Η υποκρισία στα καλύτερά της

Το ρεπορ­τάζ ανα­φέ­ρει πώς το υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών ήταν ενήμερο για τον ζωηρό, ερωτίλο πρέσβη της Βενε­ζου­έ­λας. Ο πρέσβης μας  στο Καράκας, ενη­μέ­ρωσε μάλιστα την κυβέρ­νηση της Βενε­ζου­έ­λας . Εάν ο πρέσβης στο Καράκας ζήτησε να κλείσει δια­κρι­τικά το θέμα- κατά τα ρεπορ­τάζ των ΜΜΕ-  τότε δεν κατα­λα­βαίνω που δια­φέ­ρει η στάση της τότε κυβέρ­νη­σης από τη στάση της τότε αντι­πο­λί­τευ­σης; Και ο πρέσβης μας και ο κ. Τσίπρας ζήτησαν να κλείσει το θέμα χωρίς φασαρία. Η μισή ντροπή ανήκει στον κ. Τσίπρα, η άλλη μισή στο ΥΠΕΞ.

Η μόνη διαφορά είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας κατά­φερε, να ανα­δεί­ξει για ακόμη μια φορά, πόσο μπορεί να μοιάσει με τα πιο συντη­ρη­τικά κόμματα η αρι­στερά (του ΣΥΡΙΖΑ), να μεταλ­λάσ­σε­ται σε κόμμα χωρίς αρχές .

Και τώρα, ας πάμε στα σπου­δαία αυτής της ιστο­ρίας. Δεν θυμάμαι και δεν βρήκα να έχει γίνει τόσος ντόρος, μια εβδο­μάδα τώρα, με πρω­το­σέ­λιδα, με δια­μαρ­τυ­ρίες, με επε­ρω­τή­σεις, για την κάθε είδους βία κατά των γυναι­κών, του ρατσι­σμού στη δια­φή­μιση, στα ΜΜΕ που παρά­γουν στε­ρε­ό­τυπα και ρόλους παρω­χη­μέ­νους χωρίς κανένας να αντιδρά και να δια­μαρ­τύ­ρε­ται  (βλέπε ΕΣΡ). Δυστυ­χώς,  τα στοι­χεία για την ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, κατά των γυναι­κών και των παιδιών , τα εγκλή­ματα πάθους, τα σεξι­στικά σχόλια που ακού­γο­νται μέσα στο Κοι­νο­βού­λιο σε βάρος γυναι­κών βου­λευ­τών όπως «καλ­τσο­δέ­τες» «θείτσες» και «κυράδες»,  δεν τους αφήνουν όλους αυτούς που έχουν βγει στα κάγκελα, να προ­σποι­η­θούν πως είμαστε η Δανία ή η Σουηδία, όπου η σεξουα­λική παρε­νό­χληση ή η κάθε είδους βία κατά των γυναι­κών προ­κα­λούν έντονη, γενι­κευ­μένη αντί­δραση, που τηρεί­ται με ευλά­βεια  και κατά γράμμα η ευρω­παϊκή νομο­θε­σία σε θέματα γυναι­κών, που μάχο­νται πολίτες και πολι­τεία για την προ­στα­σία της μητρό­τη­τας, την κατα­πο­λέ­μηση των δια­κρί­σεων και του ρατσι­σμού στα ΜΜΕ, στη δια­φή­μιση και γενι­κό­τερα στη δημόσια σφαίρα.

Σε λίγες ημέρες, ο  κουρ­νια­χτός από τους επι­λε­κτικά ευαί­σθη­τους θα κατα­λα­γιά­σει και θα φανεί η γύμνια της λογικής μιας ακόμη κομ­μα­τι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης αδια­φο­ρώ­ντας πλήρως για την ουσία. Η Υπο­κρι­σία στα καλύ­τερά της.