Πρώην δ/ντής Τράπεζας κατηγορείται για απάτη, υπεξαίρεση, απιστία και παράβαση καθήκοντος

Ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου προ­σέ­φυγε χθες με αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης από αδι­κο­πρα­ξία κατά πρώην τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή, που πρω­τα­γω­νί­στησε σε σκάν­δαλο εικο­νι­κών προ­θε­σμια­κών κατα­θέ­σεων σε υπο­κα­τά­στημα κεντρι­κής τρά­πε­ζας στο νησί της Ρόδου και κατά του τρα­πε­ζι­κού ιδρύ­μα­τος, γνωστός ξενο­δό­χος της Ρόδου.

Ο ξενο­δό­χος έχει κατα­μη­νύ­σει τον πρώην τρα­πε­ζικό διευ­θυ­ντή για τις πράξεις της απάτης, της υπε­ξαί­ρε­σης, της απι­στίας, της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος και της νομι­μο­ποί­η­σης εσόδων από εγκλη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες.

Με την αγωγή του διεκ­δι­κεί από τους ενα­γό­με­νους αλλη­λεγ­γύως και εις ολό­κλη­ρον να του κατα­βά­λουν ποσό 200.000 ευρώ για τη θετική ζημία που υπέστη εντόκως από τον Ιούνιο του 2015 και ποσό ύψους 600.000 ευρώ για ηθική βλάβη, εκ του οποίου ποσό 50.000 ευρώ θα διεκ­δι­κή­σει δια της παρα­στά­σεως του ως πολι­τι­κώς ενά­γο­ντος ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των.

Ο ξενο­δό­χος δηλώνει μάλιστα με την αγωγή του ότι το ποσό των 550.000 ευρώ το εκχωρεί άμα την ορι­στική επι­δί­καση του στο Ίδρυμα Υπο­τρο­φιών Δωδε­κα­νή­σου «Ανδρέας Δια­κο­μι­χά­λης».

Ο ξενο­δό­χος εκθέτει ότι γνώρισε τον εγκα­λού­μενο το έτος 2001 αρχικά ως διευ­θυ­ντή άλλης τρά­πε­ζας. Υπο­στη­ρί­ζει ότι ο εγκα­λού­με­νος εκμε­ταλ­λευό­με­νος την θέση και το κύρος του ως διευ­θυ­ντής ενός μεγάλου τρα­πε­ζι­κού ομίλου κατά­φερε δολίως να του εμπνεύ­σει, με την παρά­σταση ψευδών στοι­χείων ως αληθών, την απόλυτη εμπι­στο­σύνη του, πράγμα που συνέβη και με τόσους άλλους που υπε­ξαί­ρεσε τα χρήματά τους.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο πρώην τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής τον εξυ­πη­ρε­τούσε πάντα με ευγέ­νεια, του ανα­νέ­ωνε τις προ­θε­σμια­κές του κατα­θέ­σεις, του χορη­γούσε τις σχε­τι­κές απο­δεί­ξεις της κάθε προ­θε­σμια­κής κατα­θέ­σεως, και γενικά ένιωθε ότι είχε γρήγορη και προ­νο­μιακή εξυ­πη­ρέ­τηση.

Στο κατά­στημα που διηύ­θυνε, ο ξενο­δό­χος τηρούσε, μεταξύ άλλων και έναν λογα­ρια­σμό κατα­θέ­σεως ταμιευ­τη­ρίου σε ευρώ.

Στις αρχές Ιουνίου του έτους 2015, εξαι­τίας των ασταθών πολι­τι­κών συν­θη­κών που επι­κρα­τού­σαν στην Ελλάδα και της οικο­νο­μικά δυσμε­νούς περιρ­ρέ­ου­σας ατμό­σφαι­ρας, επι­κοι­νώ­νησε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, μαζί του για να ενη­με­ρω­θεί σχετικά με τις εξε­λί­ξεις στον τρα­πε­ζικό κλάδο και να του εκμυ­στη­ριευ­θεί το φόβο του από την έντονη φημο­λο­γία μέσω των Μ.Μ.Ε. για κούρεμα των τρα­πε­ζι­κών κατα­θέ­σεων.

Όπως περι­γρά­φει, του πρό­τεινε να επν­δύ­σει τα χρήματά του σε ένα νέο προϊόν της τρά­πε­ζας και συγκε­κρι­μένα σε μία νέα σύμβαση προ­θε­σμια­κής κατά­θε­σης σε ξένο νόμισμα, με το οποίο τάχα δια­σφα­λι­ζό­ταν το κεφά­λαιο, δεν θα υπήρχε περί­πτωση κου­ρέ­μα­τος του ποσού της κατά­θε­σης και θα ελάμ­βανε καλύ­τερο επι­τό­κιο.

