Μαρία Παρασκευά, μια νέα Ροδίτισσα, με καλές σπουδές αντιστάθηκε στο σαρωτικό κύμα μετανάστευσης!

Προ­έρ­χε­στε από μία οικο­γέ­νεια με πλούσια επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα. Πώς βλέπετε σήμερα το επι­χει­ρείν στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα θεωρώ ότι δεν υπάρ­χουν οι κατάλ­λη­λες συν­θή­κες για να μπο­ρέ­σει κάποιος να επι­χει­ρή­σει. Καταρ­χάς η έννοια του επι­χει­ρείν από μόνη της κρύβει μέσα της τον όρο ρίσκο. Ρίσκο όμως σε μία χώρα, όπου κάθε μέρα δεν ξέρεις τι μπορεί να αλλάξει από θέμα φορο­λο­γίας, τρα­πε­ζών, επι­πό­λαιων απο­φά­σεων από την κυβέρ­νηση, μη ύπαρξη τρα­πε­ζι­κού δανει­σμού, γρα­φειο­κρα­τίας και πάρα πολλών εξω­τε­ρι­κών παρα­γό­ντων που ένας μικρός επι­χει­ρη­μα­τίας δεν μπορεί να προ­βλέ­ψει ούτε να αντι­με­τω­πί­σει, θεωρώ ότι κάνουν την επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα πάρα πολύ δύσκολη, πολλές φορές και ως αδύνατη στην Ελλάδα. Ειδικά αν ένας νέος έχει μια και­νού­ρια ιδέα για ένα νέο start up, θα χρεια­στεί να ανα­λω­θεί άπειρες ώρες για να μπο­ρέ­σει να ανοίξει την νέα εταιρία λόγω γρα­φειο­κρα­τίας και αν κατα­φέ­ρει στο τέλος να βρει και χρη­μα­το­δό­τηση, θα έχει χάσει όλο τον ενθου­σια­σμό που είχε και πολύ από τον πολύ­τιμο παρα­γω­γικό του χρόνο. Μόλις δε αρχίσει να βγάζει τα πρώτα κέρδη και δει πόσα πρέπει να πλη­ρώ­σει σε φόρους πιστέψτε με, όχι απλά θα απο­γοη­τευ­τεί αλλά θα πάρει την έδρα σε μια άλλη χώρα και θα εξα­φα­νι­στεί!

Πολλά είναι αυτά που πρέπει να γίνουν για να κινηθεί η επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στι­κό­τητα στην Ελλάδα σε ανα­πτυ­ξιακή τροχιά. Του­λά­χι­στον ας αρχί­σουμε με το να μην απο­γοη­τεύ­ουμε τους νέους που ακόμα έχουν την δύναμη και την όρεξη για να αντι­με­τω­πί­σουν όλα αυτά τα προ­βλή­ματα της χώρας, γιατί αν απο­γοη­τευ­τούν και αυτοί με την υπο­γεν­νη­τι­κό­τητα που υπάρχει στην χώρα μας, μας βλέπω να μετα­τρέ­πε­ται η Ελλάδα ένα μικρό γηρο­κο­μείο που για την επι­βί­ωση του θα συνε­χί­σει να ζητάει δανει­σμό από τις ξένες χώρες αφού δεν θα έχει δυνατό παρα­γω­γικό δυνα­μικό!

Πόσο δύσκολο είναι για τη νέα γενιά να συνε­χί­ζει την οικο­γε­νειακή επι­χει­ρη­μα­τική παρά­δοση κάτω από αντί­ξοες συν­θή­κες;

Είναι πολύ δύσκολο. Και δεν είναι δύσκολο μόνο από οικο­νο­μι­κής άποψης. Αρχικά μια επι­χεί­ρηση για να μπο­ρέ­σει να επιβιώσει- ειδικά μέσα στην κρίση- πρέπει να ανα­θε­ω­ρή­σει όλα αυτά που έκανε μέχρι σήμερα. Να δει ποια είναι τα καλά στοι­χεία και να τα ενι­σχύ­σει, να βελ­τιώ­σει ή να στα­μα­τή­σει τις μη παρα­γω­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Το σημα­ντι­κό­τερο όλων είναι να δει την κρίση σαν ευκαι­ρία και να βρει νέους τομείς για επέ­κταση. Στα λόγια βέβαια όλα αυτά ακού­γο­νται ωραία, όταν όμως συσ­σω­ρεύ­ο­νται για πληρωμή υπέ­ρο­γκες υπο­χρε­ώ­σεις, το άγχος δεν σου αφήνει περι­θώ­ρια να σκε­φτείς δημιουρ­γι­κές λύσεις.

