Δεν θα γίνει κατηγορία εις βάρος δικηγόρου για αντίσταση και διατάραξη υπηρεσιακής ειρήνης

Με βού­λευμα, που εξέδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, απο­φα­σί­στηκε να μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος δικη­γό­ρου της Ρόδου για τις πράξεις της αντί­στα­σης και της δια­τά­ρα­ξης οικια­κής (υπη­ρε­σια­κής) ειρήνης, που εφέρετο ότι τέλεσε στη Ρόδο, στις 13.9.2017.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης, που είχε προ­κα­λέ­σει θόρυβο στους κόλπους του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, έχει ως εξής:

Στις 13.9.2017 και περί ώρα 09:00, ο κατη­γο­ρού­με­νος, ο οποίος φέρει την ιδιό­τητα του Δικη­γό­ρου και είναι μέλος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, επι­σκέ­φτηκε το Τμήμα Δίωξης Ναρ­κω­τι­κών της Υπο­διεύ­θυν­σης Ασφα­λείας Ρόδου, καθώς είχε ενη­με­ρω­θεί από συγ­γε­νείς εντο­λέως του, ότι ο τελευ­ταίος είχε προ­σα­χθεί στο ως άνω Αστυ­νο­μικό Τμήμα ως ύποπτος για συμ­με­τοχή σε δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών και άλλες παρά­νο­μες πράξεις, στο πλαίσιο μεγάλης αστυ­νο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης που είχε διε­νερ­γη­θεί τις πρώτες πρωινές ώρες της ίδιας ημέρας.

Όταν έφτασε στον πρώτο όροφο του κτηρίου που στε­γά­ζε­ται η ως άνω Δημόσια Υπη­ρε­σία, απέ­να­ντι ακριβώς από έτερο αστυ­νο­μικό τμήμα, χτύπησε την κλειστή πόρτα, ώστε να του επι­τρα­πεί η είσοδος. Στην κλήση του αυτή αντα­πο­κρί­θηκε αστυ­νο­μι­κός, ο οποίος του επι­βε­βαί­ωσε την παρου­σία του εντο­λέως του στην υπη­ρε­σία και ακο­λού­θως του ζήτησε να απο­χω­ρή­σει για να επα­νέλ­θει αργό­τερα, ώστε να μπο­ρέ­σει να ασκήσει τα καθή­κο­ντά του ως συνή­γο­ρος, καθώς ήταν σε εξέλιξη η επι­χεί­ρηση της αστυ­νο­μίας και προ­φα­νώς λόγω της δυσκο­λίας δια­χεί­ρι­σης του όγκου των εγγρά­φων και του πλήθους των συλ­λη­φθέ­ντων, δεν ήταν εφικτό, τη δεδο­μένη εκείνη χρονική στιγμή, να δοθούν από τον αστυ­νο­μικό περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρίες για τον εντολέα του. Ο κατη­γο­ρού­με­νος απο­χώ­ρησε και πέντε λεπτά αργό­τερα, επα­νήλθε στην είσοδο του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος, όπου εκ νέου αιτή­θηκε να του επι­τρα­πεί η είσοδος στο αστυ­νο­μικό τμήμα. Όταν ο ίδιος αστυ­νο­μι­κός του ζήτησε να απο­χω­ρή­σει εκ νέου, τότε ο κατη­γο­ρού­με­νος, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ο ίδιος ανα­φέ­ρει, με τη στε­ντό­ρεια φωνή που η φύση τον προί­κισε και υψώ­νο­ντας το ανά­στημά του, αρνή­θηκε να απο­χω­ρή­σει ζητώ­ντας να του επι­τρα­πεί η είσοδος στο Τμήμα Δίωξης Ναρ­κω­τι­κών. Ακού­γο­ντας τις φωνές στην είσοδο προ­σέ­τρεξε σε βοήθεια του συνα­δέλ­φου του άλλος αστυ­νο­μι­κός, ο οποίος αφού προ­σπά­θησε να ηρε­μή­σει τον συνή­γορο τού ζήτησε να απο­μα­κρυν­θεί και να επα­νέλ­θει αργό­τερα.

