Ησαΐας Παπαϊωαννου: Η Ρόδος πρέπει να λειτουργεί πρώτα απ’ όλα για τον άνθρωπο που ζει εδώ

«Η καθαριότητα, η κυκλοφορία, η στάθμευση, η κατάσταση των πεζοδρομίων, η προσβασιμότητα, το πράσινο και η εικόνα του δημόσιου χώρου δεν είναι απλώς επιμέρους ζητήματα μιας πόλης. Είναι η ίδια η καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στη Ρόδο 365 ημέρες τον χρόνο» τονίζει ο δικηγόρος Ησαΐας Παπαϊωάννου, που μιλά για τα προβλήματα που συναντά καθημερινά ο Ροδίτης, αλλά και για τις παρεμβάσεις που, όπως υποστηρίζει, μπορούν να κάνουν τη διαφορά χωρίς να απαιτούν πάντοτε μεγάλα έργα και υψηλό κόστος.
Στη συνέντευξή του στη «δ» καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις για την καθαριότητα και τη διαχείριση του δημόσιου χώρου, προτείνει μεγαλύτερη αξιοποίηση της τεχνολογίας, αναφέρεται στην ανάγκη ενός διαφορετικού μοντέλου για την κυκλοφορία και τη στάθμευση και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην προσβασιμότητα, στο πράσινο και στη σκίαση. Παράλληλα, αναδεικνύει ένα ζήτημα που συχνά περνά από τη συζήτηση για την εικόνα της πόλης στην ουσία της λειτουργίας της: τον σεβασμό και την ισότιμη χρήση του δημόσιου χώρου. Όπως επισημαίνει, η λύση δεν μπορεί να είναι μόνο περισσότερες εξαγγελίες και σχέδια, αλλά συγκεκριμένες παρεμβάσεις, σαφείς ευθύνες και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Αναλυτικά η συνέντευξη:
• Τι είναι αυτό που σας οδήγησε κ. Παπαϊωάννου να αναλάβετε τον τομέα «Καθημερινότητα & Ποιότητα Ζωής» της «Ανοιχτής Ατζέντας»; Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που βλέπετε σήμερα στην καθημερινότητα του Ροδίτη;
Επέλεξα να ασχοληθώ με τον συγκεκριμένο τομέα κυρία Παμπρή γιατί θεωρώ ότι η καθημερινότητα είναι ίσως το πιο άμεσο μέτρο της ποιότητας ζωής σε έναν τόπο. Δεν κρίνεται στις μεγάλες εξαγγελίες, αλλά σε όλα εκείνα τα μικρά που συναντάμε από τη στιγμή που βγαίνουμε από το σπίτι μας. Στο αν η γειτονιά μας είναι καθαρή, αν μπορούμε να περπατήσουμε σε ένα ασφαλές πεζοδρόμιο, αν μπορούμε να μετακινηθούμε χωρίς να χάνουμε καθημερινά χρόνο στην κίνηση, αν υπάρχει πράσινο και σκιά, αν ένας ηλικιωμένος, ένας γονιός με καρότσι ή ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να κινηθεί χωρίς εμπόδια.
Η Ρόδος είναι ένας διεθνής προορισμός, με τεράστια δυναμική και εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Οφείλουμε, όμως, την ίδια στιγμή που επενδύουμε στην εικόνα και την εμπειρία του επισκέπτη, να δίνουμε τουλάχιστον την ίδια βαρύτητα στην ποιότητα ζωής του ανθρώπου που ζει εδώ 365 ημέρες τον χρόνο. Αν έπρεπε να εντοπίσω το μεγαλύτερο πρόβλημα, θα έλεγα ότι δεν είναι μόνο η καθαριότητα, το κυκλοφοριακό ή η κατάσταση του δημόσιου χώρου.
