Οι άνεργοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα προϊόντα! Ο Γολγοθάς ενός συμπολίτη μας

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Ο κ. Χρή­στος Μπό­τσης, βιώ­νει τον εφιάλ­τη της ανερ­γί­ας… Στα 55 του χρό­νια, είναι άνερ­γος και βιώ­νει με τον πιο σκλη­ρό τρόπο τις επι­πτώ­σεις της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης.

Στην συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δ», μας δεί­χνει την άλλη πλευ­ρά της Ρόδου, της ανέ­χειας και της φτώ­χειας. Εξι­στο­ρεί πώς έφτα­σε στα 55 του χρό­νια, έπει­τα από σκλη­ρή ερ­γα­σία, να μην έχει ούτε ένα ευρώ στην τσέπη και να συ­ντη­ρεί­ται εδώ και 20 μήνες χάρις στην αλ­λη­λεγ­γύη των συ­μπο­λι­τών μας.

Διεκ­δι­κεί αξιο­πρε­πώς το δι­καί­ω­μα στην ερ­γα­σία, για να πάρει πίσω την ζωή του και να ξα­να­στα­θεί στα πόδια του όπως λέει, αφού πλέον κιν­δυ­νεύ­ει να βρε­θεί στο δρόμο. Η πε­ρι­γρα­φή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς του είναι γρο­θιά στο στο­μά­χι και ανα­δει­κνύ­ει τον Γολ­γο­θά που βιώ­νουν οι άνερ­γοι με­σή­λι­κες στην Ελ­λά­δα του 2017, που αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως ανα­λώ­σι­μα προ­ϊ­ό­ντα.

Μιλά για τους συγ­γε­νείς και τους φί­λους που του γύ­ρι­σαν την πλάτη αλλά και για τους «ξέ­νους» που έγι­ναν δικοί του άν­θρω­ποι μέσα από αυτή τη δο­κι­μα­σία…

• Κύριε Μπό­τση, πώς φτά­σα­τε στην ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση;

Είχα έναν γάμο 20 ετών, ο οποί­ος έληξε μόλις είχα ανοί­ξει δικό μου μα­γα­ζί και πάνω που προ­σπα­θού­σα να στα­μα­τή­σω τις δύο δου­λειές που έκανα, ώστε να κα­τα­φέ­ρου­με να ζή­σου­με κα­λύ­τε­ρα με την πρώην σύ­ζυ­γο και τα δύο παι­διά μου. Όταν έφυγε, με πήρε η κάτω βόλτα. Εκλει­σα ανα­γκα­στι­κά το μα­γα­ζί γιατί δεν μπο­ρού­σα να αντε­πε­ξέλ­θω οι­κο­νο­μι­κά, πέρα από την δια­τρο­φή είχα να κα­λύ­ψω και το ενοί­κιό μου αφού πλέον με­τα­κό­μι­σα σε άλλο σπίτι. Επεσα και πάνω στην κρίση… Κα­τα­λα­βαί­νε­τε. Ανα­γκά­στη­κα να φύγω από τη Ρόδο, να πάω στο Λου­τρά­κι όπου ζει ο πα­τέ­ρας μου και να μείνω μαζί του μήπως βρω εκεί κά­ποια δου­λειά και πα­ράλ­λη­λα να τον βοη­θάω. Είδα κι από­ει­δα, αφού έμει­να δύο χρό­νια εκεί και δεν κα­τά­φε­ρα να βρω δου­λειά, επέ­στρε­ψα στη Ρόδο διότι η σύ­ντα­ξη του πα­τέ­ρα μου δεν αρ­κού­σε και για τους δυο μας και δεν ήθελα να συ­ντη­ρού­μαι εις βάρος του.

