Βοηθήστε να βρεθούν τα δύο παιδιά μας

Μέσα στις προ­σφυ­γι­κές ροές της μεγα­λύ­τε­ρης ανθρω­πι­στι­κής κρίσης μετά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο έχουν «χαθεί» χιλιά­δες παιδιά.

«Τους τελευ­ταί­ους 18 έως 24 μήνες, περισ­σό­τερα από 10.000 προ­σφυ­γό­πουλα αγνο­ού­νται. Πολλά εξ αυτών έχουν πέσει θύματα εκμε­τάλ­λευ­σης, ιδίως σεξουα­λι­κής, από δίκτυα οργα­νω­μέ­νου εγκλή­μα­τος», προει­δο­ποί­ησε τον περα­σμένο μήνα η Europol, με μία δρα­μα­τική ανα­κοί­νωση που «πάγωσε» την κοινή γνώμη.

Πίσω από τα απρό­σωπα νούμερα και τις ψυχρές στα­τι­στι­κές κρύ­βο­νται ανθρώ­πι­νες τρα­γω­δίες, ιστο­ρίες οικο­γε­νειών που έχασαν τα πάντα. Ο 5χρονος Ρόντερ και ο 6χρονος Αλντ είναι δύο προ­σφυ­γό­πουλα που αγνο­ού­νται από τον Νοέμ­βριο του 2015. Επί τρεις και πλέον μήνες, γονείς και συγ­γε­νείς ανα­ζη­τούν ενα­γω­νίως τα δύο παιδιά από τη Συρία.

Χάθηκαν το βράδυ της 11ης Νοεμ­βρίου, όταν το σκάφος που τους μετέ­φερε από τη Σμύρνη στη Λέσβο ναυά­γησε.

«Μας ειδο­ποί­ησε ο δια­κι­νη­τής να είμαστε στην παραλία στις 2 το βράδυ. Μαζευ­τή­καμε 28 άτομα στην ακτή και μισή ώρα μετά ξεκι­νή­σαμε με το σκάφος για την Ελλάδα. Ταξί­δευα με τα τρία παιδιά μου, τον ανιψιό μου και τον πατέρα του. Στα ανοιχτά της θάλασ­σας είδα ότι το σκάφος έβαζε νερά. Πήγα στον δια­κι­νητή και του είπα τι συνέ­βαινε. Μου είπε να μην ανησυχώ και ότι σε δέκα λεπτά θα φτάναμε στη Λέσβο. Το σκάφος άρχισε να βάζει ακόμα πιο πολλά νερά και ξανα­πήγα έντρομη στον δια­κι­νητή που οδη­γούσε το σκάφος. Τότε, ανα­γκά­στηκε να ανάψει φως μες στη νύχτα και είδε ότι το αμπάρι είχε γεμίσει νερά. Πήρα τα παιδιά μου και ανε­βή­καμε στο πάνω μέρος του σκάφους, στο δεύτερο πάτωμα.

Ο δια­κι­νη­τής απο­φά­σισε να στρίψει για να γυρί­σουμε Τουρκία. Τότε το σκάφος άρχισε να μπάζει περισ­σό­τερο. Ο γιος μου ο Αλντ μαζί με τον ανιψιό μου Ρόντερ έπεσαν στη θάλασσα. Βυθι­στή­καμε λίγο έξω από τα παράλια απ’ όπου είχαμε ξεκι­νή­σει. Ηταν μαύρο σκοτάδι, δεν βλέπαμε τίποτα. Ηρθε η τουρ­κική ακτο­φυ­λακή και μας περι­συ­νέ­λεξε.

Είχα τα δύο παιδιά μου, αλλά δεν μπο­ρούσα να βρω τον Αλντ και τον Ρόντερ. Μαζί μας ταξί­δευε και ο αδερφός του άντρα μου και πατέρας του Ρόντερ. Εκείνη τη νύχτα πέθαναν 4 παιδιά και τρεις γυναί­κες», λέει στο «Εθνος της Κυρια­κής» η Μπ. Mουσταφά, μητέρα του 6χρονου Αλντ.