Είναι κυρίως ότι πολλές φορές αντιμετωπίζουμε αυτά τα ζητήματα αποσπασματικά, ενώ στην πραγματικότητα είναι αλληλένδετα. Δεν μπορείς να μιλήσεις για κυκλοφορία χωρίς να μιλήσεις για στάθμευση και δημόσια συγκοινωνία. Δεν μπορείς να μιλήσεις για μια ανθρώπινη πόλη χωρίς πεζοδρόμια, προσβασιμότητα, πράσινο και ελεύθερο δημόσιο χώρο. Και δεν μπορείς να μιλήσεις για ποιότητα ζωής χωρίς καθαριότητα και καθημερινή φροντίδα της πόλης και των γειτονιών μας. Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, είναι να φύγουμε από τη λογική του «λύνω ένα πρόβλημα όταν εμφανιστεί» και να περάσουμε σε μια συνολική αντίληψη για το πώς θέλουμε να λειτουργεί η Ρόδος. Γιατί τελικά η πραγματική εικόνα ενός τόπου δεν είναι μόνο αυτή που βλέπει ο επισκέπτης. Είναι κυρίως η καθημερινότητα που βιώνει ο άνθρωπος που ζει σε αυτόν. Για μένα το ζητούμενο είναι απλό: μια Ρόδος που λειτουργεί πρώτα απ’ όλα για τον άνθρωπο που ζει εδώ.
• Η καθαριότητα παραμένει ένα από τα πιο έντονα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ρόδος. Πού θεωρείτε ότι βρίσκεται η βασική αιτία του προβλήματος: στην οργάνωση, στις υποδομές, στους πόρους ή στη συμπεριφορά των πολιτών;
Δεν νομίζω ότι μπορούμε να αποδώσουμε το πρόβλημα σε μία μόνο αιτία. Η καθαριότητα είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων: της οργάνωσης, των διαθέσιμων υποδομών και μέσων, του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και της συμπεριφοράς όλων μας. Η Ρόδος, όμως, έχει μια ιδιαιτερότητα που πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε σχεδιασμού. Είναι ένα νησί του οποίου οι ανάγκες μεταβάλλονται πολύ έντονα μέσα στη διάρκεια του χρόνου. Άλλες ανάγκες έχουμε τον χειμώνα και εντελώς διαφορετικές στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου. Ταυτόχρονα, άλλες ανάγκες έχει το κέντρο της πόλης, άλλες μια περιοχή με έντονη τουριστική δραστηριότητα και άλλες ένα χωριό. Άρα δεν μπορεί να υπάρχει μία ενιαία λογική για όλους και για όλο τον χρόνο. Χρειάζεται ένα πιο ευέλικτο μοντέλο, που να προσαρμόζει προσωπικό, μέσα και συχνότητα αποκομιδής στην πραγματική επιβάρυνση κάθε περιοχής και κάθε περιόδου. Και κυρίως χρειάζεται καλύτερη πρόληψη: να μπορούμε να γνωρίζουμε πού θα δημιουργηθεί το πρόβλημα και να παρεμβαίνουμε πριν γίνει μέρος της καθημερινότητας. Από την άλλη, υπάρχει ασφαλώς και η ατομική ευθύνη. Ο Δήμος οφείλει να παρέχει ένα σύστημα καθαριότητας που λειτουργεί, αλλά και εμείς ως πολίτες οφείλουμε να σεβόμαστε τον δημόσιο χώρο. Δεν μπορούμε να ζητάμε μια καθαρή Ρόδο και ταυτόχρονα να αφήνουμε ογκώδη αντικείμενα δίπλα στους κάδους ή να θεωρούμε ότι αυτό που συμβαίνει έξω από την πόρτα μας αφορά πάντα κάποιον άλλον. Νομίζω, λοιπόν, ότι η λύση βρίσκεται στη συνύπαρξη δύο πραγμάτων: καλύτερη οργάνωση από τη μία και μεγαλύτερη υπευθυνότητα από όλους μας από την άλλη. Γιατί στο τέλος, η καθαριότητα μιας πόλης δεν είναι μόνο θέμα υπηρεσιών. Είναι και δείγμα του τρόπου με τον οποίο σεβόμαστε τον τόπο στον οποίο ζούμε. Η εικόνα της Ρόδου είναι τελικά ευθύνη όλων μας.