Ευτυχώς εγώ από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην εταιρία άφησα την δύσκολη δουλειά των πλη­ρω­μών στους παλιούς και επι­κε­ντρώ­θηκα μόνο στην στρα­τη­γική και έτσι τα κατα­φέ­ραμε. Μέσα σε 2 χρόνια απο­κτή­σαμε πολλά έσοδα από δρα­στη­ριό­τη­τες τις οποίες η εταιρία για πολλά χρόνια αγνο­ούσε ή δεν έδινε την απα­ραί­τητη σημασία. Το δυσκο­λό­τερο όμως για εμένα ήταν, να βλέπω το απο­τέ­λε­σμα των ενερ­γειών μας το οποίο ήταν πολύ καλύ­τερο από αυτό που περι­μέ­ναμε, απλά να πηγαί­νει σε φόρους, εισφο­ρές, ΕΝΦΙΑ κτλ με απο­τέ­λε­σμα στο τέλος του χρόνου να μην σου μένει τίποτα σε εσένα. Αυτό το γεγονός είναι αλήθεια πως με απο­γο­ή­τευσε. Το θεωρώ τόσο άδικο να δου­λεύ­εις σκληρά, να προ­σπα­θείς να κρατάς τον ενθου­σια­σμό σου, να βρί­σκεις νέες ιδέες, να βλέπεις ότι όλα αυτά έφεραν απο­τε­λέ­σματα όμως να μην μπορείς να καρ­πω­θείς προ­σω­πικά τίποτα. Εκείνη η στιγμή ήταν η πρώτη που με έκανε να ανα­θε­ω­ρήσω την επιλογή μου που επέ­στρεψα από το εξω­τε­ρικό. Αν όλοι αυτοί οι φόροι είχαν κάποιο απο­τέ­λε­σμα στην υγεία, στην παιδεία, στους δρόμους που περ­πα­τάμε δεν θα με πείραζε, ας τα δίναμε για το κοινό καλό. Όμως η δια­χεί­ριση δεν είναι σωστή, απο­τε­λέ­σματα δεν βλέ­πουμε πρέπει κάτι να γίνει άμεσα!

Είστε ένας νέος άνθρω­πος που συμ­με­τέ­χει για πρώτη φορά σε ένα συλ­λο­γικό όργανο. Ποιοι είναι οι στόχοι σας ως μέλος της διοί­κη­σης του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου;

Είναι ακόμα πολύ νωρίς για να μπορέσω να βγάλω συμπε­ρά­σματα για το πώς μπο­ρούμε να κινη­θούμε και το τι μπο­ρούμε να κάνουμε μέσα από το Επι­με­λη­τή­ριο, καθώς είναι η πρώτη φορά που είμαι μέλος σε ένα τέτοιο συλ­λο­γικό όργανο. Στην πρώτη συνε­δρί­αση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου, εντός λίγων ημερών θα τεθούν οι στόχοι.

Το μόνο που μπορώ να πω για εμένα προ­σω­πικά, είναι ότι προ­έρ­χο­μαι από ένα επι­χει­ρη­μα­τικό περι­βάλ­λον, με οικο­νο­μι­κές σπουδές στην ΑΣΟΕΕ, μετα­πτυ­χιακό στο LONDON SCHOOL OF ECONOMICS και πολλή όρεξη για δουλειά. Μέχρι στιγμής, ό,τι στόχο έχω βάλει στην ζωή μου τον έχω πετύχει μέσα από σκληρή δουλειά.

