Ενας ομογενής Δωδεκανήσιος 100 ετών από τους γηραιότερους απόμαχους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

ΣΤΟΥΜΠΕΝΒΙΛ. ΟΧΑΪΟ. Ο κ. Πιτ Πετρί­δης (Pete Petrides)  έγινε 100 ετών την Παρα­σκευή 17 Νοεμ­βρίου και είναι ένας από τους γηραιό­τε­ρους από­μα­χους του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου στην κομη­τεία Τζέ­φερ­σον του Οχάιο.

Η τοπική αμε­ρι­κα­νική εφη­με­ρίδα «Weirton Daily Times» αφιέ­ρωσε εκτενές δημο­σί­ευμα στον ομογενή κ. Πετρίδη με την πολύ ενδια­φέ­ρουσα πορεία ζωής.

Ανα­γρά­φε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά στο δημο­σί­ευμα ότι «Ελληνας μετα­νά­στης ο οποίος μιλούσε Ελλη­νικά και Ιταλικά καθότι πήγε στο σχολείο όταν τα Δωδε­κά­νησα ήταν υπό ιταλική κατοχή, στρα­τεύ­θηκε στις 10 Φεβρουα­ρίου του 1940. Πήγε στο νυκτε­ρινό σχολείο για να μάθει αγγλικά όταν έκανε τη στρα­τιω­τική του εκπαί­δευση στο Μισι­σιπή. Θυμάται κάποιον λοχία ο οποίος πάντοτε φρό­ντιζε να έχει μέσο μετα­φο­ράς να πηγαί­νει στο μάθημα κι αυτό απο­τυ­πώ­θηκε μέσα στην καρδιά του».

Πήρε σχεδόν δύο χρόνια για να μπουν οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες στον πόλεμο έπειτα από την επίθεση στο Pearl Harbor στις 7 Δεκεμ­βρίου του 1941, αλλά ο κ. Πετρί­δης αισθάν­θηκε την κλήση να πάει και να υπη­ρε­τή­σει την και­νούρ­για του πατρίδα.

Ο κ. Πετρί­δης, ο οποίος είναι γνωστός στους φίλους του ως «ο Στρα­τη­γός» βιώνει το Αμε­ρι­κα­νικό Ονειρο. Εργά­σθηκε επί χρόνια ως μάγει­ρας στο εστια­τό­ριο «Green Mill» και κατόπιν άνοιξε το δικό του εστια­τό­ριο με το όνομα «The Wheel», το οποίο είχε επί δεκα­ε­τίες. Μοι­ρά­σθηκε τις εμπει­ρίες της ζωής του σε αρκετά άρθρα στην τοπική εφη­με­ρίδα ως εστιά­το­ρας, ως τιμη­θείς από την πόλη και ως κομί­σιο­νερ της πόλης.

Κατά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο μπάρ­καρε από τον Αγιο Φρα­γκί­σκο για να υπη­ρε­τή­σει στο μέτωπο του Ειρη­νι­κού όπου οι ικα­νό­τη­τές του στη μαγει­ρική αξιο­ποι­ή­θη­καν αμέσως. Ο κ. Πετρί­δης είπε «κύριε ξέρω να μαγει­ρεύω λίγο, αλλά για να μαγει­ρέψω για 4.000 ανθρώ­πους χρειά­ζο­μαι λίγη βοήθεια».

Ελαβε μέρος στη μάχη της Guadalcanal και στην εισβολή του Bougainville, ενώ λίγο πριν την εισβολή ήταν σε πλοίο το οποίο χτυ­πή­θηκε και βού­λιαξε, και μαζί με μερι­κούς συνα­δέλ­φους του στρα­τιώ­τες κατόρ­θω­σαν και γλύ­τω­σαν λίγο φαγητό συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και μίας κον­σέρ­βας από χοιρινό κρέας.

Μιλώ­ντας για τον πόλεμο, ο κ. Πετρί­δης ήταν φει­δω­λός. Τόνισε πως «δεν ήταν αστείο έξω εκεί, ήταν όλο ζού­γκλες, απ’ όλα». Στη διάρ­κεια του πολέμου ο κ. Πετρί­δης χτυ­πή­θηκε και πυρο­βο­λή­θηκε δύο φορές.

Ενώ ήταν σε περι­πο­λία στον ποταμό Luzon ο φίλος του χτυ­πή­θηκε από κάποιον ελεύ­θερο σκο­πευτή και ενώ προ­σπα­θούσε να τον βοη­θή­σει και να τον μετα­φέ­ρει σε ασφαλές μέρος χτυ­πή­θηκε κι ο ίδιος.

Και οι δυο τους παρί­στα­ναν τους νεκρούς για να μην τους σκο­τώ­σει ένας Για­πω­νέ­ζος στρα­τιώ­της, τον οποίον τελικά τον σκότωσε ο κ. Πετρί­δης με χει­ρο­βομ­βίδα όταν ο Για­πω­νέ­ζος στρα­τιώ­της βγήκε τελικά από την γραμμή των δένδρων νομί­ζο­ντας ότι οι Αμε­ρι­κα­νοί ήταν νεκροί.

Ο κ. Πετρί­δης υπη­ρέ­τησε επί πέντε χρόνια και του απο­νε­μή­θηκε το βραβείο του Αργυρού Σταυρού διότι μετέ­φερε φαγητό σε επι­κίν­δυνη ζώνη. Επίσης, τιμή­θηκε με δύο Purple Hearts, με δύο μπρού­τζινα αστέρια και με την κορδέλα της καλής δια­γω­γής, τα οποία μαζί με απο­κόμ­ματα εφη­με­ρί­δων τα κρατά μέσα σε ειδικό κουτί.

Ο στρα­τη­γός Beightler επι­σκέ­φθηκε μία φορά τον πρώην μάγειρά του το 1960 στο εστια­τό­ριο του Wheel. Ο στρα­τη­γός κατοι­κούσε στην πόλη Worthington της Δυτικής Βιρ­τζί­νια και ο κ. Πετρί­δης με την οικο­γέ­νειά του τον επι­σκε­πτό­ταν.

.ekirikas.com