Μαρία Γκασούκα: «Οι γυναικοκτονίες είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας»

Σοκα­ρι­σμένη είναι η κοινή γνώμη σε όλη τη χώρα, από τη δολο­φο­νία της 27χρονης Ανα­στά­ζια στην Κω, που είναι η 5η γυναι­κο­κτο­νία σ’ ένα μήνα.

Σύμφωνα με όσα δήλωσε στην ‘δημοκρατική’ η κα Μαρία Γκα­σούκα -ομότιμη καθη­γή­τρια του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου και μέλος της Πρω­το­βου­λίας κατά των Γυναι­κο­κτο­νιών και του Δικτύου Γυναι­κών – Συγ­γρα­φέων κατά της Εμφυλης Βίας και των Γυναι­κο­κτο­νιών και Επίτιμο Μέλος της Επι­τρο­πής Ισό­τη­τας του Παν/μίου Αιγαίου: «Είναι ένα ειδε­χθές έγκλημα. Είναι έγκλημα κατά της ανθρω­πό­τη­τας».

Παράλ­ληλα, εξέ­φρασε την αγα­νά­κτησή της για το γεγονός πως καμία γυναι­κεία οργά­νωση ή ακόμη και γυναί­κες πολι­τι­κοί, δεν έχουν πάρει θέση για τα συνε­χι­ζό­μενα περι­στα­τικά και τις δολο­φο­νίες ενώ, κρί­νε­ται πλέον απα­ραί­τητη η νομική κατο­χύ­ρωση του όρου ‘γυναικοκτονία’:

«Κανένας δεν συγκι­νή­θηκε όταν η Αστυ­νο­μία ανα­κοί­νωσε 3.100 περι­στα­τικά έμφυλης βίας από την 1η Ιανουα­ρίου 2023; Τι πρέπει να συμβεί για να εκφρα­στούν οι δομές και οι θεσμοί; Ούτε μια λέξη; Ούτε μια τοπο­θέ­τηση; Ακόμη και η Εκκλη­σία δεν έχει πάρει θέση. Οι γυναι­κο­κτο­νίες, είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρω­πό­τη­τας. Έχουν φτάσει να ξεπε­ρά­σουν και τα θύματα του Ολο­καυ­τώ­μα­τος. Έχουμε ένα εκα­τομ­μύ­ριο γυναι­κο­κτο­νίες στο κόσμο τον τελευ­ταίο χρόνο, σύμφωνα με το Παρα­τη­ρη­τή­ριο. Είναι δυνατόν να δολο­φο­νεί­ται γυναίκα εξαι­τίας του φύλου της από σεξι­στικά ή τρο­μο­κρα­τικά κίνητρα; Η δολο­φο­νία της 27χρονης Ανα­στά­ζια στη Κω είναι η 5η γυναι­κο­κτο­νία σ’ ένα μήνα. Είναι αδια­νό­ητο να συμ­βαί­νουν σε προ­ε­κλο­γική περίοδο και να μην ασχο­λεί­ται κανένα κόμμα, ουσια­στικά με αυτό το ζήτημα –πλην εξαι­ρέ­σεων.

Κρί­νε­ται πλέον απα­ραί­τητο να εντα­χθεί ο όρος γυναι­κο­κτο­νία στον ποινικό μας κώδικα. Είναι η πιο ακραία μορφή έμφυλης και σεξι­στι­κής βίας. Η έμφυλη βία, είναι ένα ‘εκκρεμές’. Ξεκινά από το πιο απλό, μια αίσθηση ιδιο­κτη­σίας, στέρηση ανε­ξαρ­τη­σίας για να περάσει μετά στη λεκτική βία, στη σωμα­τική βία, στον βιασμό. Είναι ένα ‘εκκρεμές’ που το τέλος του είναι η γυναι­κο­κτο­νία.

Κι έχει σημασία να ανα­φέ­ρουμε ότι η κάθε δολο­φο­νία γυναί­κας, δεν είναι γυναι­κο­κτο­νία. Άλλο η ανθρω­πο­κτο­νία και άλλο η γυναι­κο­κτο­νία –που έχει να κάνει με τα κίνητρα, με το φύλο, με μια κοι­νω­νία βαθιά πατριαρ­χική. Δεν μπο­ρούμε να μένουμε παθη­τι­κοί και παθη­τι­κές. Ο αριθμός των γυναι­κο­κτο­νιών στην Ευρώπη, είναι πλέον τερά­στιο ζήτημα. Είναι ένα οικου­με­νικό πρό­βλημα».