Θέλω να μάθω τα βασικά προ­βλή­ματα αυτού του τόπου και θα πάω και πόρτα-πόρτα σε κάθε μαγαζί αν χρεια­στεί γιατί τα γενικά προ­βλή­ματα τα ξέρουμε, όπως την υπερ­φο­ρο­λό­γηση και δεν ξέρω και αν έχουμε και την δύναμη να δια­πραγ­μα­τευ­τούμε κάτι τέτοιο όταν αυτή την στιγμή ίδια η κυβέρ­νηση δεν έχει την δύναμη. Το θέμα είναι με τους πόρους που έχουμε, να μπο­ρέ­σουμε να λύσουμε μικρά καθη­με­ρινά προ­βλή­ματα που μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζουν οι μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις και που εμείς έχουμε την δύναμη να λύσουμε. Τις γνώσεις και την όρεξη την έχουμε και ο πρό­ε­δρός μας Γιάννης Πάππου και όλα τα μέλη του Επι­με­λη­τη­ρίου θεωρώ ότι είναι ικα­νό­τατα για να αντι­με­τω­πί­σουν ό,τι θέμα προ­κύ­ψει. Βασική προ­ϋ­πό­θεση για μένα όμως είναι να έχουμε την στήριξη των επι­χει­ρη­μα­τιών, να είμαστε ένα ενωμένο και δυνατό επι­με­λη­τή­ριο γιατί όσο ικανό και αν είναι το ΔΣ του Επι­με­λη­τη­ρίου δεν θα μπο­ρέ­σει να έχει την ίδια δια­πραγ­μα­τευ­τική δύναμη αν για παρά­δειγμα σε μια συγκέ­ντρωση για την μείωση του ΦΠΑ μαζευ­τούν μόνο 100 άτομα!

Ποιες συν­θή­κες δημιουρ­γεί η υπερ­φο­ρο­λό­γηση στην αγορά και πόσο επη­ρε­ά­ζο­νται τα νησιά από την αύξηση του ΦΠΑ;

Η υπερ­φο­ρο­λό­γηση έχει δημιουρ­γή­σει πολλά προ­βλή­ματα στην αγορά τα οποία αντι­με­τω­πί­ζουμε όλοι καθη­με­ρινά. Η κυβέρ­νηση δεν έχει λάβει τίποτα υπ’όψιν της. Υπάρ­χουν πάρα πολλές έρευνες που ανα­λύ­ουν όλες τις επι­πτώ­σεις της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης τα οποία βέβαια δεν ανα­λύ­ο­νται σε 5 γραμμές. Αυτά όμως τα αγνοεί η κυβέρ­νηση και δεν κάνει τίποτα για αυτό. Το πιο απλό που και ένα παιδί 6 χρόνων μπορεί να κατα­λά­βει, είναι ότι η υπερ­φο­ρο­λό­γηση ειδικά με το ανα­πο­τε­λε­σμα­τικό σύστημα ελέγχου οδηγεί σε φορο­δια­φυγή και κλεί­σιμο πολλών επι­χει­ρή­σεων με απο­τέ­λε­σμα μείωση στα έσοδα του κράτους, άρα φέρνει το αντί­θετο απο­τέ­λε­σμα από αυτό που θέλουν!

Ειδικά στα νησιά η κυβέρ­νηση θα πρέπει να σκεφτεί πέρα από όλα τα θέματα μετα­φο­ράς κτλ που καθι­στούν ανα­γκαίο το μειω­μένο ΦΠΑ, ποιον έχουμε ακριβώς απέ­να­ντί μας και πόσος είναι ο ΦΠΑ εκεί, μήπως έτσι σήμερα βγαί­νουμε πολύ πιο ακριβοί με απο­τέ­λε­σμα να έχουμε αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις και στον του­ρι­σμό μας, που θεωρώ ότι είναι από τα λίγα που μας έχουν απο­μεί­νει!

