Πάνος Λάμπρου: “Η συμμετοχή μου στην τρομοκρατική ενέργεια στις 6/6/2008 στην Τήλο”

“Αυτές τις δύσκο­λες στιγμές, στιγμές κατα­συ­κο­φά­ντη­σης, τρο­μο­λα­γνείας, αυτές τις ώρες, τις μέρες, που με έριξαν στους λύκους για να με κατα­σπα­ρά­ξουν ως τον άνθρωπο που περίπου έκανε τα πάντα, ίσως αξίζει τον κόπο να τους διευ­κο­λύνω και να τους απο­κα­λύψω μόνος μου κάποιες από τις τρο­μο­κρα­τι­κές μου πράξεις, τις συνω­μο­σίες, τα παρά­νομα ραντε­βού, τα ταξίδια της ανομίας και ακο­λα­σίας”.

Έτσι ξεκί­νησε την ομιλία του σε εκδή­λωση για τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα το μέλος της Πολι­τι­κής Γραμ­μα­τείας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Λάμπρου που κατα­δεί­χθηκε από ΜΜΕ ως συναλ­λασ­σό­με­νος με τρο­μο­κρά­τες, με αφορμή συνο­μι­λία του με φυλα­κι­σμένο μέλος των “Πυρήνων” – συνο­μι­λία που δεν έχει επι­βε­βαιώ­σει.

Συνε­χί­ζει ο κ. Λάμπρου:

“Είναι κρίμα να ψάχνουν και να χάνουν το χρόνο τους, ρωτώ­ντας παντού… Παιδιά του λαού είναι, που θέλουν να βγάλουν το ψωμί τους. Πλη­ρο­φο­ρίες θέλουν. Ιδού λοιπόν.

Ήταν βράδυ, του Μάρτη νομίζω, του 2008. Έξω είχε ψύχρα… Ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι!

Μετά από ανταλ­λαγή τηλε­φω­νη­μά­των από δια­φο­ρε­τικά κινητά για να μπερ­δέ­ψουν τους κοριούς, συνα­ντιέ­μαι με μια γυναίκα, ύψους 1.70 περίπου, με κοντό μαλλί, αν ενθυ­μού­μαι καλά, γκρι­ζο­κα­στα­νού χρώ­μα­τος, σε μυστικό μέρος στην περιοχή του Θησείου.

Στη συνά­ντηση αυτή μιλάμε χαμη­λό­φωνα, σχεδόν ψιθυ­ρι­στά. Η Ε.Β. μου λέει το σχέδιο για το τρο­μο­κρα­τικό χτύπημα. Σχέδιο περί­πλοκο, με πολ­λα­πλές δυσκο­λίες. Ήταν σαφές ότι έμπλεκα για άλλη μια φορά σε μια περι­πέ­τεια με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες. Η Ε.Β. Μου ανέφερε τα ονόματα του συνδέσμου- φυσικά με ψευ­δώ­νυμα.

Συνεν­νοη­θή­καμε για τις λεπτο­μέ­ρειες, σχε­διά­σαμε το χάρτη των κινή­σεών μας, επι­λέ­ξαμε το στόχο και αφήσαμε προς ανα­ζή­τηση το σημείο του τρο­μο­κρα­τι­κού χτυ­πή­μα­τος. Βλέπετε, αγα­πη­τοί φίλοι και φίλες, δεν είχαμε βρει το κατάλ­ληλο μέρος. Κυρίως, μας έλειπε ένα πρόσωπο κύρους, από το χώρο της αυτο­διοί­κη­σης, που θα δεχόταν να στρα­το­λο­γη­θεί στην οργά­νωση και να παίξει ένα καθο­ρι­στικό ρόλο στην επι­χεί­ρηση.

