Ένα θαύμα, ένα μήνυμα

Ο μικρός Πανα­γιώ­της Ραφαήλ βρί­σκε­ται μαζί με την οικο­γέ­νειά του στη Βοστώνη όπου υπο­βάλ­λε­ται σε συνε­χείς θερα­πείες και δίνει τη μεγα­λύ­τερη μάχη της ζωής του έτσι ώστε να σταθεί ξανά στα πόδια του. Οι γονείς του δημο­σί­ευ­σαν  ένα βίντε όπου φαί­νε­ται ο μικρού­λης να στη­ρί­ζε­ται μόνος του στα πόδια του.» Είμαστε κάτι παρα­πάνω από ενθου­σια­σμέ­νοι και θέλαμε να το μοι­ρα­στούμε μαζί σας, γιατί χάρη σε εσάς το κατα­φέ­ραμε αυτό!!!» γράφουν. Αυτή η ανθρώ­πινη ιστορία νομίζω πως ήταν το γεγονός της χρονιάς που πέρασε. Η ιστορία που μας ένωσε αντί να μας χωρίσει και ανέ­δειξε το καλό πρόσωπο της Ελλάδας, αυτό που ξεχνάμε μέσα σε καπνούς και σε βρισιές. Ένα θαύμα μικρό ή μεγάλο, όπως το δει κανείς, ένα θαύμα ανέλ­πι­στο, απρό­σμενο, όπως είναι τα θαύματα τα σωστά που φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Ένα θαύμα που  ξεκί­νησε μια καμπά­νια που έλεγε: «Αν 3.000.000 ήρωες δώσουν από 1 ευρώ ο καθένας, τότε ένα παιδί θα συνε­χί­σει να χαμο­γελά! Γίνε ο ήρωας του Πανα­γιώτη Ραφαήλ». Μαζεύ­τη­καν τα χρήματα σε χρόνο ρεκόρ, ξηλώ­θηκε ο Έλληνας, ξηλώ­θηκε η Ελλη­νίδα, το ανοί­ξανε το πορ­το­φόλι με το παρα­πάνω. Και πήγε το παιδί στη Βοστώνη, να δώσει τη μάχη του. Κι αυτό είναι μάθημα κι ένα μήνυμα ενό­τη­τας σε καιρούς πονη­ρούς. Είναι ένα μήνυμα αγάπης και συντρο­φι­κό­τη­τας που πολύ τυχεροί θα ήμασταν να μας συντρό­φευε κάθε μέρα, μαζί με το βλέμμα του μικρούλη  Πανα­γιώτη, που ατε­νί­ζει με αισιο­δο­ξία το μέλλον…