Το σκοτεινό παζλ της ανθρωποκτονίας στη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου ξανανοίγει με βαρύ κατηγορητήριο για ληστεία και συνέργεια σε φόνο

• Η εισή­γηση της Αντει­σαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου προς το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου απο­τυ­πώ­νει με λεπτο­μέ­ρειες τις συν­θή­κες του εγκλή­μα­τος, τις νομικές εκτι­μή­σεις και το απο­δει­κτικό υλικό που εμπλέ­κει τον 41χρονο ως συνεργό στη δολο­φο­νία του 75χρονου Γιώργου Καριώτη

Η υπόθεση της άγριας δολο­φο­νίας του 75χρονου Γιώργου Καριώτη, τον Ιούνιο του 2022 στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου, επι­στρέ­φει δυνα­μικά στο προ­σκή­νιο μέσα από τη νέα εισαγ­γε­λική πρόταση που κατέ­θεσε η Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Μαρία Αγγε­λούδη.

Το πολυ­σέ­λιδο εισαγ­γε­λικό έγγραφο, που απευ­θύ­νε­ται προς το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, σκια­γρα­φεί με νομική ακρί­βεια αλλά και μεθο­δική τεκ­μη­ρί­ωση τις συν­θή­κες κάτω από τις οποίες τελέ­στηκε το έγκλημα, επα­να­φέ­ρο­ντας στο επί­κε­ντρο τον 41χρονο ημεδαπό, ο οποίος φέρεται ως συνερ­γός του ήδη κατα­δι­κα­σμέ­νου γιου του θύματος.

Η πρόταση της κ. Εισαγ­γε­λέως, στη­ρι­ζό­μενη σε νέο απο­δει­κτικό υλικό, εισάγει για πρώτη φορά με πλήρη τεκ­μη­ρί­ωση το σκέλος της ληστείας με ιδιαί­τερη σκλη­ρό­τητα, επι­χει­ρώ­ντας να συν­δέ­σει την οικο­νο­μική διά­σταση της υπό­θε­σης με την ανθρω­πο­κτο­νία, και να απο­τυ­πώ­σει το πλέγμα των ενερ­γειών που οδή­γη­σαν στον τραγικό θάνατο του 75χρονου.

Η δικα­στική δια­δρομή και τα νέα δεδο­μένα

Ο 42χρονος γιος του θύματος έχει ήδη κατα­δι­κα­στεί σε ισόβια κάθειρξη για ανθρω­πο­κτο­νία από πρόθεση, με την έφεση να έχει προσ­διο­ρι­στεί για τις 1 Δεκεμ­βρίου 2025 στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου.

Παράλ­ληλα, η κ. Εισαγ­γε­λέας ολο­κλή­ρωσε την αξιο­λό­γηση της νεό­τε­ρης δικο­γρα­φίας που αφορά στη ληστεία και τη συνέρ­γεια στην ανθρω­πο­κτο­νία, με επί­κε­ντρο τον 41χρονο συνεργό.

Στην εισαγ­γε­λική πρόταση κατα­γρά­φε­ται ότι η ανά­κριση ολο­κλη­ρώ­θηκε νόμιμα, επι­βλή­θηκε προ­σω­ρινή κράτηση στον 41χρονο και ζητεί­ται η παρά­τασή της για ακόμη έξι μήνες, μέχρι τον Ιούνιο του 2026, δεδο­μέ­νης της σοβα­ρό­τη­τας των πράξεων και του κιν­δύ­νου φυγής.

Παράλ­ληλα, τεκ­μη­ριώ­νε­ται ότι τα απο­δει­κτικά στοι­χεία, βιο­λο­γικά ίχνη, απο­τυ­πώ­ματα και κατα­θέ­σεις συν­δέ­ουν τον 41χρονο με τον χώρο του εγκλή­μα­τος και με ενέρ­γειες που οδή­γη­σαν στον θάνατο του ηλι­κιω­μέ­νου.