• Τι θα αλλάζατε πρακτικά στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται ο Δήμος την καθαριότητα και τον δημόσιο χώρο;
Θα ξεκινούσα από μια πολύ απλή αρχή κα Παμπρή, ο Δήμος πρέπει να γνωρίζει το πρόβλημα πριν αυτό γίνει καθημερινότητα για τον πολίτη και, όταν προκύπτει, να μπορεί να το αντιμετωπίζει γρήγορα. Αυτό σημαίνει καλύτερη οργάνωση και κυρίως καλύτερη κατανομή των διαθέσιμων δυνάμεων. Η Ρόδος δεν έχει παντού και όλο τον χρόνο τις ίδιες ανάγκες. Χρειάζεται λοιπόν σχεδιασμός ανά περιοχή και ανά περίοδο, με συχνότερη αποκομιδή και ενισχυμένη παρουσία εκεί όπου υπάρχει μεγαλύτερη επιβάρυνση.
Παράλληλα, θεωρώ ότι πρέπει να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη σημασία στη συνολική εικόνα του δημόσιου χώρου. Καθαριότητα δεν είναι μόνο να αδειάζει ο κάδος.
Είναι η πλύση των κάδων και των δρόμων, η απομάκρυνση των ογκωδών, η φροντίδα των κοινόχρηστων χώρων και η γρήγορη αποκατάσταση μικρών προβλημάτων που συσσωρεύονται και τελικά δημιουργούν την εικόνα εγκατάλειψης. Σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά και η τεχνολογία. Θα ήθελα ο πολίτης να μπορεί πολύ απλά, από το κινητό του, να φωτογραφίζει έναν γεμάτο κάδο, μια λακκούβα, ένα σπασμένο πεζοδρόμιο ή ένα εγκαταλελειμμένο αντικείμενο και από εκεί και πέρα να αναλαμβάνει το σύστημα: το αίτημα να καταγράφεται, να προωθείται αυτόματα στην αρμόδια υπηρεσία και ο πολίτης να ενημερώνεται για την εξέλιξή του.
Αντίστοιχα, στα σημεία με μεγάλη επιβάρυνση μπορούμε με απλά τεχνολογικά εργαλεία να γνωρίζουμε εγκαίρως πότε χρειάζεται αποκομιδή και να προσαρμόζουμε τα δρομολόγια στις πραγματικές ανάγκες, αντί να λειτουργούμε αποκλειστικά με ένα προκαθορισμένο πρόγραμμα. Και θα έβαζα έναν ακόμη στόχο: να μετράμε τον χρόνο ανταπόκρισης. Δεν αρκεί να καταγράφουμε πόσα αιτήματα έγιναν. Πρέπει να γνωρίζουμε πόσα λύθηκαν και σε πόσο χρόνο. Ο πολίτης δεν πρέπει να χρειάζεται να γνωρίζει ποια διεύθυνση ή ποιο τμήμα του Δήμου είναι αρμόδιο, ούτε να τηλεφωνεί από υπηρεσία σε υπηρεσία.
Ο πολίτης πρέπει να αναφέρει το πρόβλημα μία φορά. Από εκεί και πέρα, ευθύνη του Δήμου είναι να το δρομολογήσει, να το λύσει και να τον ενημερώσει.
• Η κυκλοφορία και η στάθμευση αποτελούν καθημερινό πρόβλημα, ιδιαίτερα τους μήνες της τουριστικής περιόδου. Ποια λύση θεωρείτε ρεαλιστική και εφαρμόσιμη;
Πρέπει πρώτα να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει μία μαγική λύση. Το κυκλοφοριακό είναι ένα σύνθετο πρόβλημα και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με μία ακόμη αποσπασματική ρύθμιση ή απλώς με τη δημιουργία περισσότερων θέσεων στάθμευσης μέσα στο κέντρο. Η Ρόδος έχει, και εδώ, μια ιδιαίτερη πραγματικότητα. Τους μήνες της τουριστικής περιόδου η κυκλοφοριακή πίεση αυξάνεται σημαντικά, ενώ στο κέντρο συνυπάρχουν κάτοικοι, εργαζόμενοι, επισκέπτες, επιχειρήσεις, μέσα μαζικής μεταφοράς και οχήματα τροφοδοσίας. Επομένως, χρειάζεται ένας συνολικός σχεδιασμός που να λαμβάνει υπόψη όλες αυτές τις ανάγκες.
