«Κοινό μέτωπο» από Ντόρα και Γιώργο Παπανδρέου υπέρ Χάγης και διαλόγου με την Τουρκία

Οπρώην πρω­θυ­πουρ­γός και άλλοτε υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Γιώργος Παπαν­δρέου, η πρώην υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών και νυν βου­λευ­τής της Νέας Δημο­κρα­τίας Ντόρα Μπα­κο­γιάννη, ο τέως υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών και νυν βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κατρού­γκα­λος και ο ομό­τι­μος καθη­γη­τής, πρώην υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών και αντι­πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που, Χρήστος Ροζάκης, επι­χεί­ρη­σαν από το βήμα της εκδή­λω­σης που διορ­γά­νωσε στο Ωδείο Αθηνών το από­γευμα της Τρίτης, 18 Φεβρουα­ρίου, το Ελλη­νικό Ίδρυμα Ευρω­παϊ­κής και Εξω­τε­ρι­κής Πολι­τι­κής (ΕΛΙΑΜΕΠ) να δώσουν απά­ντηση στο ερώτημα εάν, κατά πόσο και υπό ποίες προ­ϋ­πο­θέ­σεις «Μας συμ­φέ­ρει η Χάγη;».

Παίρ­νο­ντας πρώτος τον λόγο, ο Γιώργος Παπαν­δρέου υπο­γράμ­μισε την αξία που έχει «ο σοβαρός και νηφά­λιος δημό­σιος διά­λο­γος γύρω από καίρια εθνικά θέματα όπως είναι τα ελλη­νο­τουρ­κικά». Ο ίδιος συνέ­χισε μάλιστα λέγο­ντας ότι μέσα από «τον ορυ­μα­γδό των απόψεων και αντε­γκλή­σεων στα Μέσα Ενη­μέ­ρω­σης και στα social media», «συχνά χάνεται η ουσία» και «εξυ­πη­ρε­τού­νται σκο­πι­μό­τη­τες που καμία σχέση δεν έχουν με την προ­ά­σπιση των εθνικών μας συμ­φε­ρό­ντων». «Η προ­σφυγή στη Χάγη είναι ο πιθανός τελικός σταθμός μιας δια­δρο­μής που περι­λαμ­βά­νει πολλά πιθανά στάδια», σύμφωνα με τον κ. Παπαν­δρέου.

«Τι φοβό­μα­στε; Μην τουρ­κέ­ψουμε;»

«Πρέπει να γίνει σημαία της Ελλάδας η θέση υπέρ της ισχύος του δικαίου», συνέ­χισε ο ίδιος, στέλ­νο­ντας παράλ­ληλα το μήνυμα ότι δεν πρέπει να φοβό­μα­στε τον διάλογο με την Τουρκία. «Τι φοβό­μα­στε; Μην τουρ­κέ­ψουμε;», όπως σημεί­ωσε χαρα­κτη­ρι­στικά, επι­κα­λού­με­νος την απορία που έχουν κατά καιρούς δια­τυ­πώ­σει «άλλοι». «Το περι­θώ­ριο παρε­ξή­γη­σης, λαθε­μέ­νων μηνυ­μά­των, πόλωσης, κορύ­φω­σης της έντασης μεγα­λώ­νει όσο δεν μιλάμε», προει­δο­ποί­ησε ο κ. Παπαν­δρέου, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ωστόσο παράλ­ληλα ότι «η σιγου­ριά ότι έχουμε άμυνα απο­τρε­πτική» είναι που θα «εξα­σφα­λί­σει τα νώτα μας σε περί­πτωση πιθανής πρό­κλη­σης».

Ο κ. Παπαν­δρέου υπε­ρα­σπί­στηκε «το κεκτη­μένο του Ελσίνκι» ως μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες επι­τυ­χίες της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ωστόσο «ότι σήμερα έχουν πια πολλά αλλάξει και στην Ευρω­παϊκή Ένωση, και στην περιοχή, και στην Τουρκία». Παράλ­ληλα, εκείνος δεν παρέ­λειψε να κατη­γο­ρή­σει τη ΝΔ όχι έχασε ευκαι­ρία ως κυβέρ­νηση το 2004.

«Όσοι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι πρέπει να προ­βούμε σε μονο­με­ρείς ή στρα­τιω­τι­κού τύπου κινή­σεις οφεί­λουν να ανα­λο­γι­στούν ότι και αυτές μπορεί να έχουν δυσα­νά­λογο κόστος ή να οδη­γή­σουν τη χώρα σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις υπό πίεση… Τραγικό θα ήταν εάν μπούμε σε πολε­μι­κές περι­πέ­τειες κατά λάθος ή από επι­πό­λαιους χει­ρι­σμούς και χωρίς καμία προ­ε­τοι­μα­σία», δήλωσε ο ίδιος.