Οι συν­θή­κες τέλεσης του εγκλή­μα­τος

Η πρόταση της κ. Εισαγ­γε­λέως ανα­πλά­θει με ακρί­βεια τη χρονική και φυσική σκηνή της δολο­φο­νίας: το χρονικό πλαίσιο ορί­ζε­ται από το μεση­μέρι της 12ης έως τα μεσά­νυ­χτα της 13ης Ιουνίου 2022. Το θύμα εντο­πί­στηκε νεκρό μέσα στο σπίτι του, με εμφανή ίχνη πάλης και ασφυ­κτι­κού μηχα­νι­σμού. Ο ιατρο­δι­κα­στι­κός προσ­διο­ρι­σμός έκανε λόγο για ασφυ­κτικό θάνατο συνε­πεία στραγ­γα­λι­σμού με σχοινί ή αυτο­σχέ­διο βρόχο, ενώ το σώμα του ηλι­κιω­μέ­νου έφερε κακώ­σεις από προ­σπά­θεια ακι­νη­το­ποί­η­σης.

Σύμφωνα με την κ. Εισαγ­γε­λέα, η πράξη εντάσ­σε­ται σε ληστρικό σχέδιο, καθώς ο δράστης ή οι δράστες φέρο­νται να εισήλ­θαν στο σπίτι με σκοπό την αφαί­ρεση χρη­μά­των, ενώ η άσκηση σωμα­τι­κής βίας υπήρξε υπέρ­με­τρη, απο­δει­κνύ­ο­ντας «ιδιαί­τερη σκλη­ρό­τητα» όπως ορίζει ο Ποι­νι­κός Κώδικας.

Η πετσέτα που βρέθηκε στο πρόσωπο του θύματος και το σχοινί που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για τον στραγ­γα­λι­σμό φέρουν DNA του 41χρονου, γεγονός που, σύμφωνα με την Εισαγ­γε­λία, καταρ­ρί­πτει τους ισχυ­ρι­σμούς περί «τυχαίας» ή «μετα­γε­νέ­στε­ρης» παρου­σίας του στον χώρο.

Η θέση του 41χρονου και η υπε­ρά­σπιση

Ο 41χρονος, απο­λο­γού­με­νος παρου­σία των συνη­γό­ρων του κ.κ. Δήμου Μουτάφη και Δημήτρη Δημη­τριάδη, αρνή­θηκε ότι σκότωσε τον ηλι­κιω­μένο, παρα­δε­χό­με­νος ωστόσο ότι βρέθηκε στον χώρο «για να σκη­νο­θε­τή­σει ληστεία» μετά τον θάνατο.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι έδρασε υπό την επήρεια ουσιών και χωρίς πρόθεση πρό­κλη­σης βλάβης. Επι­κα­λέ­στηκε οικο­νο­μική πίεση από χρέη προς τρίτους και υπο­στή­ριξε ότι ο 42χρονος τον έπεισε να συμ­με­τά­σχει για να παρου­σια­στεί ως κίνητρο ληστείας ένα σκη­νο­θε­τη­μένο περι­στα­τικό.

Τόνισε ότι το απο­δει­κτικό βάρος στη­ρί­ζε­ται υπέρ­με­τρα σε κατα­θέ­σεις προ­σώ­πων με προ­σω­πικά κίνητρα και σε εργα­στη­ριακά ευρή­ματα που μπορούν να ερμη­νευ­θούν δια­φο­ρε­τικά.

Η μαρτυρία-κλειδί και οι εργα­στη­ρια­κές ταυ­το­ποι­ή­σεις

Ιδιαί­τερη βαρύ­τητα απο­δί­δει η κ. Εισαγ­γε­λέας στην κατά­θεση της 47χρονης πρώην συντρό­φου του 41χρονου, η οποία κατέ­θεσε αυθόρ­μητα στις αρχές ότι εκείνος της είχε εκμυ­στη­ρευ­θεί συμ­με­τοχή στο έγκλημα. Η μαρ­τυ­ρία αυτή στάθηκε αφε­τη­ρία για νέους εργα­στη­ρια­κούς ελέγ­χους, που ταυ­το­ποί­η­σαν γενε­τικό υλικό του σε κρίσιμα τεκ­μή­ρια. Το DNA του εντο­πί­στηκε με ποσοστό ταυ­το­ποί­η­σης που πλη­σιά­ζει τη βεβαιό­τητα, κάτι που η εισαγ­γε­λική πρόταση χαρα­κτη­ρί­ζει ως «ισχυρή ένδειξη φυσικής συμ­με­το­χής».

