Νίσυρος: Ξεκίνησαν οι εργασίες τσιμεντόστρωσης του δρόμου της Κυράς

Ξεκί­νη­σαν σήμερα, 20 Οκτω­βρίου 2021, οι εργα­σίες τσι­με­ντό­στρω­σης του δρόμου της Κυράς  στον οικισμό Εμπο­ρειού. Οι εργα­σίες που προ­βλέ­πε­ται να εκτε­λε­σθούν είναι οι κάτωθι:

Τσι­με­ντό­στρωση της οδού που οδηγεί στην Κυρά συνο­λι­κού μήκους 1.800,00 μέτρων και με μέσο πλάτος οδού 5,00 μέτρα. Χωμα­τουρ­γι­κές εργα­σίες γενικών εκσκα­φών σε έδαφος βρα­χώ­δες. Εργα­σίες τσι­με­ντό­στρω­σης σε όλο το μήκος της οδού με πρό­βλεψη για δια­πλά­τυνση της, όπου είναι εφικτό. Θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί σκυ­ρό­δεμα κατη­γο­ρίας C16/20, πάχους 15 εκ. και το οποίο θα οπλι­σθεί με δομικό πλέγμα B500C (Τ196). Το έργο έχει προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 355.000,00€ συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ΦΠΑ 24 %. Μετά τον δια­γω­νι­σμό υπήρξε ανάθεση του έργου με το ποσό των 266.249,99 € (δια­κό­σιες εξήντα έξι χιλιά­δες δια­κό­σια σαράντα εννέα ευρώ και ενε­νή­ντα εννέα λεπτά), συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του Φ.Π.Α. 24%. Το έργο χρη­μα­το­δο­τεί­ται από ΙΔΙΟΥΣ ΠΌΡΟΥΣ του Δήμου Νισύρου με Κ.Α.Δ. 70.7336.03 «Τσι­με­ντό­στρωση δρόμου στην περιοχή Κυρά».

Με την τσι­με­ντό­στρωση του δρόμου αυτού γίνεται πιο εύκολη η πρό­σβαση των κατοί­κων και των επι­σκε­πτών της Νισύρου στο μονα­στήρι της Πανα­γίας της Κυράς. Υπάρχει προ­γραμ­μα­τι­σμένο έργο για τσι­με­ντό­στρωση του δρόμου που οδηγεί από το μονα­στήρι στην περιοχή Λιές που θα διευ­κο­λύ­νει αφά­ντα­στα την πρό­σβαση στην παραλία στους κατοί­κους και επι­σκέ­πτες των οικι­σμών Εμπο­ρειού και Νικειών.

Το ιστο­ρικό μονα­στήρι της Πανα­γίας Κυράς ανήκει στην κοι­νό­τητα του Εμπο­ρειού. Οι εικόνες της Πανα­γίας Κυράς και του Ιησού Χρηστού που στο­λί­ζουν το τέμπλο του Ιερού Ναού της Μονής απο­τε­λούν έργα του Αγιο­γρά­φου Κων­στα­ντί­νου Συσιλλίδη-Ζωγράφου με κατα­γωγή από τον Εμπο­ρειό. Η παρά­δοση, όπως την έχει γράψει ο αεί­μνη­στος πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Μιχαήλ Σκουλ­λής, μας πλη­ρο­φο­ρεί ότι στα πιο παλιά χρόνια, από το Καρ­πά­θικο Μονα­στήρι της “Κυρά Πανα­γιάς”, στάλ­θηκε ένα εικό­νι­σμα που απει­κό­νιζε την Κοίμηση της Θεο­τό­κου, να το αργυ­ρώ­σουν στην Κων­στα­ντι­νού­πολη. Κατά την επι­στροφή, το ιστιο­φόρο που μετέ­φερε το αργυ­ρω­μένο εικό­νι­σμα, βρήκε μεγάλη τρι­κυ­μία στη Μικρα­σια­τική ακτή του Κάβο Κριός. Το πλοίο ναυά­γησε και βυθί­στηκε. Τα κύματα μετέ­φε­ραν το εικό­νι­σμα σε ένα μικρό ορμίσκο στην περιοχή «κορα­κί­σια», που από τότε ονο­μά­στηκε “της Πανα­γιάς το Λαγκα­δάκι” για το ότι βρέθηκε στο μέρος αυτό το εικό­νι­σμα της Πανα­γίας. Μια γυναίκα πήγε με το παιδί της στη θαλάσ­σια αυτή περιοχή για να βάλει λου­μπου­νά­ρια στη θάλασσα να γλυ­κά­νουν, οπότε είδε να αστρά­φτει πάνω στην επι­φά­νεια της θάλασ­σας το εικό­νι­σμα. Το πήρε, το έβαλε στο ανάεμα της και ανε­βαί­νο­ντας στο χωριό κάθησε να ξεκου­ρα­στεί στη σκιά, κάπου εκεί που βρί­σκε­ται σήμερα η «πηγή». Ενώ λαγο­κοι­μό­ταν, βλέπει μεταξύ ονείρου και οπτα­σίας, μια γυναίκα άγνωστη να την πλη­σιά­ζει και να της λέει συμ­βου­λευ­τικά: “Πήγαινε κόρη μου, εκειδά πούναι οι πέτρες σωρός, τράβηξε και βγάλε μερικές και θα βρεις νερό να δώσεις στο παιδί”!

