Ελένη Τοπαλούδη: «Λύγισε» η μητέρα της για την έκθεση με τα ρούχα της κόρης της

H μη­τέ­ρα της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη συ­γκί­νη­σε με όσα είπε για την κόρη της που δο­λο­φο­νή­θη­κε άγρια στη Ρόδο

«Λύ­γι­σε» το πρωί της Πα­ρα­σκευ­ής η μη­τέ­ρα της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη με αφορ­μή την έκ­θε­ση «She’s gone» («Για ένα αδεια­νό που­κά­μι­σο») για τη βία κατά των γυ­ναι­κών στην οποία εκτί­θε­νται και ρούχα δο­λο­φο­νη­μέ­νων γυ­ναι­κών με ένα εξ αυτών να προ­έρ­χε­ται από την κόρη της που δο­λο­φο­νή­θη­κε άγρια στη Ρόδο το 2018.

«Ήταν πολύ δύ­σκο­λη η θέση που βρε­θή­κα­με. Πίσω από κάθε ρούχο υπάρ­χει μια ιστο­ρία. Τώρα υπάρ­χει μια κραυ­γή από­γνω­σης, απο­γο­ή­τευ­σης, δεν υπάρ­χει αύριο, δεν υπάρ­χει ελ­πί­δα» είπε αρ­χι­κά στο ΟΡΕΝ η κυριά Το­πα­λού­δη με αφορ­μή την έκ­θε­ση που θα πα­ρου­σια­στεί στις 25 Νο­εμ­βρί­ου στο ίδρυ­μα «Μι­χά­λης Κα­κο­γιάν­νης».

«Εμείς εί­χα­με όλα τα όνει­ρα για το παιδί μας που ονει­ρευό­ταν. Ήθελε να κάνει τα­ξί­δια να ερ­γα­στεί στο δι­πλω­μα­τι­κό σώμα. Μου την πήραν από την αγκα­λιά μου» συ­νέ­χι­σε εμ­φα­νώς συ­γκι­νη­μέ­νη η μη­τέ­ρα της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη.

«Καμία φορά θυ­μώ­νω με τον εαυτό μου, γιατί να επι­μεί­νω με τη γνώση γιατί μόνο αυτά τα εφό­δια μπο­ρού­σα να της δώσω» συ­νέ­χι­σε η κυρία Το­πα­λού­δη προ­σθέ­το­ντας συ­γκι­νη­μέ­νη: «Υπερ­χρε­ω­θή­κα­με για να έχου­με δύο παι­διά και έμει­νε στα καλά του κα­θου­μέ­νου ο Πέ­τρος μου μόνος του χωρίς καμία προ­στά­τι­δα. Η Ελένη πα­ρα­κα­λού­σε επί 9,5 χρό­νια «μαμά κάνε μου ένα παι­δά­κι»

Δη­μιουρ­γοί της έκ­θε­σης που τελεί υπό την αι­γί­δα της Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας, Κα­τε­ρί­νας Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου, είναι η Ισ­ραη­λι­νη Keren Goldstein, σκη­νο­θέ­τρια ντο­κι­μα­ντέρ και ακτι­βί­στρια κατά της έμ­φυ­λης βίας και ο Adi Levy, συν­διευ­θυ­ντής της έκ­θε­σης και σχε­δια­στής.

Τα ρούχα λει­τουρ­γούν ως σιω­πη­λές μαρ­τυ­ρί­ες από ζωές γυ­ναι­κών, που είχαν νόημα, ελ­πί­δα και όνει­ρα και που αφαι­ρέ­θη­καν από­το­μα και βίαια. Μέσα τους κρα­τούν ιστο­ρί­ες απου­σί­ας, θλί­ψης και ορ­φά­νιας.

Σε κάθε ρούχο το­πο­θε­τεί­ται μία μικρή ετι­κέ­τα με το όνομα του θύ­μα­τος, την ημε­ρο­μη­νία, τον τρόπο και το όρ­γα­νο της δο­λο­φο­νί­ας, καθώς και την ποινή του δι­κα­στη­ρί­ου, εφό­σον υπάρ­χει, καθώς ορι­σμέ­νες υπο­θέ­σεις ακόμη δεν έχουν δια­λευ­καν­θεί.

Στο ηχη­τι­κό μέρος της έκ­θε­σης ακού­γο­νται να­νου­ρί­σμα­τα, τρα­γου­δι­σμέ­να από γυ­ναί­κες σε διά­φο­ρες γλώσ­σες, εβραϊ­κά, αρα­βι­κά, αμ­χα­ρι­κά, ρω­σι­κά, περ­σι­κά, ρου­μα­νι­κά, μα­ρο­κι­νά, αρα­βι­κά, γερ­μα­νι­κά και ελ­λη­νι­κά, ένας ύστα­τος φόρος τιμής σε όλες τις γυ­ναί­κες θύ­μα­τα βίας. Στό­χος της δρά­σης είναι το τέλος του τα­ξι­διού του She’s gone να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στο κτί­ριο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.