Παράλ­ληλα, γίνεται εκτενής αναφορά στην αξιο­λό­γηση των «ενδεί­ξεων» ως απο­δει­κτι­κού μέσου κατά την ποινική δικο­νο­μία, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η παρου­σία του 41χρονου στον χώρο, η χρονική ταύτιση των κινή­σεών του και τα αντι­κει­με­νικά ίχνη συγκρο­τούν λογική ακο­λου­θία γεγο­νό­των που οδηγεί σε συμπέ­ρα­σμα συμ­με­το­χής.

Η κ. Εισαγ­γε­λέας αφιε­ρώ­νει σημα­ντικό μέρος της πρό­τα­σης στην ερμη­νεία των άρθρων 299 και 380 του Ποι­νι­κού Κώδικα για την ανθρω­πο­κτο­νία από πρόθεση και τη ληστεία με ιδιαί­τερη σκλη­ρό­τητα. Υπο­γραμ­μί­ζει ότι η βία που ασκή­θηκε δεν εξυ­πη­ρε­τούσε μόνο την αφαί­ρεση περιου­σια­κού οφέλους αλλά προ­σέ­λαβε χαρα­κτη­ρι­στικά εκδι­κη­τι­κής βιαιό­τη­τας, απο­δει­κνύ­ο­ντας ανθρω­πο­κτόνο δόλο.

Επι­πλέον, τονί­ζε­ται ότι η συνέρ­γεια δεν απαιτεί πλήρη συμ­με­τοχή στην εκτέ­λεση, αλλά και απλή συν­δρομή με κοινό δόλο ή αποδοχή της πράξης.

Η παρου­σία του 41χρονου στο σπίτι, η αλλη­λε­πί­δραση με το θύμα και η ενέρ­γειά του να καλύψει το πρόσωπο με πανί συνι­στούν, κατά την Εισαγ­γε­λία, ενεργό συμ­με­τοχή στη διά­πραξη της ανθρω­πο­κτο­νίας.

Η προ­σω­ρινή κράτηση και τα κρι­τή­ρια επι­κιν­δυ­νό­τη­τας

Η εισαγ­γε­λική πρόταση κατα­λή­γει ειση­γού­μενη την εξα­κο­λού­θηση της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης του 41χρονου για έξι ακόμη μήνες, κρί­νο­ντας ότι συντρέ­χουν λόγοι σκοπού φυγής και κιν­δύ­νου υπο­τρο­πής, δεδο­μέ­νων προη­γού­με­νων κατα­δι­κα­στι­κών απο­φά­σεων και έλλει­ψης στα­θε­ρής δια­μο­νής. Το μέτρο θεω­ρεί­ται ανα­γκαίο έως ότου ολο­κλη­ρω­θεί η εκδί­καση στο Εφετείο και δια­μορ­φω­θεί πλήρως το απο­δει­κτικό τοπίο.

Η επόμενη μέρα της υπό­θε­σης

Η 1η Δεκεμ­βρίου 2025 ανα­μέ­νε­ται να απο­τε­λέ­σει καθο­ρι­στική ημε­ρο­μη­νία. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου θα εξε­τά­σει εκ νέου τα δεδο­μένα της ανθρω­πο­κτο­νίας, ενώ η νέα δικο­γρα­φία θα βρί­σκε­ται στα χέρια του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η συνά­ντηση των δύο αυτών δια­δι­κα­σιών θα καθο­ρί­σει αν η αρχική κατα­δι­κα­στική κρίση θα επι­βε­βαιω­θεί ή θα ανα­τρα­πεί, φωτί­ζο­ντας ορι­στικά το σκοτάδι που καλύ­πτει το έγκλημα της Μεσαιω­νι­κής Πόλης.

Η εισαγ­γε­λική πρόταση δεν απο­τε­λεί απλώς τυπική εισή­γηση αλλά ένα πλήρες νομικό και πραγ­μα­το­λο­γικό πορ­τρέτο μιας από τις πιο σύν­θε­τες υπο­θέ­σεις ανθρω­πο­κτο­νίας που γνώρισε η Ρόδος τα τελευ­ταία χρόνια. Καθώς οι δύο βασικοί κατη­γο­ρού­με­νοι παρα­μέ­νουν κρα­τού­με­νοι, η Δικαιο­σύνη καλεί­ται να σταθ­μί­σει με απόλυτη ακρί­βεια την αλήθεια που κρύ­βε­ται πίσω από το αίμα, τα ίχνη και τις σιωπές μιας υπό­θε­σης που συνε­χί­ζει να συγκλο­νί­ζει.