Δένδιας : Δεν θα δεχτούμε διεύρυνση της διαπραγματευτικής ατζέντας από την Άγκυρα

«Η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι ότι θα θέλαμε καλύ­τερα απο­τε­λέ­σματα από τη Σύνοδο Κορυφής. Από την άλλη πλευρά, με δεδο­μένη την Προ­ε­δρία του Συμ­βου­λίου και την αντί­ληψή της, δεν θα μπο­ρούσε κανείς να ανα­μέ­νει, ρεα­λι­στικά, περισ­σό­τερα πράγ­ματα» ανα­φέ­ρει ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Νίκος Δένδιας, σε συνέ­ντευξή του στο «Βήμα της Κυρια­κής».

Ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών εκτιμά ότι το γερ­μα­νικό πολι­τικό σύστημα και η γερ­μα­νική κοι­νω­νία αντι­λαμ­βά­νο­νται την τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα και τον τουρ­κικό παρα­λο­γι­σμό σε ορι­σμένα ζητή­ματα. Ωστόσο, «υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα με την παρούσα γερ­μα­νική κυβέρ­νηση που αφορά στο Μετα­να­στευ­τικό. Όσα συνέ­βη­σαν το 2015 έχουν λει­τουρ­γή­σει ως τραύμα» εξηγεί και «όποιος κίν­δυ­νος σχε­τί­ζε­ται με αυτό μεγε­θύ­νε­ται υπερ­βο­λικά στα μάτια τους».

Εκτιμά ακόμη «ότι κινού­νται με στε­ρε­ό­τυπα του τύπου «ο Ερντο­γάν δεν θα είναι εκεί για πάντα». ‘Αρα, ας ανε­χτούμε αυτό που συμ­βαί­νει σήμερα ενόψει ενός καλύ­τε­ρου μέλ­λο­ντος που μαθη­μα­τικά θα έλθει».

Όπως υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Δένδιας, «οι ίδιοι οι Ευρω­παίοι δεν έχουμε λάβει μία σταθερή απόφαση για την πορεία που θέλουμε να έχουν οι ευρω­τουρ­κι­κές σχέσεις». Επη­ση­μαί­νει ότι η επιλογή της Ελλάδας κατά τη δεκα­ε­τία του 1990 να επι­διώ­ξει την επίλυση των δια­φο­ρών μέσα από το εντα­ξιακό πλαίσιο υπήρξε γενναία. Σήμερα όμως, η Τουρκία απο­κλί­νει και το συγκε­κρι­μένο ιστο­ρικό εγχεί­ρημα αστοχεί.

«Αν μιλού­σαμε με όρους πιθα­νο­τή­των, το 90% οδηγεί στο συμπέ­ρα­σμα ότι η Τουρκία θα συνε­χί­σει να απο­κλί­νει και το 10% να επα­να­συ­γκλί­νει. Εγώ αυτό το 10% δεν θα το πετούσα. Και πρέπει να αντι­λη­φθούμε ότι η επιλογή του 90% ενέχει έναν κίνδυνο: μία ειδική σχέση. Αυτή θα μπο­ρούσε να επι­τρέ­ψει στην Τουρκία πρό­σβαση στην ευρω­παϊκή αγορά και να μην της επι­βάλ­λει τις υπο­χρε­ώ­σεις για το κράτος δικαίου και τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, που για εμάς είναι απα­ραί­τη­τες», τονίζει.

«Είμαστε σχεδόν ιστο­ρικά υπο­χρε­ω­μέ­νοι να επι­διώ­ξουμε μία μετα­βολή της τουρ­κι­κής κοι­νω­νίας προς την Ευρώπη. Δια­φο­ρε­τικά, πρέπει να κινη­θούμε σε μία λογική Ευρώπης-φρουρίου. Δεν θα είναι ευχά­ρι­στο αυτό».

Όπως ανα­φέ­ρει, η Αθήνα ανα­μέ­νει μία ημε­ρο­μη­νία από την ‘Αγκυρα αλλά η τελευ­ταία θέλει μάλλον να είναι σίγουρη ότι δεν θα εισπρά­ξει μία άρνηση. Αυτή δεν θα υπάρξει, ξεκα­θα­ρί­ζει ο κ. Δένδιας, «εφόσον το κλίμα είναι κατάλ­ληλο, το Ορούτς Ρέις «δεν κόβει βόλτες» και θα έχουμε μία στα­θε­ρό­τητα, όχι κινή­σεις τακτι­κής». 