Μια ρεαλιστική λύση, κατά τη γνώμη μου, είναι ο συνδυασμός περιφερειακών χώρων στάθμευσης σε κατάλληλα σημεία, με συχνή και αξιόπιστη σύνδεση με το κέντρο, καλύτερη δημόσια συγκοινωνία, οργανωμένη τροφοδοσία των επιχειρήσεων σε συγκεκριμένες ώρες και ουσιαστικό έλεγχο της παράνομης στάθμευσης. Παράλληλα, πρέπει να αξιοποιήσουμε περισσότερο την τεχνολογία.
Ο οδηγός πρέπει να μπορεί να γνωρίζει πριν φτάσει στο κέντρο πού υπάρχει διαθέσιμη θέση στάθμευσης, ώστε να περιορίζεται η άσκοπη κυκλοφορία οχημάτων που κινούνται συνεχώς αναζητώντας parking. Θέλω, όμως, να είμαι ξεκάθαρος: δεν μιλάμε για μια πολιτική εναντίον του αυτοκινήτου. Στη Ρόδο το αυτοκίνητο για πολλούς κατοίκους παραμένει αναγκαίο μέσο μετακίνησης. Δεν μπορείς λοιπόν απλώς να πεις στον πολίτη «μην μπεις στο κέντρο» χωρίς να του προσφέρεις μια αξιόπιστη εναλλακτική.Πρώτα δίνεις στον πολίτη μια πραγματική εναλλακτική και μετά του ζητάς να αλλάξει συνήθειες. Να μπορεί να αφήσει το αυτοκίνητό του με ασφάλεια, να φτάσει γρήγορα στον προορισμό του με δημόσια συγκοινωνία ή με τα πόδια και να γνωρίζει ότι αυτή η επιλογή είναι πραγματικά λειτουργική. Και βέβαια οι αποφάσεις πρέπει να βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα: πού και ποιες ώρες δημιουργείται η μεγαλύτερη συμφόρηση, ποιοι δρόμοι επιβαρύνονται περισσότερο, πόσα οχήματα εισέρχονται στο κέντρο και ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες στάθμευσης. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να έχουμε λιγότερα αυτοκίνητα στο κέντρο. Είναι να έχουμε λιγότερη ταλαιπωρία, καλύτερη πρόσβαση και περισσότερες πραγματικές επιλογές μετακίνησης για τον πολίτη.
• Ποια είναι η μεγαλύτερη παρέμβαση που πρέπει να γίνει στον δημόσιο χώρο ώστε η πόλη να γίνει πραγματικά πιο ανθρώπινη;
Θα έλεγα ότι το βασικό είναι να ξαναδώσουμε τον δημόσιο χώρο στον άνθρωπο. Για πολλά χρόνια οι πόλεις σχεδιάζονταν κυρίως γύρω από τις ανάγκες του αυτοκινήτου. Σήμερα πρέπει να αλλάξουμε λίγο την οπτική μας και να αναρωτηθούμε: πώς θέλουμε να κινούμαστε, να περπατάμε και τελικά να ζούμε μέσα στην πόλη μας; Μια ανθρώπινη πόλη σημαίνει ασφαλή και ελεύθερα πεζοδρόμια, στα οποία μπορεί να κινηθεί άνετα ένας ηλικιωμένος, ένας γονιός με καρότσι ή ένας άνθρωπος με αναπηρία.
Σημαίνει ασφαλείς διαβάσεις, σωστό φωτισμό, χώρους στους οποίους μπορείς να σταθείς, να ξεκουραστείς και να συναντήσεις άλλους ανθρώπους. Και ειδικά στη Ρόδο πρέπει να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα στο πράσινο και στη σκίαση. Περισσότερα δέντρα, πράσινες διαδρομές, μικροί χώροι πρασίνου και σημεία ανάπαυσης. Με τις θερμοκρασίες που αντιμετωπίζουμε για μεγάλο μέρος του χρόνου, το πράσινο δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής· είναι πραγματική υποδομή ποιότητας ζωής.
Δεν θεωρώ, όμως, ότι όλα αυτά προϋποθέτουν απαραίτητα τεράστιες και δαπανηρές αναπλάσεις. Πολλές φορές ένας δρόμος μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά με ένα σωστό πεζοδρόμιο, μερικά δέντρα, καλύτερο φωτισμό, καθαριότητα και τάξη στη στάθμευση.
