M. Tριπολίτης: Tο κράτος μάς στέλνει χωρίς όπλα στον πόλεμο με τον καρκίνο

Κύριε Τρι­πο­λίτη, πότε μάθατε ότι νοσή­σατε από καρκίνο;

Πριν από περίπου έναν χρόνο το έμαθα. Είχα κάποιες ενο­χλή­σεις, πήγα στον γιατρό και μετά την γαστρο­σκό­πηση και την κολο­νο­σκό­πηση, ανα­κα­λύ­ψαμε ότι έχω καρκίνο στο παχύ έντερο. Εκανα χει­ρουρ­γείο και συνέ­χισα με χημειο­θε­ρα­πείες εδώ στη Ρόδο. Κάτω δεν το έβαλα ποτέ.

Επί ένα χρόνο λοιπόν υπο­βάλ­λε­στε σε θερα­πείες και τώρα ήρθε η ώρα των ακτι­νο­βο­λιών.

Ναι, ακριβώς. Οι ακτι­νο­θε­ρα­πείες όμως δεν γίνο­νται στη Ρόδο, πρέπει να πάω στην Αθήνα. Θα πάω στο νοσο­κο­μείο, θα μου κάνουν αξονική, θα επι­στρέψω στη Ρόδο κι αφού εκτι­μη­θεί η κατά­σταση θα με ενη­με­ρώ­σουν πότε θα πρέπει να ξαναπάω και για πόσο χρονικό διά­στημα. Λιγό­τερο από δύο μήνες πάντως, δεν προ­βλέ­πε­ται να μείνω εκεί, κι αυτός είναι ο λόγος που μιλάμε σήμερα.

Πείτε μας λοιπόν γι αυτό το λόγο.

Εγώ παλεύω έναν χρόνο με τον καρκίνο, δεν το έβαλα κάτω και ούτε πρό­κει­ται.

Εμείς που πολε­μάμε όμως με τον καρκίνο, θέλουμε από το λεγό­μενο οργα­νω­μένο κράτος, να μην μας στέλνει στον πόλεμο χωρίς όπλα.

Ο καρ­κι­νο­πα­θής δεν έχει μόνο να αντι­με­τω­πί­σει την ασθέ­νειά του, αλλά και τα δεκάδες γρα­φειο­κρα­τικά και δια­δι­κα­στικά προ­βλή­ματα.

Ως μέλος του Συλ­λό­γου Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών μπορώ να σας πω, ότι χρειά­ζε­ται να δίνουμε καθη­με­ρινό αγώνα για τα αυτο­νό­ητα, για τα φάρμακά μας, για αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες θερα­πείας στα νησιά και για να μπο­ρούμε να κάνουμε τις ακτι­νο­βο­λίες μας.

Για τις ακτι­νο­βο­λίες θα πρέπει να παρα­μεί­νετε στην Αθήνα για μεγάλο διά­στημα…

Βεβαίως, μακριά από το σπίτι μου, μακριά από την οικο­γέ­νειά μου. Και δεν είμαι ο μόνος.

Αλλοι φεύγουν για Αθήνα, άλλοι για Θεσ­σα­λο­νίκη, άλλοι για Κρήτη…

Οσοι έχουν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα δηλαδή. Ειδικά στους καιρούς που ζούμε, δεν είναι εύκολο να ξεσπι­τώ­νε­ται κανείς για να κάνει θερα­πείες. Τα έξοδα είναι πολλά και το κράτος δεν μας βοηθάει.

Τα έξοδα στα οποία ανα­φέ­ρε­στε, τι περι­λαμ­βά­νουν;

Αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια, έξοδα δια­τρο­φής, δια­μο­νής και μετα­κί­νη­σης! 200 ευρώ θέλω μόνο για τα δικά μου εισι­τή­ρια.

Εγώ είμαι συντα­ξιού­χος, πώς θα καλύψω τα έξοδα και τι θα αφήσω πίσω για να ζήσει η οικο­γέ­νεια; Αρά μας λένε τι; ότι μόνο όσοι έχουν χρήματα έχουν δικαί­ωμα να παλέ­ψουν για τη ζωή τους;

Εμείς οι υπό­λοι­ποι, είμαστε κατα­δι­κα­σμέ­νοι επειδή το κράτος δεν μπορεί να παρέχει ίσες ευκαι­ρίες στους πολίτες για περί­θαλψη;

Από αυτά τα έξοδα, τι σας καλύ­πτει το κράτος;

Μόνο τα εισι­τή­ρια, κι αυτά αφού τα πλη­ρώ­σουμε, και αν και όποτε εγκρι­θεί η δαπάνη. Κανείς δεν ασχο­λεί­ται με το γεγονός ότι οι θερα­πείες γίνο­νται μακριά από το σπίτι μας.

