Βιβλία Ιστορίας χωρίς “εθνόμετρο” ζητά η Αναγνωστοπούλου

Να αλλά­ξουν τα σχολικά βιβλία της ιστο­ρίας χωρίς τη χρήση “εθνό­με­τρου”, και να μετα­τρα­πούν σε γνω­μο­δο­τικά τα συμ­βού­λια στα ΑΕΙ, δηλώνει σε συνέ­ντευξη της, στην “Καθη­με­ρινή” η ανα­πλη­ρώ­τρια υπουρ­γός Παι­δείας, Σία Ανα­γνω­στο­πού­λου.

Η υπουρ­γός για τα σχολικά ιστο­ρικά βιβλία δηλώνει, ότι «πρέπει να πάψει να μπαίνει σε καλού­πια εθνό­με­τρου η έρευνα και η άποψη των επι­στη­μό­νων για την Ιστορία και όπως αυτή διδά­σκε­ται στο σχολείο».

«Στην Ελλάδα εθνική ιστορία θεω­ρεί­ται ό,τι κάποιοι έχουν επι­βά­λει . Δηλαδή αυτό που οι ίδιοι θεωρούν πως απο­τε­λεί την εθνική ιστορία των Ελλήνων» συνε­χί­ζει.

Για παρά­δειγμα χαρα­κτη­ρί­ζει την Μικρα­σια­τική κατα­στροφή ως ένα μεγάλο ιστο­ρικό γεγονός, το οποίο όμως «δεν συνέβη επειδή οι Έλληνες είναι Έλληνες με μια συγκε­κρι­μένη μοίρα αλλά είναι ένα μεγάλο εθνικό γεγονός, επειδή το προ­σφυ­γικό είναι μεγάλο ζήτημα στην ανθρώ­πινη ιστορία».

Η κ. Ανα­γνω­στο­πού­λου παρου­σιά­ζο­ντας τη διαφορά ιστο­ρι­κής και εθνικής ταυ­τό­τη­τας, σημειώ­νει ότι ο εθνι­κι­στής έχει «τη μανία ότι τα κατορ­θώ­ματα του έθνους του, απο­τε­λούν εθνική ιδιο­μορ­φία». Εξηγεί δε, ότι «ο εθνι­κι­στής θεωρεί ότι ο Κολο­κο­τρώ­νης υπήρξε επειδή ήταν Έλληνας και επειδή ο ηρω­ι­σμός είναι ίδιον της φυλής, ενώ ο ιστο­ρι­κός τον κατα­τάσ­σει ως ηρωική μορφή μιας ευρω­παϊ­κής περιό­δου επα­να­στά­σεων».

Ερω­τη­θείσα για το κρυφό σχολείο σημειώ­νει ότι «εάν υπήρχε ή όχι αφορά την ιστο­ρική έρευνα» και ότι η Ορθό­δοξη εκκλη­σία είχε θρη­σκευ­τικά σχολεία. Επι­ση­μαί­νει ακόμη, ότι στη δημόσια ιστορία το σχολείο ως δημόσιο αγαθό είναι προϊόν του έθνους-κράτους. Για την υπόθεση της Μαρίας Ρεπούση, η οποία είχε εκφρά­σει παρεμ­φε­ρείς απόψεις η κ. Ανα­γνω­στο­πού­λου, ομο­λο­γεί ότι «φοβή­θηκα τον φανα­τι­σμό που έστησε έναν άνθρωπο στον τοίχο με τάση απο­μό­νω­σής του ως εθνικό προδότη».

Σε ότι αφορά τη στάση της απέ­να­ντι στα Συμ­βού­λια η υπουρ­γός απαντά ότι δεν έπραξαν αυτό για το οποίο ορί­στη­καν (εξεύ­ρεση πόρων για τα ιδρύ­ματα) και προ­σθέ­τει: «Σε πολλές περι­πτώ­σεις λει­τούρ­γη­σαν αντι­δη­μο­κρα­τικά στο θέμα της προ­ε­πι­λο­γής υπο­ψη­φίων πρυ­τά­νεων. Συχνά αδυ­να­τού­σαν να συνε­δριά­σουν λόγω της απου­σίας πολλών μελών τους στο εξω­τε­ρικό, ενώ την ίδια στιγμή εντός των ΑΕΙ δημιουρ­γή­θηκε μια δυσλει­τουρ­γική δυαρχία ανάμεσα στον πρύτανη και το Συμ­βού­λιο».

ΑΠΕ-ΜΠΕ