Συζη­τή­σαμε πολλές περιο­χές για το χτύπημα. Απορ­ρί­ψαμε το νησί της Μυκόνου, εκτι­μώ­ντας ότι ήταν μέρος προ­βλέ­ψιμο. Θα μας εντό­πι­ζαν με ευκολία και δεν θα είχαμε τρόπο δια­φυ­γής σε περί­πτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά.

Σκε­φτή­καμε την Ερεσσό της Λέσβου για τους εξής λόγους. Πρώτον, γιατί έτσι μας αρέσει. Δεύ­τε­ρον, γιατί αν η αντι­τρο­μο­κρα­τική εντό­πιζε τις κινή­σεις μας, θα μπο­ρού­σαμε να δια­φύ­γουμε βόρεια, προς την πλευρά του χωριού Αντισσα, που είναι ορεινό και έχει άδεια, μισο­γκρε­μι­σμένα σπίτια.

Σημειώ­σαμε στο χάρτη τα σημεία. Βάλαμε κωδικό, Σαπφώ, για την Ερεσσό, και Τέρ­πανδο για την Άντισσα.

Τις επό­με­νες ημέρες, οι συνα­ντή­σεις μας πύκνω­σαν. Φυσικά, για λόγους αυτο­προ­στα­σίας, αλλά­ζαμε συνεχώς μέρη, με απο­τέ­λε­σμα να μην μας ανα­κα­λύ­ψουν. Θέλω να σας απο­κα­λύψω σήμερα ότι στην επα­να­στα­τική οργά­νωση είχε στο μεταξύ στρα­το­λο­γη­θεί και ένας δημο­σιο­γρά­φος που σήμερα είναι σε μεγάλο συστη­μικό κανάλι. Στρα­το­λο­γή­σαμε και μερι­κούς ακόμα, σχε­διά­σαμε τις επό­με­νες κινή­σεις μας, ορίσαμε ημε­ρο­μη­νία… Όλα έτοιμα.

Στις 25.5.2008, η εφη­με­ρίδα “Εποχή”, γνωστή για τις φιλικές σχέσεις της με την τρο­μο­κρα­τία, δημο­σιεύει με περί­τε­χνο τρόπο, ανάμεσα σε συμ­βα­τι­κές αγγε­λίες, την πρώτη αγγελία γάμου για δύο ομόφυλα ζευ­γά­ρια.

Δύο γυναί­κες, δύο άντρες. Δημο­σιο­γρά­φοι με άριστες σχέσεις με την αντι­τρο­μο­κρα­τική ανα­κα­λύ­πτουν, δυστυ­χώς, το δημο­σί­ευμα και αρχίζει το κυνη­γητό.

Γίνο­νται επι­χει­ρή­σεις σε πολλά σημεία της Αθήνας. Εξάρ­χεια, Καλα­μάκι, Γκάζι, περιοχή γύρω από την Ομόνοια, γίνο­νται φύλλο και φτερό. Οι δράστες παρα­μέ­νουν ασύλ­λη­πτοι. Στο μεταξύ, γίνο­νται νέες στρα­το­λο­γή­σεις και η οργά­νωση, πλέον, αποκτά υπό­σταση και δύναμη.

Δυο λόγια για τη δομή της. Η οργά­νωση χωρί­ζε­ται από πολι­τικό και επι­χει­ρη­σιακό της σκέλος. Δεν θεωρώ κατάλ­ληλη την ώρα να απο­κα­λύψω τον ή την αρχηγό για ευνό­η­τους λόγους. Ανα­ζη­τούμε ένα δεύτερο πρόσωπο – γυναίκα θέλαμε- που θα ήταν ντουέτο με την Ε.Β. στο χτύπημα που θα κάναμε.

Οι δύο καμι­κάζι άντρες ήταν ήδη έτοιμοι, ψυχο­λο­γικά καλά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι και εκπαι­δευ­μέ­νοι άρτια, καθώς για το σκοπό αυτό ταξί­δε­ψαν και παρέ­μει­ναν για δύο μήνες στο Αμστερ­νταμ,.