Οικο­γε­νειακή τρα­γω­δία

Η συγκλο­νι­στική ιστορία των δύο αγνο­ού­με­νων προ­σφυ­γό­που­λων απο­τυ­πώ­νει με ανά­γλυφο τρόπο το προ­σφυ­γικό δράμα. Ο πατέρας του 6χρονου βρι­σκό­ταν στη Γερ­μα­νία, όπου έχει αιτηθεί άσυλο, όταν η οικο­γέ­νειά του ναυά­γησε, περι­μέ­νο­ντας να ξανα­σμί­ξουν. Περι­μέ­νο­ντας το άσυλο, δεν μπορεί να φύγει από τη χώρα, την ώρα που ο γιος του αγνο­εί­ται και κανείς δεν ξέρει να του πει τι έχουν απο­γί­νει τα υπό­λοιπα μέλη της οικο­γέ­νειάς του. Η γυναίκα του, μετά το ναυάγιο, έμεινε στην Τουρκία και αναζητά κάθε μέρα τον γιο της. Το βράδυ της 11ης Νοεμ­βρίου έχασε όλα τα υπάρ­χο­ντά της -χρήματα, ρούχα, διαβατήρια- και δεν μπορεί να φύγει από την Τουρκία.

Ο θείος και πατέρας του 5χρονου Ρόντερ επέ­στρεψε στη Λέσβο για να βρει τα δύο παιδιά. Οπως λέει ο Καζίμ Οτμαν από τη Γερ­μα­νία, όπου βρί­σκε­ται, μετά το ναυάγιο ο αδερφός του έψαχνε τα δύο παιδιά στη Λέσβο. Κάποιος τους είχε πει ότι είχε δει τα δύο ξαδερ­φά­κια στο νησί και συγκε­κρι­μένα στην κατα­σκή­νωση του «Ερυθρού Σταυρού». Οι οικο­γέ­νειες γέμισαν με αισιο­δο­ξία, αλλά δυστυ­χώς τα παιδιά δεν βρέ­θη­καν.

Παρά τις ανε­πι­τυ­χείς προ­σπά­θειες να εντο­πί­σει τον Ρόντερ και τον Αλντ, έχοντας έρθει σε επαφή με όλες τις οργα­νώ­σεις για τα ασυ­νό­δευτα ανήλικα, ο αδερφός του Κασίμ, Λασκίν Οτμαν, δεν το έβαλε κάτω. Εμαθε από συμπα­τριώτη του ότι τα παιδιά είχαν μετα­φερ­θεί σε νοσο­κο­μείο της Αθήνας. Χωρίς να ξέρει περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες, ο Λασκίν ξεκί­νησε για την Αθήνα, ψάχνο­ντας ένα προς ένα τα νοσο­κο­μεία.

Οταν δεν βρήκε τα παιδιά στην Αθήνα, συνέ­χισε να τα ψάχνει σ’ όλη την Ελλάδα, με την ελπίδα να τα βρει κατά τις προ­σφυ­γι­κές διόδους προς την Ειδο­μένη.

Τις πλη­ρο­φο­ρίες από συμπα­τριώ­τες τις δέχεται ο αδερφός του Καζίμ στη Γερ­μα­νία, ο οποίος όμως δεν μιλάει αγγλικά. Φίλοι της οικο­γέ­νειας τον βοηθούν μέσω των μέσων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης να συγκε­ντρώ­σουν πλη­ρο­φο­ρίες για τα παιδιά. Επί τρεις και πλέον μήνες, η οικο­γε­νειακή τρα­γω­δία εξε­λίσ­σε­ται σε Ελλάδα, Τουρκία και Γερ­μα­νία…

Μιλώ­ντας στο «Εθνος της Κυρια­κής» ο πατέρας του 6χρονου Αλντ απευ­θύ­νει έκκληση να βρεθεί ο γιος του. «Παρα­κα­λούμε όποιος μπορεί να βοη­θή­σει να βρεθούν τα δύο παιδιά, να επι­κοι­νω­νή­σει μαζί μας. Η γυναίκα μου είναι στην Τουρκία, ο αδερφός μου στην Ελλάδα.

Οσοι ζουν στην Ελλάδα και έχουν δει τα παιδιά να μας πάρουν τηλέ­φωνο στα +491577097143, +4915780759263, +963964512858 και +4915234353597. Το τελευ­ταίο τηλέ­φωνο είναι για όσους μιλάμε αγγλικά, ανήκει σε φίλη της οικο­γέ­νειας που βρί­σκε­ται εδώ μαζί μας στη Γερ­μα­νία», λέει ο Καζίμ Οτμαν.

Η τελευ­ταία πλη­ρο­φό­ρηση που έχουν οι οικο­γέ­νειες για τα παιδιά είναι ότι βρί­σκο­νται στην Αθήνα. Χωρίς να μπορούν να ταξι­δέ­ψουν από Γερ­μα­νία και Τουρκία στην Ελλάδα, ο Λασκίν Οτμαν είναι ο μόνος που τα αναζητά.