Το σημαντικότερο για μένα είναι να αποκτήσουν αυτές οι παρεμβάσεις συνέχεια. Να μη φτιάχνουμε ένα όμορφο σημείο εδώ και ένα άλλο εκεί, αλλά να συνδέσουμε σταδιακά τις πλατείες, τους εμπορικούς δρόμους, τους πεζόδρομους, τα πάρκα και τις γειτονιές μας σε ένα ενιαίο, ασφαλές και προσβάσιμο δίκτυο. Γιατί τελικά μια πόλη γίνεται πραγματικά ανθρώπινη όταν ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς ο χώρος ανάμεσα στα κτίρια, αλλά μέρος της καθημερινής ζωής των ανθρώπων της.
• Ποιο πρόβλημα της Ρόδου θεωρείτε ότι όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν θέλει πραγματικά να αγγίξει;
Θα έλεγα ότι ένα από τα ζητήματα που όλοι αναγνωρίζουμε, αλλά δυσκολευόμαστε διαχρονικά να αντιμετωπίσουμε, είναι η αυθαίρετη χρήση του δημόσιου χώρου και κυρίως η ανοχή που έχουμε αναπτύξει απέναντί της.
Το συναντάμε καθημερινά με διαφορετικές μορφές: αυτοκίνητα πάνω σε πεζοδρόμια και διαβάσεις, κλεισμένες ράμπες, ανεξέλεγκτη χρήση κοινόχρηστων χώρων, πατίνια που εμποδίζουν την κίνηση, ακόμη και σημεία της πόλης που στην πράξη αντιμετωπίζονται σαν να αποτελούν προέκταση του ιδιωτικού μας χώρου. Και δεν θεωρώ ότι πρέπει να στοχοποιήσουμε μια συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα ή μια κατηγορία πολιτών. Το ζήτημα είναι ευρύτερο. Είναι η αντίληψη που έχουμε διαμορφώσει για το τι σημαίνει δημόσιος χώρος και, κυρίως, η ανοχή μας όταν οι κανόνες δεν εφαρμόζονται. Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι θέμα ασφάλειας και προσβασιμότητας, αλλά και ισονομίας. Όταν ένας άνθρωπος με αναπηρία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει μια ράμπα ή ένας γονιός με καρότσι αναγκάζεται να κατέβει από το πεζοδρόμιο στον δρόμο, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια κακή εικόνα της πόλης. Μιλάμε για ένα πραγματικό πρόβλημα καθημερινότητας.
Το ίδιο ισχύει και για τους επαγγελματίες. Δεν μπορεί εκείνος που σέβεται τους κανόνες να βρίσκεται σε μειονεκτική θέση απέναντι σε κάποιον που τους παραβιάζει. Γι’ αυτό πιστεύω ότι χρειάζεται κάτι πολύ απλό αλλά ταυτόχρονα δύσκολο στην πράξη: σαφείς κανόνες, σταθερός έλεγχος και ίση εφαρμογή για όλους. Όχι επιλεκτικά, όχι περιστασιακά και όχι με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Και παράλληλα χρειάζεται να αλλάξει σταδιακά και η δική μας αντίληψη. Να καταλάβουμε ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι ένας χώρος που δεν ανήκει σε κανέναν και επομένως μπορούμε να τον χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους και γι’ αυτό έχουμε όλοι ευθύνη να τον προστατεύουμε και να τον σεβόμαστε.
• Τι θα λέγατε σε έναν Ροδίτη που έχει ακούσει πολλές φορές για «σχέδια» και «προτάσεις», αλλά στην καθημερινότητά του δεν βλέπει αλλαγή;
Θα του έλεγα ότι κατανοώ απόλυτα τη δυσπιστία του. Για πολλά χρόνια κα Παμπρή ο πολίτης έχει ακούσει σχέδια, μελέτες, εξαγγελίες και υποσχέσεις. Αυτό που τελικά έχει σημασία για εκείνον, όμως, είναι αν όλα αυτά αλλάζουν κάτι στην καθημερινότητά του. Ο πολίτης δεν κρίνει μια πόλη από τις παρουσιάσεις της. Την κρίνει από τον δρόμο έξω από το σπίτι του, από την καθαριότητα της γειτονιάς του, από τον χρόνο που χρειάζεται για να μετακινηθεί, από το πεζοδρόμιο που χρησιμοποιεί καθημερινά.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξουμε και τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για τις προτάσεις. Κάθε πρόταση πρέπει να συνοδεύεται από συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, σαφή ευθύνη υλοποίησης και, κυρίως, ένα αποτέλεσμα που να μπορεί να μετρηθεί. Δεν αρκεί, για παράδειγμα, να πούμε ότι θέλουμε καλύτερη καθαριότητα. Πρέπει να μπορούμε να δούμε αν μειώθηκαν τα προβλήματα και αν βελτιώθηκε ο χρόνος ανταπόκρισης. Δεν αρκεί να κάνουμε μια κυκλοφοριακή παρέμβαση.