Μετά από πολλές προ­σπά­θειες, συνα­ντή­σεις και συζη­τή­σεις σε διά­φο­ρες γιάφκες, και αφού είχαμε φάει τα μούτρα μας ουκ ολίγες φορές, στρα­το­λο­γούμε δήμαρχο υπεράνω υποψίας. Αργό­τερα, έκπλη­κτοι οι γεί­το­νές μου, λένε στις κάμερες των κανα­λιών: “Δεν το περι­μέ­ναμε, φαι­νό­ταν φυσιο­λο­γι­κός και πολύ αρσε­νικό”.

Μετά από μια θυελ­λώδη συνε­δρί­αση της οργά­νω­σης στη γιάφκα της οδού Ακα­δη­μίας, απο­φα­σί­ζουμε να ανοί­ξουμε επι­κοι­νω­νιακά μέσω του πολι­τι­κού σκέλους. Δίνουμε συνέ­ντευξη τύπου. Περι­γρά­φουμε την πλατ­φόρμα, αλλά αρνού­μα­στε πει­σμα­τικά να δώσουμε στοι­χεία για του μέρος και την ημε­ρο­μη­νία του τρο­μο­κρα­τι­κού χτυ­πή­μα­τος.

Βγαίνω από τη γιάφκα για να πάρω τσιγάρα από το περί­πτερο. Τα κανάλια νομί­ζουν ότι κάνω από­πειρα δια­φυ­γής. Με κυνη­γούν από πίσω. Με ρωτούν: «Πείτε μας πότε και πού». Σιωπώ. Όλα είναι κανο­νι­σμενα. Βγά­ζουμε εισι­τή­ρια για Ρόδο. Αγο­ρά­ζουμε περού­κες, μου­στά­κια και άλλα ανα­γκαία τινά.

Την ίδια ημέρα που θα φεύγαμε, με καλούν στη ΝΕΤ για συνέ­ντευξη. Πάω… Μπαίνω στον προ­αύ­λιο χώρο και κρύβω επι­με­λώς το βαλι­τσάκι μου μέσα σε ένα θάμνο. Γιατί, αν έβλεπαν ότι έχω ταξι­διω­τική τσάντα, θα κατα­λά­βαι­ναν ότι το ταξίδι αρχίζει. Στο κανάλι λέω ψέμματα ότι το χτύπημα θα γίνει τον Σεπτέμ­βρη… Απο­προ­σα­να­το­λι­σμός!

Με πιστεύ­ουν, αλλά παίρ­νουν και τα μέτρα τους. Φτά­νουμε στο αερο­δρό­μιο ένας – ένας, μία – μία. Απο­φεύ­γουμε για συνω­μο­τι­κούς λόγους να πιούμε καφέ όλοι και όλες μαζί.

Σιγου­ρευό­μα­στε ότι δεν υπάρ­χουν στο χώρο εισαγ­γε­λείς και φαρι­σαίοι. Περνάμε τον έλεγχο χωρίς να μας κατα­λά­βουν. Μπαί­νουμε στο αερο­πλάνο. Σφυ­ρί­ζουμε αδιά­φορα. Φτά­νουμε στη Ρόδο. Παίρ­νουμε ταξί κατά δυάδες. Παρι­στά­νουμε τα ετε­ρό­φυλα ερω­τευ­μένα ζευ­γά­ρια και λέμε στον οδηγό “Στο λιμάνι παρα­καλώ!”.