Τότε ο κατη­γο­ρού­με­νος, κατά τα δια­λαμ­βα­νό­μενα στις κατα­θέ­σεις των αστυ­νο­μι­κών, όχι μόνο δεν ηρέμησε αλλά επι­πλέον προ­έ­ταξε απει­λη­τικά το χέρι του και απώθησε τον δεύτερο αστυ­νο­μικό ακου­μπώ­ντας τον στο στήθος, για να μπο­ρέ­σει να εισέλ­θει στο αστυ­νο­μικό τμήμα, απει­λώ­ντας παράλ­ληλα ότι θα υπο­βά­λει μήνυση σε βάρος τους γιατί κρατούν παρά­νομα τον εντολέα του. Ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνεί­ται την τέλεση των αξιό­ποι­νων πράξεων για τις οποίες κινή­θηκε ποινική δίωξη σε βάρος του, δηλώ­νο­ντας ότι το μόνο που επι­θυ­μούσε ήταν να έλθει σε επαφή με τον προ­σα­χθέ­ντα εντολέα του, για την κατά­σταση της υγείας του οποίου ανη­συ­χούσε αφού, κατά τα υπο­στη­ρι­ζό­μενα από τον ίδιο, πάσχει από καρ­διακό νόσημα, ενώ πέραν τούτου δηλώνει ότι η φωνή με την οποία τον προί­κισε η φύση είναι στε­ντό­ρεια, υπο­νο­ώ­ντας ότι ουδεμία πρόθεση είχε να υψώσει τον τόνο της φωνής του στους αστυ­νο­μι­κούς.

Περαι­τέρω απο­δέ­χε­ται ότι πράγ­ματι προ­έ­ταξε το χέρι του απω­θώ­ντας τον αστυ­νο­μικό, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας όμως την εν λόγω απώθηση ως πράξη άμυνας. Ειδι­κό­τερα ανα­φέ­ρει ότι εξέλαβε το γεγονός ότι ο αστυ­νο­μι­κός του μιλούσε από κοντινή από­σταση ως απειλή για την υγεία του, φοβού­με­νος την μετά­δοση ασθε­νειών που μετα­δί­δο­νται με τη σίελο.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο έκρινε ότι δεν πλοι­ρού­ται η αντι­κει­με­νική και υπο­κει­με­νική υπό­σταση των απο­δο­θέ­ντων αδι­κη­μά­των της δια­τά­ρα­ξης οικια­κής (υπη­ρε­σια­κής) ειρήνης και αντί­στα­σης, καθώς όσον αφορά στο πρώτο απο­δι­δό­μενο αδίκημα ελλεί­πει, το στοι­χείο της αντι­κει­με­νι­κής υπό­στα­σης της παρά­νο­μης εισόδου ή παρα­μο­νής του κατη­γο­ρου­μέ­νου στους χώρους του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος ενώ επι­πλέον, πέραν της από τις φωνές ανα­στά­τω­σης και της απα­σχό­λη­σης των δύο αστυ­νο­μι­κών οργάνων, ουδεμία διακοπή στη λει­τουρ­γία της υπη­ρε­σίας προ­κλή­θηκε από τη συμπε­ρι­φορά του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Όσον αφορά δε στο έτερο απο­δι­δό­μενο αδίκημα της αντί­στα­σης δεν πλοι­ρού­ται η αντι­κει­με­νική του υπό­σταση κατά το στοι­χείο το οποίο η ομο­λο­γη­μένη απώθηση που πραγ­μα­το­ποί­ησε ο κατη­γο­ρού­με­νος με το χέρι του, δεν ήταν αρκετή να διε­γεί­ρει στον αστυ­νο­μικό υπάλ­ληλο που βρι­σκό­ταν στην είσοδο του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος φόβο αλλά ούτε και να τον παρε­μπο­δί­σει στην εκτέ­λεση νόμιμης υπη­ρε­σια­κής ενέρ­γειας.