Πρέπει να γνωρίζουμε αν πράγματι μειώθηκε η συμφόρηση και αν έγινε ευκολότερη η μετακίνηση του πολίτη. Και αυτή θεωρώ ότι πρέπει να είναι και η συμβολή της «Ανοιχτής Ατζέντας»: να ακούσει πρώτα την κοινωνία, να αναδείξει τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας και να καταθέσει συγκεκριμένες, ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις. Όχι να υποσχεθεί ότι όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά να δείξει ότι μπορούν να γίνουν συγκεκριμένα βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Γιατί τελικά η εμπιστοσύνη του πολίτη δεν κερδίζεται με περισσότερες υποσχέσεις. Κερδίζεται όταν αρχίζει να βλέπει, έστω και στα μικρά, πραγματική αλλαγή στην καθημερινότητά του.
• Ποιο είναι το μέτρο που μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα, χωρίς μεγάλο κόστος, και θα έκανε αισθητή διαφορά στην καθημερινότητα;
Αν έπρεπε να επιλέξω ένα μέτρο, θα έλεγα ένα οργανωμένο πρόγραμμα καθημερινής φροντίδας και μικρών παρεμβάσεων στον δημόσιο χώρο. Πολλές φορές περιμένουμε ένα μεγάλο έργο για να αισθανθούμε ότι κάτι αλλάζει. Όμως η καθημερινότητα του πολίτη επηρεάζεται πολύ περισσότερο από μικρά προβλήματα που συναντά κάθε μέρα και τα οποία, όταν παραμένουν άλυτα, δημιουργούν τελικά μια συνολική εικόνα εγκατάλειψης. Μια λακκούβα που μπορεί να αποκατασταθεί άμεσα, μια σπασμένη πλάκα στο πεζοδρόμιο, μια κατεστραμμένη πινακίδα, ένας κοινόχρηστος χώρος που χρειάζεται καθαρισμό, ένα ογκώδες αντικείμενο που πρέπει να απομακρυνθεί.
Παράλληλα, ελεύθερες ράμπες ΑμεΑ, πεζοδρόμια και διαβάσεις, καθώς και συγκεκριμένοι χώροι για τη στάθμευση των ηλεκτρικών πατινιών. Αυτές οι παρεμβάσεις δεν απαιτούν απαραίτητα μεγάλα κονδύλια. Απαιτούν κυρίως οργάνωση, ταχύτητα και καθημερινή παρουσία στον δρόμο. Σ’ αυτό μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά και η Δημοτική Αστυνομία.
Όχι μόνο με τη λογική του προστίμου, αλλά ως σταθερή παρουσία που διασφαλίζει ότι οι κανόνες εφαρμόζονται και ότι ο δημόσιος χώρος παραμένει πραγματικά διαθέσιμος σε όλους. Γιατί δεν έχει νόημα να κατασκευάσουμε ένα καινούργιο πεζοδρόμιο αν την επόμενη ημέρα καταλαμβάνεται από αυτοκίνητα. Ούτε να αναπλάσουμε μια πλατεία αν στη συνέχεια δεν μπορούμε να τη συντηρήσουμε σωστά. Νομίζω ότι εδώ πρέπει να αλλάξουμε λίγο και τη φιλοσοφία μας: πριν δημιουργούμε συνεχώς κάτι καινούργιο, πρέπει να φροντίζουμε σωστά αυτό που ήδη έχουμε. Γιατί τελικά η ποιότητα ζωής δεν εξαρτάται μόνο από τα μεγάλα έργα. Χτίζεται μέσα από μικρές, σταθερές παρεμβάσεις που ο πολίτης βλέπει και αισθάνεται στην καθημερινότητά του.