Το καρα­βάκι για την Τήλο είναι στη θέση του. Η θάλασσα είναι ήρεμη. Στην προ­βλήτα μας περι­μέ­νει μια δυσά­ρε­στη έκπληξη δύο τηλε­ο­πτικά κανάλια περι­μέ­νουν την άφιξή μας. Προ­σπα­θούμε να δια­φύ­γουμε. Γίνεται τηλε­διά­σκεψη και απο­φα­σί­ζουμε να ρισκά­ρουμε. Μπαί­νουμε στο καρα­βάκι. Μπαί­νουν και τα κανάλια. Απο­φα­σί­ζουμε να κάνουμε δια­πραγ­μά­τευση. Στη δια­πραγ­μα­τευ­τική ομάδα είναι η Ε.Β., ο Γ.Β. Και εγώ. Τα κανάλια πεί­θο­νται να μην μας δώσουν στην αντι­τρο­μο­κρα­τική με αντάλ­λαγμα ένα πλάνο από το τρο­μο­κρα­τικό χτύπημα. Δίνουμε τα χέρια!

Φτά­νουμε στην πανέ­μορφη Τήλο. Ο σύν­δε­σμός μας μας οδηγεί σε ξενο­δο­χείο. Υπάρ­χουν εντολές: δε βγαί­νουμε από το ξενο­δο­χείο, δεν κάνουμε βόλτες, δεν συζη­τάμε με περί­ερ­γους. Αναμονή. Δεχό­μα­στε τηλε­φώ­νημα από τον σύν­δε­σμο. Το ραντε­βού είναι στις δύο το πρωί σε μπαρ στο κάτω λιμάνι.

Έρχεται ο σύν­δε­σμος. Φοράει καπέλο και σκούρα γιαλιά. Κάθεται σε διπλανό τρα­πε­ζάκι και μας κάνει νόημα να μην σηκω­θούμε. Παραγ­γέλ­νει, αν θυμάμαι καλά, βότκα λεμόνι, μπορεί να ήταν και πορ­το­κάλι. Με μια νεαρή κου­κλί­τσα σερ­βι­τόρα -ή μήπως ήταν σερ­βι­τό­ρος;- μας δίνει σημεί­ωμα που λέει: 6:00 – 10:00 το πρωί, όλη η ομάδα έξω από το ξενο­δο­χείο. Στο πίσω μέρος.

Μένουμε ξύπνιοι και ξύπνιες. Συζη­τάμε όλο το βράδυ χαμη­λό­φωνα. Υπάρχει άγχος, αλλά και επα­να­στα­τι­κός ενθου­σια­σμός. Ο Γ.Β. Φοράει φανε­λάκι ροζ χρώ­μα­τος, τζιν παντε­λόνι, τα παπού­τσια δεν τα θυμάμαι, ομολογώ. Εγώ, ως συνήθως, λέτσος. Δέχομαι παρα­τη­ρή­σεις, αλλά δεν πτο­ού­μαι. Τα δύο ζευ­γά­ρια είναι ντυμένα λιτά.

Οι νύφες δεν έχουν φτιάξει τα μαλλιά τους, ούτε φοράνε νυφικά. Οι γαμπροί μια χαρά.

Στις έξι παρά τέταρτο της 3.6.2008 είμαστε με πρη­σμένα τα μάτια και μαύρους κύκλους από την πολύ αϋπνία στο σημείο που μας έχουν πει. Κατα­φτά­νει το βανάκι. Ανοίγει η πίσω πόρτα και μπαί­νουμε όλοι και όλες μέσα, στην κυριο­λε­ξία ο ένας πάνω στην άλλη.

Στις έξι παρά δέκα το βανάκι φεύγει στην αρχή αργά και μετά ανα­πτύσ­σει ιλιγ­γιώδη ταχύ­τητα. Το σχέδιο ήταν να φτά­σουμε στη χώρα την ακριβή ώρα που είχαμε ορίσει για το χτύπημα. Οι καρδιές μας χτυπούν δυνατά. Αγωνία.

Έξω είναι ακόμα σκοτάδι. Κάνει ψύχρα παρότι καλο­καίρι. Φτά­νουμε στο δημαρ­χείο. Είχε φτάσει η ώρα. Η οδηγία ήταν να δια­σχί­σουμε την από­σταση από το σημείο που θα μας άφηνε το βανάκι μέχρι την πόρτα του δημαρ­χείου σε δέκα δευ­τε­ρό­λε­πτα.

