Συλλυπητήριο μήνυμα του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Β.Καμπουράκη για την εκδημία του Μακαριστού Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης Κυρού Γενναδίου

Μετά το θλιβερό άγγελμα της εκδη­μίας του Μακα­ρι­στού πλέον Μητρο­πο­λίτη Ιταλίας και Μελίτης Κυρού Γεν­να­δίου, ο Δήμαρ­χος Ρόδου Αντώνης Καμπου­ρά­κης, προέβη στην ακό­λουθη δήλωση:

«Σήμερα πενθεί η Κρε­μα­στή, η Ρόδος, η Ιταλία, το Οικου­με­νικό μας Πατριαρ­χείο, για την εκδημία του πολυ­σέ­βα­στου Μητρο­πο­λίτη Γεν­να­δίου, του Ρόδιου.

Ο εκλιπών Μητρο­πο­λί­της Γεν­νά­διος, κατά κόσμον Τσα­μπί­κος Ζερβός, γεν­νή­θηκε στη Κρε­μα­στή Ρόδου το έτος 1937, απο­φοί­τησε από την Πατμιάδα Εκκλη­σια­στική Σχολή και από τη Θεο­λο­γική Σχολή της Χάλκης. Χει­ρο­το­νή­θηκε διά­κο­νος από τον Μακα­ρι­στό Μητρο­πο­λίτη Ρόδου Σπυ­ρί­δωνα, από τον οποίο έλαβε και το εκκλη­σια­στικό όνομα Γεν­νά­διος. Το 1970 χει­ρο­το­νή­θηκε Επί­σκο­πος, με τον τίτλο Κρα­τείας και υπήρξε μετά από 275 έτη ο πρώτος Ορθό­δο­ξος Επί­σκο­πος στην Ιταλία. Το 1996 εξελέγη παμ­ψη­φεί Μητρο­πο­λί­της Ιταλίας και Μελίτης και όλα αυτά τα έτη μέχρι της ανα­παύ­σεώς του, επέ­δειξε πλούσια εκκλη­σια­στική, κοι­νω­νική και φιλαν­θρω­πική δράση. Κατά κοινή ομο­λο­γία όμως, υπήρξε ο προ­στά­της, ο συμπα­ρα­στά­της και ο στορ­γι­κός πατέρας των Ροδίων, που σπού­δα­ζαν στην Ιταλία.

Ευρι­σκό­με­νος στο κέντρο του Καθο­λι­κι­σμού επέ­δειξε σεμνό­τητα, ταπει­νό­τητα και αξιό­λογο εκκλη­σια­στικό ήθος και συνερ­γά­στηκε αρμο­νικά με την Καθο­λική Εκκλη­σία, τιμη­θείς με τον Μεγα­λό­σταυρο της Ιτα­λι­κής Δημο­κρα­τίας.

Η ιδιαί­τερη πατρίδα του η Ρόδος τον τίμησε προ ετών, με την απονομή του Χρυσού Μεταλ­λίου της πόλεως Ρόδου.

Όλα αυτά τα έτη, δεν πέρασε ούτε μία χρονιά που να μην επι­σκε­φτεί την γενέ­τειρα του τη Ρόδο μας, όπου πάντα γινόταν δεκτός από τους συμπο­λί­τες μας, με αισθή­ματα σεβα­σμού, εκτί­μη­σης και αγάπης.

Υπο­κλι­νό­μεθα ταπεινά προ του σκη­νώ­μα­τος, του Μακα­ρι­στού Μητρο­πο­λίτη Γεν­να­δίου, ευχό­με­νοι όπως ο Άγιος Θεός να τον κατα­τά­ξει «εν σκηνές δικαίων»,

εκφρά­ζο­ντας τα θερμά μας συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οικο­γέ­νειά του, καθώς και τα αισθή­ματα θλίψης μας προς το σεπτό Οικου­με­νικό μας Πατριαρ­χείο».