Ομολογία ΔΝΤ: Όλα τα λάθη για την Ελλάδα από το 2010 ως σήμερα

Πλη­θαί­νουν οι ομολογίες- παρα­δο­χές από πρώην και νυν στελέχη του ΔΝΤ για λάθη του ανα­φο­ρικά με τα ελλη­νικά προ­γράμ­ματα.

Το πρώτο λάθος που επι­ση­μαί­νε­ται είναι η αρχική επιλογή να μην απο­μειω­θεί από το 2010 το χρέος της χώρας και η επιμονή στη συνταγή της λιτό­τη­τας.

Έτσι και στη χθεσινή του έκθεση το Ταμείο επι­ση­μαί­νει πως έκανε λάθος που δεν συμπε­ριέ­λαβε την ανα­διάρ­θρωση του χρέους ως προ­ϋ­πό­θεση βιω­σι­μό­τη­τάς του.

Πριν από μια διετία και πάλι σε 43σέλιδη μελέτη που υπέ­γραφε ο τέως επι­κε­φα­λής οικο­νο­μο­λό­γος του ΔΝΤ, Ολιβιέ Μπλαν­σάρ παρα­δε­χό­ταν πως έκανε λάθος με έναν συντε­λε­στή με απο­τέ­λε­σμα να επι­βλη­θεί πολύ μεγα­λύ­τερη λιτό­τητα σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορ­το­γα­λία.

Τον Ιούνιο του 2013, ο Γάλλος οικο­νο­μο­λό­γος Ολιβιέ Μπλαν­σάρ δήλωνε στο γαλλικό κρατικό ραδιό­φωνο “France Inter” ότι “το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο και οι Ευρω­παίοι έχασαν χρόνο στην οικο­νο­μική διάσωση της Ελλάδας, αρνού­με­νοι να μειώ­σουν από το 2010 το βάρος του χρέους της”.

Δύο χρόνια αργό­τερα, τον Απρίλιο του 2015, δηλαδή λίγους μήνες πριν ξεσπά­σει η μεγάλη κρίση, που οδήγησε στη συμ­φω­νία της κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ με τους δανει­στές, ο Ασόκα Μόντι (καθη­γη­τής διε­θνούς οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής στο πανε­πι­στή­μιο Princeton και πρώην ανα­πλη­ρω­τής διευ­θυ­ντής του Ευρω­παϊ­κού Τμή­μα­τος Ερευνών του Ταμείου) επέ­κρινε συνο­λικά τους χει­ρι­σμούς του ΔΝΤ στο ελλη­νικό ζήτημα.

Συγκε­κρι­μένα, με άρθρο του στο Bloomberg υπο­γράμ­μιζε ότι το ΔΝΤ πρέπει να στα­μα­τή­σει να ζητά περισ­σό­τερη λιτό­τητα και άμεση απο­πλη­ρωμή των δόσεων και να ανα­γνω­ρί­σει τη δεινή θέση της Ελλάδας δια­γρά­φο­ντας μεγάλο μέρος του χρέους της.

Σχο­λιά­ζο­ντας τις πρό­σφα­τες προ­τά­σεις του Ταμείου για την Ελλάδα παρα­τη­ρεί ότι παρα­μέ­νουν ίδιες: Περισ­σό­τερα δάνεια (αυτή τη φορά μόνο από τους ευρω­παϊ­κούς θεσμούς) για να απο­πλη­ρω­θούν όλοι οι πιστω­τές, μεταξύ αυτών και το ίδιο το Ταμείο. “Για να ανα­κτή­σει τη χαμένη του αξιο­πι­στία και ανε­ξαρ­τη­σία, το Ταμείο θα πρέπει να δια­γρά­ψει ένα μεγάλο μέρος του ελλη­νι­κού χρέους και να υπο­χρε­ώ­σει τα πλου­σιό­τερα μέλη του να επω­μι­στούν το βάρος», κατα­λή­γει χαρα­κτη­ρι­στικά ο Ασόκα Μόντι.

Ο προ­κά­το­χος της Κριστίν Λαγκάρντ στη διεύ­θυνση του ΔΝΤ, Ντο­μι­νίκ Στρος Καν, τον περα­σμένο Ιούνιο -εν μέσω ραγδαίων και δρα­μα­τι­κών εξε­λί­ξεων στη χώρα μας- παρα­δέ­χθηκε σε κείμενό του ότι έπρεπε να είχε πιέσει περισ­σό­τερο τις χώρες της Ευρω­ζώ­νης για να βοη­θή­σουν την Ελλάδα και να αντι­στα­θούν στις πιέσεις για σκληρή λιτό­τητα, όπως ανα­φέ­ρει και το Αθη­ναϊκό Πρα­κτο­ρείο.

Ο Ολιβιέ Μπλαν­σάρ έναν μήνα μετά, δηλαδή τον Ιούλιο του 2015, απα­ντώ­ντας στο IMF blog με ένα άρθρο ενδε­χο­μέ­νως απο­λο­γη­τι­κής διά­θε­σης στην κριτική που έχουν δεχθεί οι δανει­στές, ανέφερε: «Η δημο­σιο­νο­μική λιτό­τητα δεν ήταν επιλογή, αλλά ανα­γκαιό­τητα. Δεν απο­τε­λούσε απλά εναλ­λα­κτική λύση για τη μείωση των δαπανών και την αύξηση των φόρων».

enikonomia.gr