Εμείς οι νησιώ­τες, πρέπει να πάρουμε ή καράβι ή αερο­πλάνο. Δεν έχουμε τη δυνα­τό­τητα να πάρουμε αυτο­κί­νητο για να μπο­ρέ­σουμε να περιο­ρί­σουμε τα έξοδα, ή να βρι­σκό­μα­στε κοντά στους δικούς μας ανθρώ­πους όποτε νιώ­σουμε την ανάγκη.

Είναι πολύ μονα­χική και αγω­νιώ­δης κυρία Φώτη η δια­δρομή για την ίασή μας. Και δυστυ­χώς δεν έχουμε συμ­μά­χους σε αυτή τη δια­δρομή.

Ξέρετε πόσοι Ροδίτες, πόσοι Δωδε­κα­νή­σιοι βρί­σκο­νται τώρα που μιλάμε μακριά από τα σπίτια τους, μακριά από τις οικο­γέ­νειές τους και παλεύ­ουν για τη ζωή τους, μόνοι τους σε κάποιο νοσο­κο­μείο; Και όταν ολο­κλη­ρώ­νο­νται οι ακτι­νο­βο­λίες, με όλες τις δυσά­ρε­στες επι­πτώ­σεις, γυρνάνε μόνοι τους σε ένα ξένο άδειο σπίτι ή σε ενα δωμάτιο ξενο­δο­χείου, χωρίς πολλές φορές να μπορούν να αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θούν, μέχρι να ξανα­πάνε στο νοσο­κο­μείο;

Εσείς σε αυτό το χρονικό διά­στημα ποιον θα έχετε μαζί σας;

Μόνος μου θα πάω. Δεν υπάρ­χουν χρήματα για να καλυ­φθούν και έξοδα συνοδού, είμαι συντα­ξιού­χος. Ισως αν στους μήνες που χρεια­στεί να μείνω στην Αθήνα είναι κάπως πιο φθηνά τα εισι­τή­ρια να έρθει κάποιο από τα παιδιά μου. Υπάρ­χουν περι­πτώ­σεις συμπο­λι­τών μας, που δεν είχαν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα να καλύ­ψουν αυτά τα έξοδα. Ξέρετε τι απέ­γι­ναν; Πέθαναν. Χωρίς να έχουν την ευκαι­ρία να παλέ­ψουν για να κερ­δί­σουν τη ζωή τους. Πρέπει να στα­μα­τή­σουμε να ωραιο­ποιούμε τις κατα­στά­σεις, αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Ο καρ­κι­νο­πα­θής πρέπει να έχει λεφτά για να μπο­ρέ­σει να παλέψει για να ζήσει. Η αναμονή για να πάρει κάποιος σειρά για τις ακτι­νο­βο­λίες μπορεί να φτάσει και τους τρεις και τους τέσ­σε­ρις μήνες. Δεν ξέρει πού θα πάει, σε ποιο νοσο­κο­μείο. Κάθεται και περι­μέ­νει ενη­μέ­ρωση από τους για­τρούς.

Και ο χρόνος κυλάει εις βάρος μας.

Δεν έχουμε όλοι χρήματα για να απευ­θυν­θούμε σε ιδιω­τι­κές κλι­νι­κές όπου εκεί συμ­βαί­νει το εξής απα­ρά­δε­κτο, ενώ τα έξοδα για τις ακτι­νο­βο­λίες καλύ­πτο­νται από τα ταμεία, κατα­χρη­στικά παίρ­νουν χρήματα και από τους ασθε­νείς!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με το θέατρο του παρα­λό­γου και κανείς δεν αντιδρά. Εμείς, οι καρ­κι­νο­πα­θείς θα βγούμε στους δρόμους, δεν θα μεί­νουμε με σταυ­ρω­μένα χέρια.