Πολλοί νέοι φεύγουν λόγω της κρίσης στο εξω­τε­ρικό για να ανα­ζη­τή­σουν την τύχη τους και τη δυνα­τό­τητα να εξε­λι­χθούν επαγ­γελ­μα­τικά. Έχετε σκεφτεί ποτέ να φύγετε στο εξω­τε­ρικό; Ποια είναι η άποψή σας για όλο αυτό το κύμα μετα­νά­στευ­σης των νέων;

Το 2014-2015 βρι­σκό­μουν στο Λονδίνο για τις μετα­πτυ­χια­κές μου σπουδές. Δεν μπο­ρείτε να φαντα­στείτε πόσους νέους Έλληνες γνώρισα εκεί, που ζούσαν τρεις-τρεις σε ένα σπίτι 50 τετρα­γω­νικά. Παρόλα αυτά έλεγαν ότι δεν υπάρχει περί­πτωση να γυρί­σουν στην Ελλάδα, γιατί ακόμα και αν έβρι­σκαν δουλειά, θα έπαιρ­ναν 500 ευρώ. Δεν είναι όμως μόνο τα χρήματα που κάνουν τους νέους να μένουν στο εξω­τε­ρικό, είναι και το αξιο­κρα­τικό σύστημα που υπάρχει στις μεγάλες εται­ρίες. Εκεί μπορεί να δου­λεύ­εις πάρα πολλές ώρες, πράγμα που γίνεται και στην Ελλάδα πια, όμως ξέρεις ότι θα αντα­μει­φθείς για αυτό ξέρεις ότι αν είσαι καλός σε 2 χρόνια θα πάρεις προ­α­γωγή ΕΣΥ και όχι ο γνωστός του γνωστού. Γενικά έχεις ένα πιο βέβαιο μέλλον στο εξω­τε­ρικό.

Εδώ ακόμα και αν το σύστημα ανθρω­πί­νων πόρων είναι τέλειο, η όποια εταιρία μπορεί μέσα σε μια μέρα να κλείσει λόγω της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης και να μείνεις χωρίς δουλειά, οπότε προ­τι­μάς να μείνεις έξω. Βέβαια πολλοί λένε ότι τους λείπει η οικο­γέ­νειά τους, ο ήλιος, το φαγητό της Ελλάδας όμως αυτά δεν είναι αρκετά αν δεν μπορούν να ξέρουν πώς θα είναι το μέλλον τους αν γυρί­σουν.

Προ­σω­πικά δεν είμαι υπέρ της μετα­νά­στευ­σης των νέων, χωρίς βέβαια να τους κατη­γορώ αφού εδώ δεν έχουν κανένα κίνητρο για να μείνουν. Όταν τελεί­ωσα τις σπουδές μου στο εξω­τε­ρικό, είχα πει ότι δεν θα επέ­στρεφα για κανέναν λόγο. Μετά έπρεπε να έρθω για λίγες μέρες στη Ρόδο και είδα όλα τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τώ­πιζε ο πατέρας μου στην εταιρία. Εκείνος βέβαια με προ­έ­τρεπε να παρα­μείνω στο εξω­τε­ρικό. Εγώ εκείνη την στιγμή είπα μέσα μου ότι αν δεν βοηθήσω τώρα την οικο­γέ­νειά μου που έχει ανάγκη, πότε θα το κάνω; Έτσι γύρισα. Βλέ­πο­ντας όλο αυτό το άδικο και ανα­πο­τε­λε­σμα­τικό σύστημα φορο­λό­γη­σης, τον κόσμο που αντί να ξυπνάει και να χαμο­γε­λάει να είναι κατσού­φης, να φωνάζει, να απο­γοη­τεύ­ε­ται, με έκανε πολλές φορές να ξανα­σκε­φτώ να φύγω. Εκεί ήταν όμως που πεί­σμωσα. Απο­φά­σισα ότι δεν πρό­κει­ται να εγκα­τα­λείψω την προ­σπά­θεια, ότι δεν θα κάνω πίσω στα δύσκολα, θα το παλέψω και θα προ­σπα­θήσω να κάνω ό,τι μπορώ. Πάνω από όλα το έχω υπο­χρέ­ωση στον εαυτό μου και στην οικο­γέ­νειά μου! Ελπίζω να μην χρεια­στεί ποτέ να ξανα­σκε­φτώ τη μετα­νά­στευση.