Πηγαί­νει στο σημείο εκείνο που της υπο­δεί­χθηκε και παρα­με­ρί­ζει πέτρες, χαλίκια και χώματα, και από μια τρύπα που άνοιξε με το βγάλ­σιμο της τελευ­ταίας πέτρας φάνηκε καθαρά στο βάθος το κοίλωμα της πηγής με το νερό. Με το μικρό καπρα­τσάκι της τράβηξε κρύο νερό καθαρό, ήπιε αυτή και έδωσε και στο διψα­σμένο παιδί της!

Έφθασε στο χωριό, όπου χωρίς καθυ­στέ­ρηση διη­γή­θηκε όλα όσα της συνέ­βη­σαν τόσο στους προ­ε­στούς της Κοι­νό­τη­τας όσο και στο ιερα­τείο, στο οποίο παρέ­δωσε και το εικό­νι­σμα που βρήκε στη θάλασσα.

Το βράδυ σήμαναν οι καμπά­νες όλων των εκκλη­σιών όπου με ολο­νύ­κτιες λει­τουρ­γίες και παρα­κλή­σεις προ­σευ­χή­θη­καν και γιόρ­τα­σαν οι κάτοι­κοι του χωριού την εύρεση της εικόνας της Πανα­γιάς όπως και το θαύμα της απο­κά­λυ­ψης της πηγής νερού στον άνυδρο εκείνο τόπο.  Παράλ­ληλα όρισαν, με απόφαση που πήραν όλοι οι κάτοι­κοι του χωριού, να χτίσουν μονα­στήρι για να τιμή­σουν και δοξά­σουν την Παναγία.

Μετά από καιρό οι Καρ­πά­θιοι πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν ότι το εικό­νι­σμα που έστει­λαν να αργυ­ρω­θεί στην Πόλη βρέθηκε στη Νίσυρο κι έστει­λαν ανθρώ­πους να το πάρουν και να το μετα­φέ­ρουν πίσω στην Κάρπαθο.

Όταν η απο­στολή έφθασε στον Εμπο­ρειό κι έμαθε την όλη εξέλιξη της υπό­θε­σης, με ποιο τρόπο δηλαδή βρέθηκε το εικό­νι­σμα καθώς και την απόφαση των κατοί­κων του χωριού να κτίσουν εις ανά­μνηση των γεγο­νό­των Μονα­στήρι στην Παναγιά, απο­φά­σι­σαν να μην επι­μεί­νουν. Έπρεπε όμως και κάτι να πάρουν ως αντάλ­λαγμα, που να δικαιο­λο­γούσε την υπο­χω­ρη­τι­κό­τητα τους. Έτσι συμ­φω­νή­θηκε το Μονα­στήρι που θα χτι­ζό­ταν να φέρει το ίδιο όνομα που έχει στην Κάρπαθο, δηλαδή της “Κυράς Πανα­γιάς” . Στη λεπτο­μέ­ρεια αυτής της δια­πραγ­μά­τευ­σης οι Μπορ­γιά­τες δεν έφεραν αντίρ­ρηση και δέχτη­καν ανε­πι­φύ­λα­κτα την πρόταση, υπό την μόνη προ­ϋ­πό­θεση ότι, για να την φέρουν στα μέτρα της γλώσσας τους, ανέ­τρε­ψαν τον όρο και αντί  “Κυρά – Παναγιά”  το είπαν η ” Παναγία η Κυρά”