• Κι έτσι ξα­να­γυ­ρί­σα­τε στη Ρόδο…

Ηρθα εδώ και δόξα τω Θεώ μόλις ήρθα βρήκα δου­λειά ως οδη­γός, εκεί που δού­λευα και πα­λαιό­τε­ρα. Η δου­λειά μου βέ­βαια είναι μη­χα­νι­κός αυ­το­κι­νή­των, αλλά έχω και επαγ­γελ­μα­τι­κό δί­πλω­μα οδή­γη­σης και ερ­γα­ζό­μουν σε εται­ρεία οδι­κής βο­ή­θειας για πολλά χρό­νια. Από κει  και ύστε­ρα, πάνω που άρ­χι­σα να δου­λεύω και να μπαί­νουν τα πράγ­μα­τα σε μια σειρά, ένα πρωί, πριν από 13 μήνες, ση­κώ­θη­κα και δεν ένιω­θα πολύ καλά. Δεν ήξερα τι μου συμ­βαί­νει. Αρ­χι­σα να ξε­χνάω, να μην μπορώ να συ­ντο­νι­στώ… Στη δου­λειά επει­δή είδαν ότι κάτι δεν πή­γαι­νε καλά, θε­ώ­ρη­σαν ότι ήμουν κου­ρα­σμέ­νος και μου έδω­σαν δύο ημέ­ρες ρεπό. Την επό­με­νη ημέρα, πήγα να αλ­λά­ξω τα γυα­λιά μου γιατί δεν έβλε­πα καλά… Ο,τι γυα­λιά και να μου έδι­ναν δεν έβλε­πα καλά και έτσι κά­λε­σα ασθε­νο­φό­ρο και με πήγε στο Νο­σο­κο­μείο. Εμει­να δύο μέρες μέσα, έκανα όλες τις απα­ραί­τη­τες εξε­τά­σεις και με ενη­μέ­ρω­σαν οι για­τροί ότι είχα υπο­στεί ελα­φρύ εγκε­φα­λι­κό επει­σό­διο. Από τότε, είμαι άνερ­γος. Ευ­τυ­χώς ο σπι­το­νοι­κο­κύ­ρης μου κα­τα­λα­βαί­νει την κα­τά­στα­ση και με κρα­τά­ει ακόμα στο σπίτι αλλά πόσο να αντέ­ξει κι αυτός ο άν­θρω­πος… Οπου να ΄ναι θα με διώ­ξει. Στην απελ­πι­σία μου πάνω, μου μί­λη­σαν για την κ. Σοφία Μανιά η οποία με βοη­θά­ει κα­θη­με­ρι­νά. Αλλά δεν θέλω να ζω έτσι, θέλω να βρω μια δου­λειά και να είμαι όπως ήμουν πριν. Αξιο­πρε­πής και χωρίς να γί­νο­μαι βάρος σε κα­νέ­ναν. Ψάχνω οποια­δή­πο­τε δου­λειά, εκτός από οδη­γός.

• Η υγεία σας έχει απο­κα­τα­στα­θεί;

Όχι πλή­ρως. Αλλά για να απο­κα­τα­στα­θεί πρέ­πει να έχω και καλή ψυ­χο­λο­γία. Οσο είμαι σε αυτή την κα­τά­στα­ση πώς να έχω καλή ψυ­χο­λο­γία; Θέλω μια δου­λειά, όποια δου­λειά και να είναι, για να έχω ει­σό­δη­μα να μπορώ να ζήσω σαν άν­θρω­πος. Ψάχνω πα­ντού, μέχρι ο σπι­το­νοι­κο­κύ­ρης και ένας γεί­το­νάς μου ψά­χνουν για μένα στις εφη­με­ρί­δες επει­δή ακόμα δεν μπορώ να δια­βά­σω καλά. Τώρα σιγά σιγά άρ­χι­σα να δια­βά­ζω πάλι, έστω και συλ­λα­βι­στά. Τι να σας πω… Μέχρι την Μη­τρό­πο­λη έφτα­σα, μί­λη­σα με κά­ποιον από το γρα­φείο του μη­τρο­πο­λί­τη, άφησα το τη­λέ­φω­νό μου και πε­ρι­μέ­νω μήπως βρε­θεί κάτι για μενα. Είχα πάει στην Μη­τρό­πο­λη πριν λίγο καιρό, που ήθελε ο σπι­το­νοι­κο­κύ­ρης μου να αδειά­σω το σπίτι, με το δίκιο του ο άν­θρω­πος, και ζή­τη­σα να μείνω σε κά­ποιο κα­τά­λυ­μα αλλά μου είπαν ότι είναι όλα γε­μά­τα. Εχω κάνει ό,τι περ­νά­ει από το χέρι μου, δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Σε λίγο καιρό θα βρεθώ στο δρόμο…