Είπε ακόμη ότι είναι πράγ­ματι τραγικό να σημειώ­νο­νται τέτοιες δολο­φο­νίες σε περιο­χές όπως η Δωδε­κά­νη­σος ενώ τόνισε, πως είναι απα­ρά­δε­κτο να στο­χο­ποιεί­ται το θύμα από μερίδα ΜΜΕ.

Η ΕΥΔΟΚΙΑ ΠΑΤΤΑ – ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ

Η κα Ευδοκία Απο­στο­λίδη Πάττα -εντεταλμένη δημο­τική σύμ­βου­λος Δήμου Ρόδου σε θέματα Ισό­τη­τας των Φύλων Οικο­λο­γίας και Πρω­το­γε­νούς Τομέα Ανά­πτυ­ξης Δήμου Ρόδου και πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Ισό­τη­τας του Δήμου Ρόδου, προέβη στην ακό­λουθη δήλωση προς την ‘δημο­κρα­τική’:

«Ακόμα μια λιγό­τερη γυναίκα ανάμεσά μας, ακόμη μια γυναίκα στον μακρύ κατά­λογο των τελευ­ταίων χρόνων, η πέμπτη για τη φετινή χρονιά. Πάνω από 3.100 περι­στα­τικά με θύματα γυναί­κες έχουμε το 2023, σύμφωνα με πρό­σφατα στοι­χεία της ΕΛ.ΑΣ.

Σε όλες υπάρχει κοινός παρα­νο­μα­στής, ανε­ξάρ­τη­τος από θρη­σκεία, κατα­γωγή, κοι­νω­νική τάξη, πολι­τική τοπο­θέ­τηση, μόρφωση, κ.α. και αυτός δεν είναι άλλος από τον «άνδρα». Τον «άνδρα» που μεγά­λωσε με έμφυλες νοο­τρο­πίες και τα στε­ρε­ό­τυπα του δυνατού – αδύ­να­μου, του εξου­σια­στή – εξου­σια­ζό­με­νου. Του «άντρα» που αντι­με­τω­πί­ζει τη γυναίκα ως ένα αντι­κεί­μενο, χωρίς δικά της θέλω, απόψεις, συναι­σθή­ματα και βούληση. Είναι απλώς ένα κτήμα του, χωρίς δικαιώ­ματα, χωρίς φωνή, χωρίς δικαί­ωμα άρνησης.

Και ερχό­μα­στε και μετράμε ακόμα μια γυναίκα, την Ανα­στά­ζια, που ήρθε στη χώρα μας για να δου­λέ­ψει, να απο­κτή­σει εμπει­ρίες, να απο­λαύ­σει τη ζωή, μόλις 27 ετών με όνειρα για μια καλύ­τερη ζωή. Και βρέθηκε αντι­μέ­τωπη με την κουλ­τούρα του σεξι­σμού, του βιασμού, των έμφυλων ανι­σο­τή­των…

Δεν υπάρχει καμία δικαιο­λο­γία, δεν υπάρχει καμία υπεκ­φυγή. Είναι ωμή γυναι­κο­κτο­νία. Έχασε τη ζωή της γιατί ήταν γυναίκα που δέχθηκε έμφυλη βία. Αν δεν κοι­τά­ξουμε κατά­ματα την πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν θα μπο­ρέ­σουμε να την αντι­με­τω­πί­σουμε. Απαι­τού­νται μέτρα χθες. Απαι­τεί­ται η νομική ανα­γνώ­ριση της γυναι­κο­κτο­νίας και μεγα­λύ­τερη υπο­στή­ριξη των γυναι­κών θυμάτων έμφυλης βίας.

Απαι­τεί­ται συνεχής εκπαί­δευση για την κατάρ­ριψη των έμφυλων στε­ρε­ο­τύ­πων από τη παιδική ηλικία. Ο σεβα­σμός, η συμπε­ρί­ληψη και η ισότητα στη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα πρέπει να γίνει κτήμα μας, νοο­τρο­πία μας, γιατί είναι καιρός να στα­μα­τή­σουμε να θρη­νούμε θύματα».