Ανα­φε­ρό­με­νος δε στην επιλογή της Χάγης, εκείνος ξεκα­θά­ρισε ότι «η δια­δι­κα­σία για πιθανή προ­σφυγή στη Χάγη για υφα­λο­κρη­πίδα και ΑΟΖ μπορεί να είναι επω­φε­λής στο πλαίσιο μιας ευρύ­τε­ρης πολυ­διά­στα­της στρα­τη­γι­κής», με την προ­ϋ­πό­θεση ότι η Ελλάδα «θα έχει την πρω­το­βου­λία των κινή­σεων», αλλά και με την επί­γνωση ότι «μια προ­σφυγή στη διεθνή δικαιο­σύνη ευνοεί συνήθως ισορ­ρο­πη­μέ­νες και όχι μαξι­μα­λι­στι­κές λύσεις».

Όταν τα θέματα της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής… ποδο­σφαι­ρο­ποιού­νται

Τον λόγο πήρε εν συνε­χεία η κυρία Ντόρα Μπα­κο­γιάννη, προ­χω­ρώ­ντας σε μια «πολι­τική τοπο­θέ­τηση» όπως σημεί­ωσε η ίδια. «Στη μακρά ιστορία της Ελλάδας το μεγα­λύ­τερο κόστος για τη χώρα έχει προ­έλ­θει από διχα­σμούς σε θέματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής τα οποία συχνά ποδο­σφαι­ρο­ποιού­νται… Μετά λύπης μου παρα­τηρώ πως η Ελλάδα βαδίζει πάλι ταχύ­τατα προς αυτήν την κατεύ­θυνση… Στο δημόσιο διάλογο για την εξω­τε­ρική πολι­τική επι­κρα­τεί μια επι­φα­νειακή προ­σέγ­γιση, επι­πο­λαιό­τητα ανά­λυ­σης και εκτί­μη­σης και προ­σφυγή σε δημα­γω­γι­κούς χει­ρι­σμούς συναι­σθη­μα­τικά φορ­τι­σμέ­νων θεμάτων… από­λυ­τος λαϊ­κι­σμός», πράγμα το οποίο «καθιστά πάρα πολύ δύσκολη και την άσκηση της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής από την όποια κυβέρ­νηση», δήλωσε η κυρία Μπα­κο­γιάννη.

Η νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα, που δυστυ­χώς απέχει πολύ από τα δεδο­μένα του Ελσίνκι, απαιτεί νηφα­λιό­τητα, σε βάθος ανάλυση, σοβα­ρό­τητα και προ­πα­ντός ενότητα, σύμφωνα με την πρώην υπουργό Εξω­τε­ρι­κών. «Πρέπει να αρχί­σουμε να λέμε και να αντι­με­τω­πί­ζουμε τα πράγ­ματα όπως είναι. Να μιλάμε με καθαρές κου­βέ­ντες», δήλωσε η ίδια, υπε­ρα­σπι­ζό­μενη παράλ­ληλα την αρχή μιας ενερ­γη­τι­κής και πολυ­ε­πί­πε­δης εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής.

«Οι δια­φο­ρές μας με την Τουρκία μπορούν να λυθούν μόνο πολι­τικά. Δεν θα λυθούν στρα­τιω­τικά. Μια ισχυρή αμυ­ντικά Ελλάδα είναι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για να πετύ­χουμε στον όποιο διάλογο… Θα είναι μείζον λάθος της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής εάν περι­μέ­νουμε από τρίτους να μας βάλουν να κάτσουμε στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, διότι τότε θα κάτσουμε αδύ­να­μοι στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Εμείς πρέπει να έχουμε την πρω­το­βου­λία των κινή­σεων… Το διεθνές δίκαιο είναι το μεγάλο όπλο της Ελλάδας», συνέ­χισε η βου­λευ­τής της ΝΔ.

Όσο για το Ελσίνκι, εκείνο «δυστυ­χώς δεν υπάρχει πια… Η Τουρκία δεν θα γίνει ποτέ μόνιμο μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης», σημεί­ωσε ο κυρία Μπα­κο­γιάννη, παίρ­νο­ντας θέση υπέρ μιας νέας ειδικής σχέσης με την Τουρκία.