• Πόσα ενοί­κια χρω­στά­τε;

Χρω­στάω πάνω από χρόνο. Τι να κάνει και ο ιδιο­κτή­της; Πόσο να με αντέ­ξει; Αν δεν ήταν αυτός ο άν­θρω­πος θα ήμουν ήδη στο δρόμο, αν και δεν βλέπω να το απο­φεύ­γω τε­λι­κά. Είχα βρει μια δου­λειά για δύο μήνες, έδωσα ό,τι μπο­ρού­σα στον ιδιο­κτή­τη. Εληξε η σύμ­βα­ση και πάλι είμαι στο μηδέν. Εδώ και τέσ­σε­ρις μήνες είμαι σε κα­θη­με­ρι­νή ανα­ζή­τη­ση ερ­γα­σί­ας.

• Αυτή η κα­τά­στα­ση που βιώ­νε­τε, δεν επι­τρέ­πει την βελ­τί­ω­ση της υγεί­ας σας…

Το άγχος αυτό, είναι ό,τι χει­ρό­τε­ρο. Ο οφθαλ­μί­α­τρος, στον οποί­ον με πήγε η κ. Σοφία, μου είπε ότι πρέ­πει να ηρε­μή­σω και να χα­λα­ρώ­σω, να είναι αλλού το μυαλό μου. Πώς να είναι αλλού το μυαλό μου όταν 25 ώρες το 24ωρο το μυαλό μου είναι στο πώς θα βρω δου­λειά να ζήσω ξανά σαν άν­θρω­πος;

• Πώς εξα­σφα­λί­ζε­τε φα­γη­τό και φάρ­μα­κα;

Αν δεν ήταν η Σοφία να μου φέρει φα­γη­τό, θα έτρω­γα από τα σκου­πί­δια. Αφού δεν έχω πό­ρους, δεν έχω ούτε ένα ευρώ στην τσέπη… Για φάρ­μα­κα, μην συ­ζη­τά­τε. Πρέ­πει να παίρ­νω ένα φάρ­μα­κο για να μην πήζει το αίμα, το οποίο μου είπε ο για­τρός ότι δεν πρέ­πει να το στα­μα­τή­σω αλλά το στα­μά­τη­σα εδώ και δύο μήνες, δεν έχω χρή­μα­τα να το αγο­ρά­σω.

• Κύριε Μπό­τση, στην Ελ­λά­δα του 2017 ένας άν­θρω­πος που είναι 55 ετών, έχει δου­λέ­ψει πολύ σκλη­ρά και η ζωή τα έφερε έτσι που σή­με­ρα είναι άνερ­γος, δεν μπο­ρεί να ορ­θο­πο­δή­σει μας λέτε…

Κι αν έχω δου­λέ­ψει στη ζωή μου κ. Φώτη… Τρεις δου­λειές έκανα, πριν να ανοί­ξω το δικό μου μα­γα­ζί.

• Τι μα­γα­ζί εί­χα­τε;

Συ­νερ­γείο αυ­το­κι­νή­των. Πριν ανοί­ξω το δικό μου μα­γα­ζί, ερ­γα­ζό­μουν ως αρ­χι­μη­χα­νι­κός σε μια εται­ρεία και σε οδική βο­ή­θεια ως οδη­γός.