«Καμπα­νάκι» της Europol

Σύμφωνα με τα στοι­χεία που έχει η Europol, δεν έχουν πέσει θύματα εκμε­τάλ­λευ­σης για εγκλη­μα­τι­κούς σκοπούς τα χιλιά­δες παιδιά που αγνο­ού­νται. Υπάρ­χουν και περι­πτώ­σεις που ενδε­χο­μέ­νως έσμιξαν και πάλι με τα μέλη των οικο­γε­νειών τους και οι Αρχές δεν το γνω­ρί­ζουν. Περίπου ένα εκα­τομ­μύ­ριο πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες έφθασαν στην Ευρώπη το 2015 στο πλαίσιο της χει­ρό­τε­ρης προ­σφυ­γι­κής κρίσης μετά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο.

Το 36% στη μεγα­λύ­τερη μετα­κί­νηση πλη­θυ­σμού είναι παιδιά, ενώ η ανα­το­λική προ­σφυ­γική δίοδος, δηλαδή μέσω Ελλάδας, παρου­σιά­ζει αύξηση 1.664% μέσα στο 2015. Ενα ολό­κληρο δίκτυο έχει ανα­πτυ­χθεί γύρω από τα προ­σφυ­γό­πουλα, με στόχο την εκμε­τάλ­λευσή τους, όπως επι­ση­μαί­νει η Europol.

Εγκλη­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις που επι­δί­δο­νται στην εκμε­τάλ­λευση ανθρώ­πι­νων όντων έχουν ενερ­γο­ποι­η­θεί στα δίκτυα παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης προ­κει­μέ­νου να εκμε­ταλ­λευ­τούν τους μετα­νά­στες, κάνο­ντας λόγο για δουλεία ή δρα­στη­ριό­τη­τες που συν­δέ­ο­νται με το εμπόριο λευκής σαρκός.

Η Υπατη Αρμο­στεία του ΟΗΕ ανα­φέ­ρει ότι τις πρώτες έξι εβδο­μά­δες του 2016 πάνω από 410 άτομα έχουν πνιγεί στην ανα­το­λική Μεσό­γειο, ενώ πάνω από 80.000 πρό­σφυ­γες έχουν ανα­ζη­τή­σει άσυλο στην Ευρώπη, κατα­γρά­φο­ντας αύξηση 35% συγκρι­τικά με το 2015.

Κατά μέσον όρο δύο παιδιά πνί­γο­νται κάθε μέρα, από τον περσινό Σεπτέμ­βριο μέχρι σήμερα, ενώ 340 βρέφη και νήπια έχουν χάσει τη ζωή τους στα παγω­μένα νερά του Αιγαίου. Και όπως επι­ση­μαί­νουν ο ΟΗΕ, ο ΙΟΜ και η UNICEF, τα νούμερα κατα­γρά­φουν μόνο τις περι­πτώ­σεις που γνω­ρί­ζουμε.

Περι­πτώ­σεις σαν του 5χρονου Ρόντερ και του 6χρονου Αλντ δεν έχουν κατα­γρα­φεί στο «σύστημα» και ίσως να μη μάθουμε ποτέ τι απέ­γι­ναν τα δύο ξαδερ­φά­κια από την πόλη Αλ Χασακά της βόρειας Συρίας…

Ο 5χρονος Ρόντερ και ο 6χρονος Αλντ είναι δύο από τα χιλιά­δες ασυ­νό­δευτα παιδιά που έχουν χαθεί «μέσα» στις προ­σφυ­γι­κές ροές, κατά το επι­κίν­δυνο πέρασμα προς την Ευρώπη. Στη Λέσβο, στην Κω, στη Σάμο, στη Λέρο και στα υπό­λοιπα νησιά που δέχο­νται τα προ­σφυ­γικά και μετα­να­στευ­τικά ρεύματα, κάτοι­κοι, λιμε­νι­κοί, αστυ­νο­μι­κοί και εθε­λο­ντές γνω­ρί­ζουν από πρώτο χέρι τα ανθρώ­πινα δράματα, τις οικο­γέ­νειες που χωρί­ζο­νται και χάνο­νται κατά το ταξίδι, τις λαστι­χέ­νιες βάρκες γεμάτες παιδιά…

ΕΘΝΟΣ