Πιά­νουμε το στόχο. Μπαί­νουμε όλοι και όλες τρέ­χο­ντας. Κλεί­νουμε την πόρτα. Την κλει­δώ­νουμε από μέσα. Αρχίζει η τελετή. Ο σύν­δε­σμός μας, και δήμαρ­χος του νησιού, Τάσος Αλι­φέ­ρης, βγάζει λόγο στους παρα­βρι­σκό­με­νους και τις παρα­βρι­σκό­με­νες.

Έχουμε πλη­ρο­φο­ρίες ότι κατα­φτά­νει η αντι­τρο­μο­κρα­τική με εισαγ­γε­λείς. Επι­σπεύ­δουμε τη δια­δι­κα­σία. Βάζω περή­φανα φαρδιά πλατιά την υπο­γραφή μου ως μάρ­τυ­ρας στους δύο γάμους των ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών.

Άλλη μια τρο­μο­κρα­τική και παρά­νομη πράξη. Άλλη μια τομή. Άλλη μια υπε­ρη­φά­νεια. Άλλη μια κίνηση που ανοίγει απε­λευ­θε­ρω­τι­κούς δρόμους. Που ανήκει εξο­λο­κλή­ρου στα δύο ζευ­γά­ρια που τόλ­μη­σαν, στη ΛΟΑΤΚΙ κοι­νό­τητα, στους ανθρώ­πους που πάλεψαν για την ορα­τό­τητα, για την ίδια τη ζωή τους.

Σε αυτούς ανήκει αυτή η τομή. Και σε αυτούς και αυτές που στο παρελ­θόν, παιδιά του Μάη του ’68, της αμφι­σβή­τη­σης, των νέων κοι­νω­νι­κών κινη­μά­των, ίδρυσαν το ΑΚΟΕ, το Απε­λευ­θε­ρω­τικό Κίνημα Ομο­φυ­λό­φυ­λων Ελλάδας.

Και τώρα, που άνοιξε και θεσμικά ο δρόμος, χρειά­ζε­ται συνέ­χεια τολμηρή, απο­φα­σι­στική. Και για να δώσω συνέ­χεια στην τρο­μο­κρα­τική μου δράση, σας λέω, αγα­πη­τοί φίλοι και φίλες, συντρό­φισ­σες και σύντρο­φοι, ότι η κυβέρ­νηση της αρι­στε­ράς πρέπει να συνε­χί­σει, να κάνει πράξη το όνειρο εκέινου του καλο­και­ριού, να δώσει υπό­σταση σε εκείνη την παρα­νο­μία, να δικαιώ­σει τους αγώνες της ΛΟΑΤΚΙ κοι­νό­τη­τας, σε όλα τα επίπεδα.

Το χρω­στάει στους νέους ανθρώ­πους που λοι­δω­ρή­θη­καν, που ανα­γκά­στη­καν να κρυ­φτούν για να μην τους εξο­ντώ­σουν, να μην τους ρίξουν στα πυρά του κοι­νω­νι­κού συντη­ρη­τι­σμού. Το χρω­στάει η αρι­στερά, το χρω­στάμε.

Και έτσι, σαν ένα ελά­χι­στο χρέος, να δηλώσω γκέι, κουίρ, τρανς, ίντερ­σεξ, και να ζητήσω από τους συντρό­φους μου της Ομάδας Σεξουα­λι­κού Προ­σα­να­το­λι­σμού, Έκφρα­σης και Ταυ­τό­τη­τας Φύλου, να με γράψουν μέλος, οργα­νικό μέλος και της ομάδας και του κινή­μα­τος αλλη­λεγ­γύης”.

Δημο­σιεύ­τηκε στην Εφη­με­ρίδα Συντα­κτών