Γιώργος Χατζημάρκος για το Καστελλόριζο: Ο σεβασμός στο περιβάλλον είναι δεδομένος αλλά δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για την παράλυση υποδομών

Στο θέμα που έχει δημιουρ­γη­θεί με την άνοδο της στάθμης της θάλασ­σας στο Καστελ­λό­ριζο το έργο που είχε δρο­μο­λο­γη­θεί και το μπλο­κά­ρι­σμα του ανα­φέ­ρε­ται με ανάρ­τηση του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης ο Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος.

Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Καλη­μέρα.

Το βίντεο αυτό είναι απο το Καστελ­λό­ριζο και το ανέβασε χθές στον προ­σω­πικό του λογα­ρια­σμό ο Δήμαρ­χος του νησιού Νίκος Ασβέ­στης. Το χθεσινό φαι­νό­μενο με την άνοδο της στάθμης της θάλασ­σας, όπως ακριβώς το βλέ­πουμε στο Καστελ­λό­ριζο, το συνα­ντή­σαμε και σε πολλά ακόμα νησιά μας.

Γιατί ανα­πα­ράγω το βίντεο αυτό;

Γιατί πολλοί κάτοι­κοι του Καστελ­λο­ρι­ζου επι­κοι­νώ­νη­σαν μαζί μου για να εκφρά­σουν την ανη­συ­χία τους για τις σπη­λαιώ­σεις που έχουν εντο­πι­στεί στο κρη­πί­δωμα του νησιου—αυτού που όλοι βλέ­πουμε στο βίντεο.

Πρίν μερικά χρόνια, το κράτος—το γνωστό αδιά­φορο και ανίκανο κατά την αντί­ληψη κάποιων συμπο­λι­τών μας, κράτος— δημο­πρά­τησε, το ίδιο το Υπουρ­γείο Υπο­δο­μών, ένα μεγάλο έργο για την προ­στα­σία του κρη­πι­δώ­μα­τος και βεβαίως και του ίδιου του οικι­σμού απο τις επι­κίν­δυ­νες σπη­λαιώ­σεις. Χαρή­καμε τότε.

Δυστυ­χώς, μια αντι­πα­ρά­θεση στο όνομα περι­βαλ­λο­ντι­κής ευαι­σθη­σίας, στα­μά­τησε το έργο και άφησε τον οικισμό εκτε­θει­μένο στον κίνδυνο. Για όσους βια­στούν να βάλουν ταμπέ­λες, εχω να παρα­τη­ρήσω οτι ο σεβα­σμός στο περι­βάλ­λον είναι δεδο­μέ­νος αλλά δεν μπορεί να λει­τουρ­γεί ως άλλοθι για την παρά­λυση υπο­δο­μών. Υπο­δο­μών, που τελικά είναι ανα­γκαίες για την προ­στα­σία και ζωής και ιστο­ρι­κής κλη­ρο­νο­μιάς.

Η προ­στα­σία της φύσης δεν μπορεί να σημαί­νει την εγκα­τά­λειψη του ανθρώ­που. Και εμείς στα νησιά, δυστυ­χώς αυτό το έχουμε ζήσει σε πολλά έργα, σε πολλές απο­λύ­τως ανα­γκαίες υπο­δο­μές. Η βιώσιμη ανά­πτυξη απαιτεί ισορ­ρο­πία. Η κλι­μα­τική κρίση, για την οποία όλοι υπερ­θε­μα­τί­ζουμε, απαιτεί να λάβουμε απο­φά­σεις οι οποίες έως έναν βαθμό θα αλλοιώ­σουν αυτό που θεω­ρούμε ως δεδο­μένο φυσικό τοπίο, αλλά θα γίνει προς όφελος των κατοί­κων.

Υπο­δο­μές, υπο­δο­μές, υπο­δο­μές, ακούμε για τα νησιά μας. Κανένας όμως απο όσους, σωστά, μας προ­τρέ­πουν να θωρα­κί­σουμε με υπο­δο­μές τα νησιά μας, και εμείς δου­λεύ­ουμε πολύ σκληρά για αυτό, δεν επι­θυ­μεί να σχο­λιά­σει την “ακυ­ρο­μα­νία” που έχουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε. Και δεν θέλει να την σχο­λιά­σει, γιατί δεν αντέχει τον δια­δι­κτυακό πόλεμο που θα δεχθεί. Ναι, σε πολλές περι­πτώ­σεις πρό­κει­ται για ακυ­ρο­μα­νία, για ακτι­βι­σμό ενάντια σε κάθε έργο, σε κάθε ανα­γκαία υποδομή. Εχουμε, σε πολλές περι­πτώ­σεις, περάσει 4,5 και 7 χρόνια σε δίκες στις οποίες τελικά δικαιω­θή­καμε αλλά το έργο βασα­νί­στηκε γιατί εν τω μεταξύ είχαν συμβεί 2 πράγ­ματα: η μελέτη, μετά από χρόνια δικα­στι­κής δια­μά­χης, ήταν ανε­πί­καιρη και ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του έργου είχε εκτι­να­χθεί. Ποιός πλη­ρώ­νει την αύξηση του κόστους;

Η περι­βαλ­λο­ντική ευαι­σθη­σία είναι κατά­κτηση που αξίζει να προ­στα­τεύ­σουμε και να καλ­λιερ­γή­σουμε, ταυ­τό­χρονα και παράλ­ληλα με την ανά­δειξη του κόστους της αδρά­νειας και της ανάγκης για ρεα­λι­στική ισορ­ρο­πία και της υπο­χρέ­ω­σης προ­στα­σίας ιστο­ρίας, περιου­σιών και πάνω απ’ όλα, ανθρώ­πων. Το κρη­πί­δωμα στο Καστελ­λό­ριζο είναι απο τα πιο χαρα­κτη­ρι­στικά παρα­δείγ­ματα αυτής της ρεα­λι­στι­κής ισορ­ρο­πίας που ως κοι­νω­νία και πολι­τεία οφεί­λουμε να ανα­κα­λύ­ψουμε. Χθές.

Καλη­μέρα