Το καρμπόν που κόστισε 1.153.143,89 ευρώ

Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό στην ταχύτητα με την οποία ο Δήμος Ρόδου βρήκε αυτό που έψαχνε. Προκηρύχθηκε διεθνής διαγωνισμός, ανοιχτός σε όλο τον πλανήτη, και στο ραντεβού εμφανίστηκε ακριβώς μια εταιρεία, η ίδια που ήδη πετάει πάνω από τη Βάρη Βούλα Βουλιαγμένη με τις προδιαγραφές να της ταιριάζουν τόσο καλά.

Από την καταληκτική ημερομηνία μέχρι τον ορισμό προσωρινού αναδόχου μεσολάβησαν λίγες μέρες, ρυθμός που η ροδιακή γραφειοκρατία σπανίως επιδεικνύει όταν πρόκειται να εκδώσει μια απλή βεβαίωση.

Ο Αλέξανδρος Κολιάδης αντέγραψε το μοντέλο του φίλου του Γρηγόρη Κωνσταντέλλου με ευλάβεια μαθητή, ξεχνώντας μόνο μια λεπτομέρεια. Η Μεσαιωνική Πόλη δεν είναι περιαστικό δάσος, είναι μνημείο της UNESCO γεμάτο κατοικίες, ταράτσες και χιλιάδες επισκέπτες, δηλαδή ακριβώς ό,τι ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων και η αρχαιολογική νομοθεσία αντιμετωπίζουν με τη μεγαλύτερη δυσπιστία. Ο Χριστόδουλος Μαλιαράκης το έθεσε ωμά, ο Δήμος Ρόδου δεν είναι ούτε αστυνομική ούτε πυροσβεστική αρχή, και για να δεις τους κράχτες ή τις καταλήψεις δεν χρειάζεσαι drone αλλά ένα κλιμάκιο που να σηκωθεί από την καρέκλα του. Όμως η δημοτική αρχή προτιμά την εναέρια λύση, επικαλούμενη κλοπές και ένα επεισόδιο με μαχαίρι, σαν να επρόκειτο για ζητήματα που μόλις χθες ανακαλύφθηκαν στην Παλιά Πόλη.

Το πιο εύγλωττο όμως δεν είναι το αποτέλεσμα αλλά η πρόβλεψη. Η «δημοκρατική» είχε γράψει από τον Μάιο, τότε που το έργο ήταν ακόμη στα χαρτιά, ότι ανάδοχος θα κατέληγε να είναι ακριβώς η εταιρεία αυτή, και ιδού, η ιστορία φρόντισε να μην τη διαψεύσει. Όταν μια εφημερίδα ξέρει το όνομα του νικητή πριν καν ανοίξει ο φάκελος, το μόνο που μένει να αποδειχθεί είναι αν επρόκειτο για δημοσιογραφική οξυδέρκεια ή για διαγωνισμό που είχε γραφτεί από την αρχή με το τέλος του ήδη γνωστό.