Εδώ παλεύ­ουμε με τον καρκίνο, θα φοβη­θούμε να παλέ­ψουμε με το κράτος για να διεκ­δι­κή­σουμε τα αυτο­νό­ητα; Ρωτήστε μια οικο­γέ­νεια που έχει ασθενή με καρκίνο και θα δείτε πόσα άλλα προ­βλή­ματα προ­κύ­πτουν.

Οι περισ­σό­τε­ρες οικο­γέ­νειες έχουν κατα­στρα­φεί οικο­νο­μικά γιατί βάζουν μόνιμα το χέρι στην τσέπη για να καλύ­πτουν τα υπέ­ρο­γκα έξοδα.

Αν θέλει πράγ­ματι το κράτος να μας βοη­θή­σει, ας κάνει επι­τέ­λους στη Ρόδο το ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό για να μην ξεσπι­τω­νό­μα­στε για τις θερα­πείες μας. Εμένα πιο πολύ με αγχώ­νουν τα έξοδα, παρά ο καρ­κί­νος. Εγώ είμαι θηρίο, δεν κατα­λα­βαίνω τίποτα! Θα τον νικήσω και θα το δείτε, αλλά τα έξοδα δεν παλεύ­ο­νται.

Εχουμε οικο­γέ­νειες, έχουμε υπο­χρε­ώ­σεις, το ότι πρέπει να δια­τε­θούν χρήματα για τις θερα­πείες μας είναι το ένα σκέλος. Με το άλλο των υπο­χρε­ώ­σεων που τρέχουν τι θα γίνει;

Μας βάζουν να επι­λέ­ξουμε αν θα σωθούμε ή αν θα έχει η οικο­γέ­νειά μας φαγητό; Οφεί­λουν να κάνουν επι­τέ­λους το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Τμήμα στη Ρόδο, για να καλύ­ψουμε τις ανάγκες όλων αυτών των ανθρώ­πων και να μας δοθεί η ευκαι­ρία να γίνουμε καλά χωρίς να εξα­θλιω­θούμε οικο­νο­μικά.

Πρό­σφατα, ο υφυ­πουρ­γός Υγείας κ. Β. Κοντο­ζα­μά­νης, δια­βε­βαί­ωσε πως θα λει­τουρ­γή­σουν νέα ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικά κέντρα, ένα εκ των οποίων στη Ρόδο.

Και; Εχουμε γεμίσει πολλές λευκές σελίδες με τις υπο­σχέ­σεις που έχουμε λάβει. Από την υπό­σχεση μέχρι την πράξη και τη λει­τουρ­γία του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού, νομίζω ότι έχουμε δρόμο ακόμα. Θα έλεγα στον κ. Κοντο­ζα­μάνη να θέσει σε προ­τε­ραιό­τητα το ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό της Ρόδου, αν πράγ­ματι εννοεί τα όσα εξήγ­γειλε, γιατί στα νησιά οι καρ­κι­νο­πα­θείς «αιμορ­ρα­γούν» και οικο­νο­μικά. Ασθενεί ένας και αρρω­σταί­νουν όλα τα μέλη της οικο­γέ­νειας.

Εσείς πότε θα ξεκι­νή­σετε ακτι­νο­βο­λίες;

Στο τέλος Ιουλίου, με αρχές Αυγού­στου. Υπάρχει πολύ μεγάλη αναμονή.

Η ψυχο­λο­γία σας πώς είναι;

Εγώ δεν τον φοβάμαι! Δεν νιώθω άρρω­στος, εγώ νιώθω θηρίο. Για αυτό και δεν το βάζω κάτω.

Μαζί με την πρόεδρο του Συλ­λό­γου Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών Μαρία Κρη­τι­κού και όλα τα μέλη μας, θα δώσουμε μεγάλο αγώνα γιατί η πολι­τεία, το κράτος, όλοι οι αρμό­διοι πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι όσο εκείνοι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, πεθαί­νουν άνθρω­ποι. Ο αγώνας του καρ­κι­νο­παθή ξεκι­νάει κάθε πρωί που ανοίγει τα μάτια του.

Ας μας δώσουν την ευκαι­ρία να αγω­νι­στούμε αξιο­πρε­πώς κοντά στους ανθρώ­πους μας και στο σπίτι μας. Ας μην κάνουν τη ζωή μας πιο δύσκολη απ΄ότι είναι ήδη.