Του ζήτησε να προβεί αρχικά σε ανάληψη ποσού ύψους 200.000 € για να μετα­τρα­πεί σε συνάλ­λαγμα μέσω της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος. Φέρεται μάλιστα να υπο­σχέ­θηκε ότι με την ολο­κλή­ρωση της κατά­θε­σης θα του παρέ­διδε και τα σχετικά απο­δει­κτικά έγγραφα.

Αφού τον έπεισε, όπως εκθέτει, υπάλ­λη­λος του ξενο­δο­χείου μετέβη στην τράπεζα και ανέλαβε για λογα­ρια­σμό του, δυνάμει ειδικού πλη­ρε­ξου­σίου, το ως άνω ποσό. Ο εγκα­λού­με­νος, όπως τον ενη­μέ­ρωσε ο υπάλ­λη­λος, μίλησε τηλε­φω­νικά με ταμία της τρά­πε­ζας και έδωσε εντολές στο εσω­τε­ρικό τηλέ­φωνο να ετοι­μα­στούν τα σχετικά έγγραφα και λίγα λεπτά μετά, ο ταμίας τον κάλεσε, πήγε στο ταμείο κι αφού υπέ­γραψε το δελτίο ανά­λη­ψης, του παρέ­δωσε τα χρήματα και αντί­γραφο του σχε­τι­κού δελτίου.

Κατόπιν, ο υπάλ­λη­λος του ξενο­δό­χου, παρέ­δωσε τα χρήματα στον εγκα­λού­μενο διευ­θυ­ντή, καθ’ υπό­δειξη του ιδίου, υπέ­γραψε στο περι­θώ­ριο του ειδικού πλη­ρε­ξου­σίου δυνάμει του οποίου είχε εξου­σιο­δο­τη­θεί ο υπάλ­λη­λος του ξενο­δό­χου, θέτο­ντας μάλιστα και τη σφρα­γίδα του κάτωθι της υπο­γρα­φής του, με την χει­ρό­γραφη σημεί­ωση ότι παρέ­λαβε το σχετικό ποσό προς φύλαξη μέχρι την 5η Ιουλίου 2015, ημε­ρο­μη­νία που κατ’ εκτί­μηση και ευθύνη του ιδίου και της τρά­πε­ζας, θα έπρεπε να έχει ολο­κλη­ρω­θεί η επέν­δυση των χρη­μά­των.

Τέλη Ιουνίου του 2015, όταν άρχισε να γίνεται ορατό το πρό­βλημα με τις τρά­πε­ζες που οδήγησε στις αρχές Ιουλίου στο κλεί­σιμο τους και στην επιβολή περιο­ρι­σμών στην κίνηση κεφα­λαίων (capital controls), ζήτησε από τον εγκα­λού­μενο να στα­μα­τή­σει την προ­θε­σμιακή κατά­θεση και να επι­στρέ­ψει το κεφά­λαιο.

Εκείνος φέρεται να τον δια­βε­βαί­ωσε ότι δεν υπήρχε ενδε­χό­μενο να κου­ρευ­τούν τα χρήματα αφού τα είχε επεν­δύ­σει σε πρό­γραμμα του εξω­τε­ρι­κού, καθη­συ­χά­ζο­ντας τον. Ακο­λού­θη­σαν επι­σκέ­ψεις στην τράπεζα μέχρι τον Αύγου­στο και ο ξενο­δό­χος δεν μπο­ρούσε να τον βρεί μέχρι που ενη­με­ρώ­θηκε από τα δημο­σιεύ­ματα της «δημο­κρα­τι­κής» για το ό,τι κάποιος διευ­θυ­ντής τρά­πε­ζας, είχε κατα­χρα­στεί χρήματα και εν συνε­χεία επι­βε­βαί­ωσε ότι ήταν ο εγκα­λού­με­νος.

Δια­πί­στωσε στην πορεία ότι τα χρήματα δεν είχαν επεν­δυ­θεί, ότι η τράπεζα δεν ήταν ενήμερη και ότι είχε πέσει, όπως κι άλλοι πελάτες, θύμα της απα­τη­λής συμπε­ρι­φο­ράς του τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή.

Την υπόθεση χει­ρί­ζο­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ.  Κώστας Μιχαη­λί­δης και Στράτος Καρίκης.