει­ρουρ­γό κ. Κα­ρυ­δά­κη – να είναι καλά ο άν­θρω­πος- και μου είπε ότι θα το ψάξει και θα με ενη­με­ρώ­σει. Το έψαξε, και είμαι πάρα πολύ τυ­χε­ρή που το ανέ­λα­βε, διότι βρήκε έναν εξαί­ρε­το για­τρό στο Πα­νε­πι­στη­μια­κό Νο­σο­κο­μείο της Πά­τρας, που ανέ­λα­βε την πε­ρί­πτω­σή μου, διότι δια­φο­ρε­τι­κά θα πέ­θαι­να.

• Γιατί το λες αυτό;

Είχα 60 οξυ­γό­νο όταν μπήκα στο Νο­σο­κο­μείο. Αν την έκανα οπου­δή­πο­τε αλλού, δεν ξέρω αν θα ζούσα σή­με­ρα. Ο για­τρός, μού έδινε έξι μήνες ζωής.

• Για ποιο λόγο;

Λόγω των πολ­λών κιλών και λόγω των επι­βα­ρυ­μέ­νων πνευ­μό­νων. Είχα σο­βα­ρό πρό­βλη­μα στον αρι­στε­ρό πνεύ­μο­να. Ημουν πολύ τυ­χε­ρή, μέσα στην ατυ­χία μου, διότι δεν πήγε ούτε ένα χι­λιο­στό λί­πους στην καρ­διά μου και ευ­τυ­χώς έπεσα σε καλά χέρια, ο κ. Κα­ρυ­δά­κης με έστει­λε στον κα­λύ­τε­ρο για­τρό που υπήρ­χε, στον κ. Καλ­φα­ρέν­τζο στην Πάτρα, ο οποί­ος σή­με­ρα έχει συ­ντα­ξιο­δο­τη­θεί. Ημουν το τε­λευ­ταίο πε­ρι­στα­τι­κό που ασχο­λή­θη­κε, εγώ κι ένας κολ­λη­τός μου φίλος, ο οποί­ος έκανε την ίδια επέμ­βα­ση. Αρκεί να σας πω ότι στη διάρ­κεια της επέμ­βα­σης έπαθα ανα­κο­πή και επί οκτώ ώρες ήμουν σε κώμα, είχα φτά­σει στο κα­τώ­φλι του θα­νά­του. Μου έκα­ναν τρα­χειο­το­μή την ώρα της επέμ­βα­σης. Ξύ­πνη­σα κι άκου­σα την αναι­σθη­σιο­λό­γο να λέει «τρυ­πή­στε την γιατί την χάνω».

• Ξύ­πνη­σες από την νάρ­κω­ση;

Ναι, για ένα πε­ντά­λε­πτο. Τι να σου πω… Ακου­γα κι εγώ άλ­λους ασθε­νείς που έλε­γαν ότι έφτα­σαν πολύ κοντά στον θά­να­το κι είδαν εκεί­νο το άσπρο φως αλλά δεν το πί­στευα, μέχρι που το είδα κι εγώ. Τε­λι­κά είναι αλή­θεια…

• Τι είδες δη­λα­δή Δή­μη­τρα;

Είδα ένα λευκό φως στον τοίχο, υπέρ­λα­μπρο. Σαν να έβγαι­νε μέσα από τον τοίχο αυτό το φως. Εκανα την προ­σευ­χή μου εκεί­νη την ώρα, πί­στε­ψα ότι έφευ­γα από τη ζωή και πή­γαι­να προς το φως. Όταν συ­νήλ­θα η ώρα ήταν ακρι­βώς 20.45. Το θυ­μά­μαι γιατί απέ­να­ντί μου είχε ένα ρολόι στον τοίχο. Μπήκα στο χει­ρουρ­γείο στις 7 το πρωί και συ­νήλ­θα στις 20.45.

• Ποια ημε­ρο­μη­νία έκα­νες την επέμ­βα­ση;

5 Ιου­νί­ου του 2014. Εκεί­νη την ημέρα ο για­τρός μου, ακύ­ρω­σε όλα του τα άλλα χει­ρουρ­γεία. Ουτε ο κ. Καλ­φα­ρέν­τζος ούτε η αναι­σθη­σιο­λό­γος μου έφυ­γαν από πάνω μου. Η αδελ­φή μου πε­ρί­με­νε απ΄ε­ξω και της είπαν «η αδελ­φή σου δεν θέλει να ζήσει». Με κρα­τού­σαν στη ζωή τα μη­χα­νή­μα­τα μόνο, επί οκτώ ώρες. Η αδελ­φή μου τους είπε «απο­κλεί­ε­ται η αδελ­φή μου να μην θέλει να ζήσει, είναι δυ­να­τός άν­θρω­πος, θα πα­λέ­ψει». Στις οκτώ ώρες όχι μόνο συ­νήλ­θα, αλλά ανα­ση­κώ­θη­κα από το κρε­βά­τι! Δεν το πί­στευε κα­νέ­νας αυτό που έβλε­πε. Μετά όλα μπή­καν σε μια ροή. Μόλις συ­νήλ­θα, και παρά την τε­ρά­στια πε­ρι­πέ­τειά μου, πήρα τη­λέ­φω­νο τον κολ­λη­τό μου που κι εκεί­νος ήταν πα­χύ­σαρ­κος και του είπα «μην τυχόν και δεν κά­νεις το χει­ρουρ­γείο». Και το έκανε 10 ημέ­ρες μετά, στις 15 Ιου­νί­ου.