• Τι σας έχει απο­γοη­τεύ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο όλο αυτό το διά­στη­μα που πα­λεύ­ε­τε;

Μου γύ­ρι­σαν την πλάτη συγ­γε­νείς μου, φίλοι μου… Ισως ήθε­λαν πα­ρα­πά­νω από αυτά που τους έδωσα όλα αυτά τα χρό­νια. Δεν μπο­ρού­σα πα­ρα­πά­νω… Και τώρα δεν θέ­λουν ούτε να με δουν. Ας είναι καλά, δεν πει­ρά­ζει. Αυτό που έχω να πω είναι ότι αν δεν ήταν η κ. Σοφία, που δεν με γνώ­ρι­ζε, σή­με­ρα θα έτρω­γα από τα σκου­πί­δια. Μου μί­λη­σε μια γει­τό­νισ­σα για την κ. Σοφία. Εγώ ντρε­πό­μουν, δεν ήξερα από αυτά, είχα τη δου­λειά μου, το σπίτι μου… Ηρθε στο σπίτι η Σοφία και ο Χρή­στος (Νι­κο­λα­ΐ­δης) είδαν πού ζω, πώς ζω κι αμέ­σως με βο­ή­θη­σαν. Σπα­νί­ζουν τέ­τοιοι άν­θρω­ποι κ. Φώτη. Όμως εγώ δεν έχω μάθει να ζητάω. Τι να σας πω… Εχω μέρες που κάνω μπά­νιο μόνο με νερό, δεν έχω ούτε σα­μπουάν ούτε αφρό­λου­τρο… Ντρέ­πο­μαι που το λέω. Δεν ξέρω αν υπάρ­χει πιο κάτω από δω που έχω φτά­σει. Θέλω να ξα­να­στα­θώ στα πόδια μου.

• Η μέρα σας πώς περ­νά­ει;

Δεν περ­νά­ει… Δεν περ­νά­ει κ. Φώτη. Μόνο το βράδυ είναι κάπως πιο εύ­κο­λα, αν κα­τα­φέ­ρω να κοι­μη­θώ ή αν χα­ζέ­ψω για λίγο τη­λε­ό­ρα­ση για να απα­σχο­λη­θεί το μυαλό μου. Ολη την μέρα κά­θο­μαι σε μια κα­ρέ­κλα και σκέ­φτο­μαι, τι θα γίνω, πού αλλού να πάω να ρω­τή­σω για δου­λειά, τι άλλο να κάνω… Είμαι πάνω σε μια κα­ρέ­κλα όλη μέρα με σκυμ­μέ­νο κε­φά­λι και δεν ξέρω τι να κάνω. Απελ­πι­σία σας λέω… Ο μόνος άν­θρω­πος που θα μι­λή­σω έστω πέντε λεπτά την ημέρα, είναι η Σοφία όταν έρ­χε­ται να μου φέρει φα­γη­τό. Μετά μο­να­ξιά, σιωπή… Ξύ­πνη­σα ένα πρωί και συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι μετά από τόσα που έχω προ­σφέ­ρει και τόση δου­λειά,  είμαι απο­λύ­τως μόνος μου.

• Ρεύμα και νερό έχετε στο σπίτι;

Εχω χάρις στον ιδιο­κτή­τη του σπι­τιού, εκεί­νος πλη­ρώ­νει τους λο­γα­ρια­σμούς. Μετά από αυτό άρ­χι­σα να πι­στεύω και στους αγ­γέ­λους.

• Αρα 13 μήνες τώρα, στη­ρί­ζε­στε στην αλ­λη­λεγ­γύη των συ­ναν­θρώ­πων σας.

Ναι. Μπορώ να σας πω και πα­ρα­πά­νω μήνες. Δεν ξέρω αν έχει πιο χα­μη­λά από εδώ που έχω φτά­σει. Γι αυτό ζητώ μια δου­λειά, για να ξα­να­στα­θώ στα πόδια μου. Δεν θέλω να ζω άλλο έτσι, θέλω πίσω την ζωή μου, την αξιο­πρέ­πειά μου…

Οσοι επι­θυ­μούν να προ­σφέ­ρουν ερ­γα­σία ή οποια­δή­πο­τε βο­ή­θεια στον κ. Χρή­στο Μπό­τση, μπο­ρούν να επι­κοι­νω­νή­σουν μαζί του στο τηλ. 6942605507.