«Οι σχέσεις μας με την Τουρκία είχαν και θα έχουν πάρα πολλά σκα­μπα­νε­βά­σματα. Το μήνυμα του πολι­τι­κού δια­λό­γου με την Τουρκία πρέπει να είναι στο τραπέζι συνεχώς. Δεν υπάρχει κανένας κίν­δυ­νος για την κυριαρ­χία μας εάν συνο­μι­λούμε με τους Τούρ­κους. Οι καθαρές κου­βέ­ντες με τους Τούρ­κους δεν μπορούν παρά μόνο να ωφε­λή­σουν», δήλωσε η ίδια.

Η κυρία Μπα­κο­γιάννη δεν παρέ­λειψε, ωστόσο, να αφήσει και αιχμές κατά της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι «εάν υπάρχει μία αλλαγή ανάμεσα στην προη­γού­μενη κυβέρ­νηση και τη σημε­ρινή είναι ότι η σημε­ρινή ξανα­ξε­κί­νησε και συνε­χί­ζει ως οφείλει την πάγια πολι­τική της ενη­μέ­ρω­σης των κομ­μά­των και της προ­σπά­θειας συν­δια­μόρ­φω­σης των βασικών αρχών της άσκησης της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής». «Η εξω­τε­ρική πολι­τική δεν μπορεί να είναι κομ­μα­τική πολι­τική», κατέ­ληξε.

«Ναι» στη συμπε­ρί­ληψη της Τουρ­κίας στα ενερ­γειακά της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου

Εν συνε­χεία, τον λόγο έλαβε ο Γιώργος Κατρού­γκα­λος αλλά μέσω βιντε­ο­σκο­πη­μέ­νης ομιλίας του από το κρεβάτι του νοσο­κο­μείου, το «κρεβάτι του πόνου» όπως ειπώ­θηκε, όπου εκείνος νοση­λεύ­ε­ται έπειτα από πρό­σφατο τραυ­μα­τι­σμό. «Πρέπει να συνε­χί­σει να ασκεί­ται διεθνής διπλω­μα­τική πίεση προς την Τουρκία», δήλωσε ο κ. Κατρού­γκα­λος, «ούτως ώστε αυτή να αντι­λη­φθεί ότι τίποτα δεν μπορεί να κερ­δί­σει με μονο­με­ρείς ενέρ­γειες, αλλά να είναι και συνεί­δηση της δικής μας πλευράς ότι η συμπε­ρί­ληψη της Τουρ­κίας στην ενερ­γειακή εξίσωση της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου μπορεί να γίνει με όρους διε­θνούς δικαίου και να είναι αμοι­βαία επω­φε­λής». «Αυτός είναι ο μόνος ρεα­λι­στι­κός τρόπος επί­λυ­σης της δια­φο­ράς», όπως υπο­στή­ριξε ο τέως υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, οποίος μάλιστα ανάφερε ότι «υπο­χώ­ρηση του ενερ­γη­τι­κού και πολυ­διά­στα­του χαρα­κτήρα της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής» από την κυβέρ­νηση της ΝΔ είναι που επέ­τρεψε στην Τουρκία να βγει σε έναν βαθμό από την απο­μό­νωση.

Εναλ­λα­κτική μας… η προ­σφυγή στο δικα­στή­ριο κατά της Λιβύης

Τελευ­ταίος τοπο­θε­τή­θηκε ο κ. Ροζάκης, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η Ελλάδα δέχεται να πάει στο διεθνές δικα­στή­ριο αλλά μόνο για το θέμα της ΑΟΖ και της υφα­λο­κρη­πί­δας, και όχι για όλα τα άλλα που επι­μέ­νει να θέτει η Τουρκία. Ανα­γνω­ρί­ζο­ντας το αδιέ­ξοδο, ο ίδιος υπο­στή­ριξε ότι πρέπει να επι­στρέ­ψουμε στη φάση των διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών που έχουν δια­κο­πεί με ευθύνη της Τουρ­κίας από το 2016. «Για να βρούμε μια κοινή συνι­στα­μένη με την Τουρκία, πρέπει να ξεκι­νή­σουμε ξανά τις διε­ρευ­νη­τι­κές επαφές και να τις εξα­ντλή­σουμε επι­τυ­χώς… Καλό είναι να ξεκι­νή­σουμε ξανά τις διε­ρευ­νη­τι­κές, να δούμε που πάμε», δήλωσε ο κ. Ροζάκης, σημειώ­νο­ντας μάλιστα ότι μια εναλ­λα­κτική για την Ελλάδα θα ήταν να προ­σφύ­γει στο Δικα­στή­ριο ενα­ντίον της Λιβύης και του τουρ­κο­λι­βυ­κού συμ­φώ­νου, επι­διώ­κο­ντας μια δικα­στική επίλυση της δια­φο­ράς με τη Λιβύη.

πηγή ethnos.gr