• Αλ­λα­ξε η ζωή σου μετά από το χει­ρουρ­γείο…

Ναι βε­βαί­ως άλ­λα­ξε. Όμως πρέ­πει να πω ότι έπεσα σε κα­λούς για­τρούς. Και ο για­τρός μου ο κ. Καλ­φα­ρέν­τζος, και ο κ. Κε­χα­γιάς και ο κ. Σκου­μπρής ήταν άψο­γοι. Σε δύο ημέ­ρες, από τον τρόπο που μι­λού­σα, παρά το γε­γο­νός ότι είχα ακόμα την τρα­χειο­στο­μία, κα­τά­λα­βαν ότι είχε υγρό ο πνεύ­μο­νάς μου και αμέ­σως το αφαί­ρε­σαν.

• Πόσο καιρό έμει­νες μέσα στο νο­σο­κο­μείο;

Δύο μήνες, λόγω και της βε­βα­ρη­μέ­νης υγεί­ας μου. Ολο το προ­σω­πι­κό ήταν άψογο, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο με­γά­λο. Ο για­τρός μου, ενώ επρό­κει­το να συ­ντα­ξιο­δο­τη­θεί δεν το έκανε, πα­ρα­κο­λου­θού­σε την εξέ­λι­ξη της υγεί­ας μου.

• Σε πόσο χρο­νι­κό διά­στη­μα έχα­σες τα 105 κιλά;

Στον πρώτο μήνα, μέσα στο νο­σο­κο­μείο έχασα 24 κιλά. Ακόμα κι ο για­τρός μου δεν το πί­στευε.

• Τα υπό­λοι­πα 80 κιλά πότε τα έχα­σες;

Κα­νο­νι­κά έπρε­πε να τα χάσω στα­δια­κά μέσα σε δύο χρό­νια, εγώ τα έχασα μέσα σε έξι μήνες. Απ΄ό­τι μου είπε ο για­τρός μου, αυτό συ­νέ­βη επει­δή είχα πολύ καλό με­τα­βο­λι­σμό.

• Από τότε, πώς είναι η ζωή σου;

Δεν πε­ρι­γρά­φε­ται! Εβγα­λα δύο αν­θρώ­πους από πάνω μου, ξα­να­γεν­νή­θη­κα. Νιώθω ότι είμαι 20 χρο­νών, αντί για 52. Τι να πω, νο­μί­ζω ότι η ζωή ξε­κί­νη­σε από την αρχή, έχω μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία…

• Φω­το­γρα­φί­ες πα­λιές βλέ­πεις;

Αμέ! Και θέλω να τις βάλω στην πόρτα του ψυ­γεί­ου για να θυ­μά­μαι πώς ήμουν και να μην φτάσω ξανά εκεί.

• Σή­με­ρα τρως κα­νο­νι­κά;

Φο­βά­μαι να φάω, για να μην βάλω κιλά, πα­ρ΄ό­λο που με την επέμ­βα­ση αυτή, το γα­στρι­κό by pass, δεν βά­ζεις κιλά. Εζησα για να ακού­σω να μου λέει ο για­τρός μου ότι πρέ­πει να φάω για να βάλω κιλά! Θέλω να πω στους πα­χύ­σαρ­κους αν­θρώ­πους που θα δια­βά­σουν την συ­νέ­ντευ­ξη και θέ­λουν να κά­νουν την επέμ­βα­ση, να την κά­νουν, αξί­ζει, αρκεί να βρουν τους κα­τάλ­λη­λους για­τρούς στους οποί­ους θα εμπι­στευ­τούν τη ζωή τους. Ηταν ένα με­γά­λο μά­θη­μα αυτό για μένα.

• Τα παι­διά σου, τι σου λένε σή­με­ρα;

Σή­με­ρα και ο γιος μου και η κόρη μου, είναι χα­ρού­με­νοι που βλέ­πουν καλά την μαμά τους και που είναι υγιής. Πέ­ρα­σαν κι αυτά με­γά­λη αγω­νία, στη διάρ­κεια του οκτά­ω­ρου που εγώ ήμουν κώμα και δεν ήξε­ραν αν θα με ξα­νά­βλε­παν ζω­ντα­νή.

• Σή­με­ρα βγαί­νεις έξω με την παρέα σου για φα­γη­τό, όπως έκα­νες πριν από την επέμ­βα­ση;

Ναι. Αλλά τρώω λίγο και πολύ αργά.

• Εχεις επα­νέλ­θει στη δου­λειά;

Ναι, βοη­θάω τα παι­διά μου στο κομ­μω­τή­ριο. Εχω με­γά­λη διά­θε­ση και πολλή ενέρ­γεια. Η μέρα μου ξε­κι­νά­ει στις 3 το πρωί που ξυ­πνάω. Φα­ντά­σου ότι πριν δεν μπο­ρού­σα να κοι­μη­θώ, κοι­μό­μουν για λίγες ώρες πάνω σε μια πο­λυ­θρό­να γιατί δεν μπο­ρού­σα να ξα­πλώ­σω.

• Ο πε­ρί­γυ­ρός σου, τι σου λέει σή­με­ρα;

Οσοι έχουν καιρό να με δουν, δεν με γνω­ρί­ζουν! Ούτε και τον κολ­λη­τό μου φίλο που επί­σης έχασε πολλά κιλά. Παρά την πε­ρι­πέ­τειά μου, αν γυρ­νού­σε ο χρό­νος πίσω, πάλι την ίδια από­φα­ση θα έπαιρ­να, θα έκανα την επέμ­βα­ση…