Με τη συνεχή επί­κληση του αιτή­μα­τος για απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση των νησιών, η ‘Αγκυρα δείχνει να επι­θυ­μεί εκ των προ­τέ­ρων διεύ­ρυνση της ατζέ­ντας. «Αυτό δεν θα γίνει δεκτό» τονίζει χαρα­κτη­ρι­στικά ο κ. Δένδιας και υπο­γραμ­μί­ζει ότι καμία τρίτη χώρα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Γερ­μα­νίας δεν έχει θέσει τέτοιο ζήτημα.

«Νομίζω ότι όλοι κατα­λα­βαί­νουν, αν και ενδο­μύ­χως ίσως να σκέ­φτο­νται αλλιώς, ότι αν ανοίξει αυτός ο ασκός, δεν θα ξανα­κλεί­νει» ανα­φέ­ρει.

Ο Νίκος Δένδιας εκτιμά, επίσης, ότι η πρό­σφατη ανα­κοί­νωση των αμε­ρι­κα­νι­κών κυρώ­σεων ενα­ντίον της Τουρ­κίας θα επι­δρά­σουν στην τρέ­χουσα ισορ­ρο­πία. Και θεωρεί ότι με την τρο­πο­ποί­ηση του παραρ­τή­μα­τος της ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κής αμυ­ντι­κής συμ­φω­νίας to 2019, «η Ελλάδα παρείχε στις ΗΠΑ μία βάση για να προ­χω­ρή­σει σε ένα τέτοιο βήμα καθώς προ­σέ­φερε την πολυ­τέ­λεια απε­μπλο­κής από τη γεω­πο­λι­τική ομηρία της Τουρ­κίας».

Υπο­γραμ­μί­ζει ακόμη τη σημασία της παρέμ­βα­σης του αμε­ρι­κα­νού ομο­λό­γου του Μάικ Πομπέο στην τελευ­ταία συνά­ντηση των υπουρ­γών Εξω­τε­ρι­κών του ΝΑΤΟ, οποίος «αναί­ρεσε ουσια­στικά το βασικό επι­χεί­ρημα της Τουρ­κίας ότι απο­τε­λεί τη «λυδία λίθο» της ύπαρξης της Συμ­μα­χίας στην περιοχή μας».

Όπως εξηγεί, η Αθήνα βρί­σκε­ται ήδη σε επαφή για ανα­θε­ώ­ρηση του κορμού της αμυ­ντι­κής συμ­φω­νίας, με διεύ­ρυνση του αμε­ρι­κα­νι­κού στρα­τιω­τι­κού απο­τυ­πώ­μα­τος, αλλά «πρέπει να δούμε ποιες είναι οι φιλο­δο­ξίες της νέας αμε­ρι­κα­νι­κής κυβέρ­νη­σης». Η Ελλάδα διεκ­δι­κεί έναν διευ­ρυ­μένο ρόλο στη Βαλ­κα­νική, τόσο για γεω­στρα­τη­γι­κούς λόγους όσο και για την ανά­πτυξη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. «Το γεω­πο­λι­τικό αντάλ­λαγμά μας είναι η στα­θε­ρό­τητα και η ασφά­λεια» τονίζει.

«Στο Λιβυκό δεν είχαμε πολλές επι­λο­γές όταν ήρθαμε στην εξουσία» παρα­τη­ρεί. «Πρώτο μας μέλημα ήταν να δια­σφα­λί­σουμε ότι οι λιβυκές ακτές απέ­να­ντι από την Κρήτη θα ελέγ­χο­νται από φίλιες δυνά­μεις, είτε επί του πεδίου είτε τρίτες. Στη συζή­τηση της επό­με­νης ημέρας, βασικοί στόχοι είναι δύο: η απο­τροπή δημιουρ­γίας τουρ­κι­κής βάσης και η αναί­ρεση απο­φά­σεων της κυβέρ­νη­σης Σάραζ, όπως το τουρ­κο­λι­βυκό Μνη­μό­νιο» κατα­λή­γει.

Πηγή: in.gr